Kurak bir iklimin arsız çiçeği

Üstelik çirkin, bolca dikenli

Söyle! Cahilliğinden mi böyle

Kokunu haybeye sarf etme cesareti?

Toprağın bereketsiz, göğün yağmursuz

Gövden bol dikenli, köklerin susuz

Sana mı kaldı açmak, böyle bir çölde

Neden bu ısrar, söyle be arsız!

Âleme gül oldun, kendine diken

Gövdeni yaraladın, belki bilmeden

Zamanı var ise sabırla bekle

Açma arsız çiçek, vakit gelmeden.

Yaprağın yel görse dalın incinir

Gövdene kul değse gülün incinir

Bir gün gelip de kuşlar, hâlini sorsa

Açma yüreğini sakın, gönlün incinir...

Okumak için: https://fikirperverdergi.com/

İnstagram: @fikirperverdergi

Fikirperest Dergi - YouTube

Yeni sayımızda görüşmek dileğiyle...

Son olimpiyat oyunlarında -pandemi nedeniyle 2021’de yapılsa da- Tokyo 2020’de, altın madalya alanlar, şampiyon olanlar, özetle zafer kazananların hepsinde çok büyük bir emek ve çalışma var. Bunun en yakın örneği, bize ilk altın madalyayı kazandıran yirmi iki yaşındaki millî sporcumuz Mete Gazoz. Onun ardından devam eden gurur verici tablo, Busenaz Sürmeneli, Buse Naz Çakıroğlu, Eray Şamdan ve diğer çok değerli millî sporcularımız. Bu gururu bize yaşattığınız için hepinizi ayrı ayrı kutluyorum. Önce Mete Gazoz ve ardından diğer millî sporcularımız ile heyecan duyduk, ekran başına kilitlendik, her birlikte kutladık, coştuk. Bu günlerde bu sevince, coşkuya çok ihtiyacımız vardı...

Okumak için: https://fikirperestdergi.com/

İnstagram: @fikirperestdergi

YouTube kanalımızı ziyaret etmeyi unutmayın…

Yeni sayımızda görüşmek dileğiyle...

“Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür ve bir orman gibi kardeşçesine.”

Nazım Hikmet dizeleriyle yüreğime ses oluyor yine. Şairin neredeyse bir asır önce söylediği hâli yaşamayı becerememenin ağırlığı ve utancı sarıyor ruhumu. Bu kadar mı zordu bir arada hem tek olmayı hem de kardeş olmayı başarmak?! İlk ne zaman vazgeçtik birbirimize can olmaktan, kusurlarımızı örtüp hoş görmemeyi, bir kalp kırıp geçmeyi güç bilmeyi, ne zaman öğrendik hoyratlığı nezakete tercih etmeyi, kırıp geçip kül etmeyi marifet bilmeyi? Sahi ne zaman unuttuk asırlar öncesinden bize seslenen “Gel ne olursan ol, yine gel,” kelamıyla Mevlana’ya kulak vermeyi! Ne zaman vazgeçtik karıncayı dahi incitmeyen, su içen hayvana dahi dokunmayan canlardan olmayı?

Okumak için: https://fikirperverdergi.com/

İnstagram: @fikirperverdergi

Fikirperest Dergi - YouTube

Yeni sayımızda görüşmek dileğiyle...

Hayatı sessize almak isteriz bazen. Her şeyi susturup herkesi geride bırakmak, kendimizle başbaşa kalmaktan ziyade kafa dinlemek isteriz. Dile kolaydır insanın kendisiyle baş başa kalması. Peki, bunu gerçekten yapabilen kaç kişiyiz? Bu listede ben yokum, olanlara selam olsun.  En fazla on dakika, sonra yapılması gereken işler film şeridi gibi akmaya başlar zihinimizde. Bunlara varsayımlar ve iç sesler eşlik eder. Kişiselleştirmeleri de eklersek evlere şenlik bir tablonun ana figürüne dönüşüveririz bir anda. Nerede kaldı sessiz hayat?

