“Ne okuyorsun?” dedi. “Simyacı” dedim. “Ohooo...

Abim bayağı geriden geliyorsun,” dedi.Aslında ikinci turdaydım.İnsan her zaman çok okumalı ama bir yaştan sonra bilgilerini bilgeliğe çevirebilmek için dönüp o okuduklarını bir kez daha okumalı. Zihin okuduğunu alır, diğer okuduklarıyla da birleştirip anlamlandırır. Orta yaşlarda ise zihin, bu anlamlandırmaya yaşanmışlıklar eklemeye başlar. Bu nedenle, yirmi beş yaşımda okuduğum Simyacı ile kırk yaşında okuduğum Simyacı aynı cümlelerin yazılı olduğu farklı kitaplardır. Neresi farklıydı? sorusunun yanıtı kişiden kişiye değişecektir. Bu farkı anlatmak bir kitap değil, kişilik çözümlemesi olacaktır.

Okumak için: https://fikirperestdergi.com/

İnstagram: @fikirperestdergi

YouTube kanalımızı ziyaret etmeyi unutmayın…

Yeni sayımızda görüşmek dileğiyle...

Hayattan keyif almak gerçekten de söylendiği kadar zor mu, çok mu lüks, keyfini çıkarmak her anın, kendin için yaşamak, bir an bile olsa fazla mı dersiniz hepimiz için?

Dünün yaraları ile yarının kaygıları arasında sıkışıp kalmadan, ‘nasıl olacak’ telaşına düşmeden yaşamaktan bahsediyorum. Evet, son zamanlarda sıklıkla duyduğumuz anda kalmaktan dem vuruyorum. Romalı şair Horatius’un dizelerinde yer verdiği ‘Carpe Diem’den. Tercih ettiğim ifade ‘teslim olmak.’

“Neye teslim olmak?” demiştim bunu ilk düşündüğümde. Tabiri bulmak güzel, kullanmak çok havalı. Peki içi ne ile dolu? Uzun bir mesai harcadım bunun için, hâlâ devam ediyorum. Cevabı buldum diyemem, sanırım demeyi de tercih etmiyorum. Cevabı arıyor olmak, her durakta bulduğumu sandığım şeyi deniyor olmak inanılmaz keyifli. Bir süre onunla birlikte yaşamak, ağlayan bebeğin susması için emziğine sürülen bal gibi yatıştırıyor beni. Bunu anlatabilmek gibi bir derdim yok, siz bana balın tadını anlatabilirseniz belki bir gün,ben de size anlatırım...

Okumak için: https://fikirperestdergi.com/

İnstagram: @fikirperestdergi

YouTube kanalımızı ziyaret etmeyi unutmayın…

Yeni sayımızda görüşmek dileğiyle...

Affan Dede’ye para saydım,

Sattı bana çocukluğumu.

Artık ne yaşım  var ,ne adım.

Bilmiyorum kim olduğumu.

Hiçbir şey sorulmasın benden,

Haberim yok olan bitenden.

(Cahit Sıtkı TARANCI)

…

Günlerdir dilimde dolanan şiirle başlıyorum  yazıma. Şairin de söz ettiği gibi para saysak  satın alabilir miyiz çocukluğumuzu? Oldu ya aldık diyelim. O çocukluk, bu aklımızla  eski tadı verir mi bize? Belkide içimizde bir yerlerde o hiç kaybolmayan çocuk yanımız beliriverir ansızın. Kim olduğumuzu unutup adımızın ve yaşımızın bir muamma olduğu bir geçmiş zamanda açabilir miyiz gözlerimizi yeniden ve açarsak tekrar çocukluğumuza kavuşabilir miyiz bir anka kuşunun kanatlarında?

Okumak için: https://fikirperestdergi.com/

İnstagram: @fikirperestdergi

YouTube kanalımızı ziyaret etmeyi unutmayın…

Yeni sayımızda görüşmek dileğiyle...

“Bütün kendisini oluşturan parçaların aritmetik ortalamasından daha büyük,” derdi bir gönlü güzel. Bu bütün güzel bir müzik eserine, latif bir tebessüme, bir anne yemeğine ve dahi bir eşref-i mahlukata dair olabilir. Bütün, onu varlayan cümle unsurun biraradalığının selama duruşudur, ahengidir, muhabbetidir.

Göğebakanların, bir ağaca saatlerce dikkat kesilenlerin, bir hanımeli kokusunda ruhu uçuşanların, seher vaktinde kuş cıvıltılarına karışanların, çöplüğün içinde de olsa bir gül olup bitiverenlerin kavrayabileceği türden bir bütünden bahsediyorum. Zübde-i alem olan zerrecikten...

Okumak için: https://fikirperestdergi.com/

İnstagram: @fikirperestdergi

YouTube kanalımızı ziyaret etmeyi unutmayın…

Yeni sayımızda görüşmek dileğiyle...

Dünyamız bir buçuk yılı aşkın bir süredir koronavirüs salgını ile boğuşuyor. Yapılan aşılar sayesinde gün geçtikçe yayılma ve ölüm oranları eskiye nazaran düşse de rahat bir nefes almamıza daha epey zaman olduğunu söylüyor uzmanlar. Virüsün neden olduğu hastalık, dünya genelinde şimdiye kadar dört milyonu aşkın kişinin ölümüne yol açtı ve vaka sayısı da 200 milyona yaklaştı. Hızı azalsa da çeşitli mutasyonlarla bu sayılar artmaya devam edecek gibi gözüküyor...

Okumak için: https://fikirperestdergi.com/

İnstagram: @fikirperestdergi

YouTube kanalımızı ziyaret etmeyi unutmayın…

Yeni sayımızda görüşmek dileğiyle...

