Yaz kış çıkarmadığı harmanisi ve yalın ayak geldiği Agora’da tüm gençlerin bir anda kımıldamasına neden olan bu tıknaz, sakallı, çirkin adam Sokrates’ten başkası değildi. Yine karısıyla tartışıp atmıştı kendini dışarı, daha doğrusu atılmıştı. Mutsuz evliliği, filozof yapmıştı belli ki... Bu saygılı, ilgiyi uzaktan izleyen geniş omuzlu, yakışıklı, genç olimpiyat sporcusu, henüz 20 yaşındaki Aristokles için için imrenir ve şaşırırdı bu duruma...

Okula geldiğimin dokuzuncu yılıydı sanırım. Hep bir şanssızlık olur, bu defa olmadı. Öğretmenler Günü kahvaltısı yapmıştık bir 24 Kasım’da. İlçenin öğretmen evinde yaklaşık elli öğretmenlik bir kahvaltı. Küçük bir ilçede olduğumuz düşünülürse kalabalıktık. Herkes orada; öğretmenler, bazılarının eşleri, çocukları, okul personeli, eski öğretmenler…

Tüketimcilik; açgözlülük, israf ve sınırsız tüketimden yana olma anlamına gelir. Azla yetinme; hem çevreciliğin hem de çevrecilik ve doğa ile özdeşleşen yeşil’in tam zıddını oluşturan bir kavramdır. Çevre bilincinin yükselişi, çevreci yaklaşımların gelişmesi ve küresel salgın nedeniyle yavaşlamış gibi görünse de tüketim çılgınlığı giderek artmakta, çeşitli aldatma yöntemleriyle teşvik edilmektedir. Bunlardan en çok kullanılanı “yeşil göz boyama” yöntemidir…

Pes etmek üzerine kurulu bir düzen içinde yaşıyoruz.  Pes etmeyen, mücadele ruhu olan kazanır.  Bunu sınav başarısı olarak düşünmeyin.  Hayatın her alanında böyledir.  Mesela "Ben şanslı olsaydım erkek doğardım. Kader bize de gülecek mi bir gün?" şeklindeki umutsuz yaklaşımlar en güzel örnektir pes etme hikayelerine.  Halbuki başarı pes etmeyen insanlardan gelir. Bize televizyonlarda gösterilen hikayelerin sadece son resmi; ‘dükkân açtı, şimdi restoranlar zinciri var’ gibi haberler, hayatı toz pembe gösteriyor gençlere.  ‘Ben de açsam, ben de başarırım’ hissi yaratıyor izleyenlerde! Sonra ilk başarısızlıkta "Batsın bu dünya " mottosu başlıyor...

15 Mayıs 1919 İzmir,

Yunan askerleri İngiliz donanmasının koruması altında İzmir kordonuna çıkar. Batı Anadolu’yu işgale ve kıyıma başlarlar.

Aynı günün akşamı, İstanbul.

Mustafa Kemal Paşa evine geldi. Kapıyı açan Makbule’ye sıkıntılı bir yüz ifadesiyle baktı. Şefkatle yanağını okşadı.

‘Annemin karyolasının önüne yer sofrası hazırla Makbuş, bu gece sizinle biraz dertleşmek istiyorum,’ dedi.

Zübeyde hanımın odasında yer sofrası hazırladılar. Yemekte patates püreli rosto ve yumurtalı ıspanak yapmışlardı.

Biraz sonra Mustafa Kemal odaya girdi. Üniformalıydı, üstünü başını değiştirmemişti. Annesi Zübeyde hanımın elini öptü, bağdaş kurarak sofraya oturdu.

Pat diye, ‘gidiyorum’ dedi…

Günlerdir miskinliğim ve ben, o yastık senin bu kanepe benim geçinip gidiyorduk. O süre zarfında ufacık; fakat dünyanın en güzel anlarından mahrum kalıyordum ve bunun için kendimi sürekli didikliyordum; en iyi yaptığım şeylerden biridir, kendimi asla rahat bırakmam :)

“Dün gitti, bugün gidiyor, yarın var mı?

Güvenme gençliğine ölenler hep İhtiyar mı?”

Necip Fazıl KISAKÜREK

Bu sözü duyduğumda, bir kez daha sorarım; ‘neden ve ne için yaşıyoruz’ diye.

Şu an gençlik yıllarımdayım ve düşünüyorum, sanki biz başka insanlar için yaşamışız gibiyiz. Şimdi daha iyi anlıyorum. Hep başkalarının söylediklerine göre hayatımıza yön verip onları memnun etmeye çalışmış ve bunu saygıdan saymış en büyük saygısızlığı kendimize yapmışız meğer! Mahallede büyüyenler iyi bilir. Mahalle baskısı denen bir olay vardır ve insanı çileden çıkarır. Kilo alırsın neden kilo aldın? Kilo verirsin neden kilo verdin? Evlenmezsen neden evlenmedin? Evlenirsin çocuk ne zaman, ardından ikinci çocuk, ardından üç …

Bundan tam kırk yıl önce Kuleli Askeri Lisesi’nde 19 Mayıs sabahı. Sabahın altısı. Kalk borusu bile çalmamış ama tatlı bir telaş var koğuşta. Uyanmak için başka günler koğuş terkin son dakikalarını bekleyenler; hatta kahvaltıyı önemsemeyip uykuyu tercih edenler bile ayakta. Sinekkaydı tıraşlar olunmakta, yüzler gülmekte…

Eski komşum, arkadaşım çayını balkonda yudumlarken, papağanı Paşa da hem hava alıyor hem çekirdek çitliyormuş. Sokakta cıvıldayan çocuk seslerine kafasını döndürünce, gözlerini ayırarak tekrar tekrar bakmış. Mıstık’ın ayaklarında bir yanlışlık var. Bir ayağında terlik diğer ayağında ayakkabı, koca koca hemde ters giymiş, belli ki babasının. Arkadaş, komşu kızıyla bakakalmışlar. Ertesi gün Mıstık’a komşu kızı otuz iki numara terlik almış. Terlikleri alan altı yaşındaki çocuk göğsüne doğru kucakladığı gibi koşmuş ve yüzüstü düşmüş sevinçten. Bunu gören arkadaşım içini çekerek korkmuş bir anda. Tozlar içinde o heyecanla kalktığı gibi fırlamış evine doğru…

Bazen sevdiğim ne varsa her şeye küserim.

Kaleme küserim. Yazıya küserim. İnsana küserim.

Hayata küserim, arkamı döner giderim. Bazen yok

olmaktır hayat; hiçliğin içinde yok olur giderim.

Kimi zamanda yeniden doğmaktır, tutunmaktır hayat.

Bir kuş sesiyle uyanmaktır yeni doğan bir sabaha.

Geceyi ardında bırakmaktır. Bir merhabadır hayat.

Filizlenen fidanın saklı kökleri gibi bir umuda kök salmaktır.

Tam bitti dediğin an, yeniden başlamaktır hayat.

Bazen aydınlığın sonundaki karanlık,

Kimi zaman karanlığın sonundaki aydınlıktır hayat...