Okumak için: https://fikirperverdergi.com/

İnstagram: @fikirperverdergi

Fikirperest Dergi - YouTube

Yeni sayımızda görüşmek dileğiyle...

Peki ben kim miyim? Belki bir oyuncakçı abla…Ben Ayşegül. Ayşegül Yaprakcı. Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi sosyoloji bölümü mezunuyum. Konya/ Seydişehir’de doğdum ve şu an orada yaşıyorum.Bir Oyuncak Kardeşliği hikayesi benimkisi. Seydişehir konum itibari ile pancar, mısır, buğday, kabak gibi gıdaların tarımının bolca yapıldığı bir ve başka şehirlerden çokça tarım işçisinin dönemsel olarak geldiği bir ilçe. Bir arkadaşımın, mevsimlik tarım işçilerinin çocukları için yaptığı elli oyuncaklık bir kampanya ile başladığını görmemle başladı hikâyem. Anneme giderek, “Bende yapsam destekçimiz olur mu?” dedim ve serüven başladı. Afişler, sosyal medya destekçileri, bol takipçili sayfaların paylaşımları ve içinde bulunduğum STK’ların destekleri. Hepsi ile kocaman aile gibi olduk. Başlarda az olan geri dönüşler ile pes etmek üzere iken “İnanırsan yaparsın, kendine inan,” diyen  on yaşındaki kardeşimin ve ailemin desteği...

Okumak için: https://fikirperverdergi.com/

İnstagram: @fikirperverdergi

Fikirperest Dergi - YouTube

Yeni sayımızda görüşmek dileğiyle...

Babası memurdu. Yedi çocuklu köylü bir ailenin güç bela memur olabilen, memur olduğu için de yatalak babasına maddi olarak bakma görevi en çok ona düşen, kendinden küçük dört kardeşinin okutulması ve evlendirilmesiyle ilgili sorumluluk ve masrafları üstlenen, maaşının üçte birini ev kirasına, üçte birini ana babası ve kardeşlerine ayıran, kalan maaşıyla da eşini ve iki çocuğunu geçindirmeye çalışan bir memurdu.Tayin oldukları küçük Anadolu şehrinde ev kirası düşük olduğu için oturulabilecek en fakir semtte oturuyorlardı. Ona, babasının mesai arkadaşları daha hali vakti yerinde gibi gelirdi. Ama bilirdi ki mahalledeki arkadaşlarının aileleriyle kıyaslandığında kendileri zengin bile sayılırlardı. Nereden mi biliyordu? Çünkü o kenar mahalle okulunda iskarpin giyebilen tek çocuk oydu. Arkadaşları alay ederlerdi onunla, “Zengin çocuğu” diye. Kıskançlıktan olsa gerek, neredeyse tamamı kara lastik pabuç giyen çocuklar onun ayakkabısına basarlar ve “Zengin çocuğu” diye kızdırırlardı. Bilmezlerdi neden iskarpin giydiğini. Oysa bazen çarıkla bazen de yalınayak büyüyen babasının ahdi vardı evlatlarına iskarpin giydirmek için...

Okumak için: https://fikirperestdergi.com/

İnstagram: @fikirperestdergi

YouTube kanalımızı ziyaret etmeyi unutmayın…

Yeni sayımızda görüşmek dileğiyle...

“Ne okuyorsun?” dedi. “Simyacı” dedim. “Ohooo...

Abim bayağı geriden geliyorsun,” dedi.Aslında ikinci turdaydım.İnsan her zaman çok okumalı ama bir yaştan sonra bilgilerini bilgeliğe çevirebilmek için dönüp o okuduklarını bir kez daha okumalı. Zihin okuduğunu alır, diğer okuduklarıyla da birleştirip anlamlandırır. Orta yaşlarda ise zihin, bu anlamlandırmaya yaşanmışlıklar eklemeye başlar. Bu nedenle, yirmi beş yaşımda okuduğum Simyacı ile kırk yaşında okuduğum Simyacı aynı cümlelerin yazılı olduğu farklı kitaplardır. Neresi farklıydı? sorusunun yanıtı kişiden kişiye değişecektir. Bu farkı anlatmak bir kitap değil, kişilik çözümlemesi olacaktır.