Bayram haftasına sayılı günler kalmıştı. Acaba bayramın kaçıncı günü aileme kavuşacaktım, bayram hediyesi ne alsam acaba? Bizim evde herkes pişmaniye sever yine her zamanki gibi terminalden alırım bol bol herkese dağıtırım. Şu nöbet listesi hazırlansa da ona göre otobüs biletimi alsam. Ya bittiyse biletler, ya hiç yer bulamazsam? Ama ayırttım nasıl olsa satmazlar. Gerçi bizim ilçeye tek bir firmanın otobüsü var o da istediğini yapar. Bir keresinde benim koltuğu üç kişiye daha satmışlar. Allah’tan ben biletimi almıştım da oturarak gidebildim. Yoksa altı saat nasıl biter koridor aralığında!

Okumak için: https://fikirperestdergi.com/

İnstagram: @fikirperestdergi

YouTube kanalımızı ziyaret etmeyi unutmayın…

Yeni sayımızda görüşmek dileğiyle...

"Kızıl Ölüm" ülkeyi çoktan beridir kasıp kavuruyordu. Hiçbir salgın bu kadar ölümcül ve bu kadar iğrenç olmamıştı. Simgesi ve mührü kan idi- kanın kızıllığı ve dehşeti. Dayanılmaz ağrılar ve ani baş dönmesi ve daha sonra da yaralardan fışkıran bol miktarda kan. Kurbanın vücudunda ve özellikle de yüzündeki kızıl lekeler, onu dostlarının ilgisinden ve yardımından mahrum bırakan belirtilerdi. Bu hastalığa yakalanılması, ilerlemesi ve ölümle sona ermesi topu topu yarım saatlik bir işti...

Okumak için: https://fikirperestdergi.com/

İnstagram: @fikirperestdergi

YouTube kanalımızı ziyaret etmeyi unutmayın…

Yeni sayımızda görüşmek dileğiyle...

Bu yazımı, eğitim aşkını kalbinin derinlerinde hisseden tüm öğretmenlere, en biricik öğretmenlerimiz ailemize, her gün yeni şeyler öğrendiğimiz çevremize, Başöğretmen Ata’mıza, kendimize ve en çok da Doğan Cüceloğlu Hoca’mıza armağan ediyorum.

Üniversite birinci sınıftayım. Doçent bir hocamız -kulakları çınlasın- Felsefe Bölümü’nü seçme nedenlerimizi sordu. Sınıf yüz kişi, üç kişide parmak, biri ben. Hocamız, “Hoşgeldiniz işsizler ordusu” dedi. Ders bitti. Üzerimde bir ağırlık, kara bulutlar... Neler oluyor, diyorum.

Üniversite ikinci sınıf, sürekli filozofların hayatlarını okuyoruz, binlerce yıllık öğreti. Bölümüme hayranım. Öğretmenler yine kaygılı “Bu bölümde iş yok!” uyarıları…

Üniversite üçüncü sınıftayım. O seminer senin bu eğitim benim koşturuyorum. Yine bir eğitim ama nasıl muhteşem. Gelen kim? Kıymetli Doğan Hoca’m...

Okumak için: https://fikirperestdergi.com/

İnstagram: @fikirperestdergi

YouTube kanalımızı ziyaret etmeyi unutmayın…

Yeni sayımızda görüşmek dileğiyle...

Rasim Öztekin. Seksenlerler dizisinin kahramanı, babası, komşusu, mahalle muhtarı ve mahallenin Fehmi Baba’sı. Seksenler dizisi, benim en sevdiğim dizilerden bir tanesi. Bu dizi ile çocukluğuma gidiyorum. Çok şey hatırlatıyor bana. Kanaviçeden tutun da, mahalle bakkalı, pastanesi, poğaçası, manav ve mahalledeki ilişkiler. Tam benim çocukluğum. Ben dizide, Fehmi Baba’nın, rahmetli Rasim Öztekin’in komşuluğunu çok özlüyorum çünkü insanı hayatta tutan değerlerden biri ve en önemlisi sosyal ilişkilerdir. İnsan ilişkileridir...

Okumak için: https://fikirperestdergi.com/

İnstagram: @fikirperestdergi

YouTube kanalımızı ziyaret etmeyi unutmayın…

Yeni sayımızda görüşmek dileğiyle...

Sonbahar mevsiminin iyiden iyiye hissedildiği, rüzgârlı bir ikindi vaktiydi. Yağmur damlaları şiddetli bir biçimde cama vuruyordu. İhtiyar, gök gürültüsüyle birlikte şekerleme tadındaki uykusundan sıçrayarak uyandı. Şaşkın şaşkın etrafa bakındı. Sanki başka bir alemden bu dünyaya geçmiş gibiydi. Üzerine örtülen battaniye yere düşeli epey olmuş, belli ki çoktandır üzeri açık kalmıştı. Üşümekten çenesi titriyor, kendini sıkmaktan bütün kemikleri sızlıyordu. Gök gürültüsüyle uyanması, gördüğü kâbusun daha fazla etkisinde kalmasına sebep olmuştu.

İhtiyar, uzandığı kanepeden yavaşça doğrularak ayağa kalktı ve köşedeki aynaya doğru yürümeye yeltendi. Bacakları eskisi kadar iyi tutmuyordu ve bunu hatırlamak onun için oldukça korkunçtu. O yüzden yerinden pek kıpırdamaz, kendisinin halledebileceği en basit işleri bile eşi Alyona’ya yaptırırdı. Bir bardak su istemek için mutfakta yemek yapan eşine seslendi. “Alyona! Bir bardak su…”

Okumak için: https://fikirperestdergi.com/

İnstagram: @fikirperestdergi

YouTube kanalımızı ziyaret etmeyi unutmayın…

Yeni sayımızda görüşmek dileğiyle...