Okumak için: https://fikirperestdergi.com/

İnstagram: @fikirperestdergi

YouTube kanalımızı ziyaret etmeyi unutmayın…

Yeni sayımızda görüşmek dileğiyle...

Hayattan keyif almak gerçekten de söylendiği kadar zor mu, çok mu lüks, keyfini çıkarmak her anın, kendin için yaşamak, bir an bile olsa fazla mı dersiniz hepimiz için?

Dünün yaraları ile yarının kaygıları arasında sıkışıp kalmadan, ‘nasıl olacak’ telaşına düşmeden yaşamaktan bahsediyorum. Evet, son zamanlarda sıklıkla duyduğumuz anda kalmaktan dem vuruyorum. Romalı şair Horatius’un dizelerinde yer verdiği ‘Carpe Diem’den. Tercih ettiğim ifade ‘teslim olmak.’

“Neye teslim olmak?” demiştim bunu ilk düşündüğümde. Tabiri bulmak güzel, kullanmak çok havalı. Peki içi ne ile dolu? Uzun bir mesai harcadım bunun için, hâlâ devam ediyorum. Cevabı buldum diyemem, sanırım demeyi de tercih etmiyorum. Cevabı arıyor olmak, her durakta bulduğumu sandığım şeyi deniyor olmak inanılmaz keyifli. Bir süre onunla birlikte yaşamak, ağlayan bebeğin susması için emziğine sürülen bal gibi yatıştırıyor beni. Bunu anlatabilmek gibi bir derdim yok, siz bana balın tadını anlatabilirseniz belki bir gün,ben de size anlatırım...

Okumak için: https://fikirperestdergi.com/

İnstagram: @fikirperestdergi

YouTube kanalımızı ziyaret etmeyi unutmayın…

Yeni sayımızda görüşmek dileğiyle...

Affan Dede’ye para saydım,

Sattı bana çocukluğumu.

Artık ne yaşım  var ,ne adım.

Bilmiyorum kim olduğumu.

Hiçbir şey sorulmasın benden,

Haberim yok olan bitenden.

(Cahit Sıtkı TARANCI)

…

Günlerdir dilimde dolanan şiirle başlıyorum  yazıma. Şairin de söz ettiği gibi para saysak  satın alabilir miyiz çocukluğumuzu? Oldu ya aldık diyelim. O çocukluk, bu aklımızla  eski tadı verir mi bize? Belkide içimizde bir yerlerde o hiç kaybolmayan çocuk yanımız beliriverir ansızın. Kim olduğumuzu unutup adımızın ve yaşımızın bir muamma olduğu bir geçmiş zamanda açabilir miyiz gözlerimizi yeniden ve açarsak tekrar çocukluğumuza kavuşabilir miyiz bir anka kuşunun kanatlarında?

Okumak için: https://fikirperestdergi.com/

İnstagram: @fikirperestdergi

YouTube kanalımızı ziyaret etmeyi unutmayın…

Yeni sayımızda görüşmek dileğiyle...

“Bütün kendisini oluşturan parçaların aritmetik ortalamasından daha büyük,” derdi bir gönlü güzel. Bu bütün güzel bir müzik eserine, latif bir tebessüme, bir anne yemeğine ve dahi bir eşref-i mahlukata dair olabilir. Bütün, onu varlayan cümle unsurun biraradalığının selama duruşudur, ahengidir, muhabbetidir.

Göğebakanların, bir ağaca saatlerce dikkat kesilenlerin, bir hanımeli kokusunda ruhu uçuşanların, seher vaktinde kuş cıvıltılarına karışanların, çöplüğün içinde de olsa bir gül olup bitiverenlerin kavrayabileceği türden bir bütünden bahsediyorum. Zübde-i alem olan zerrecikten...

Okumak için: https://fikirperestdergi.com/

İnstagram: @fikirperestdergi

YouTube kanalımızı ziyaret etmeyi unutmayın…

Yeni sayımızda görüşmek dileğiyle...