“Dün gitti, bugün gidiyor, yarın var mı?

Güvenme gençliğine ölenler hep İhtiyar mı?”

Necip Fazıl KISAKÜREK

Bu sözü duyduğumda, bir kez daha sorarım; ‘neden ve ne için yaşıyoruz’ diye.

Şu an gençlik yıllarımdayım ve düşünüyorum, sanki biz başka insanlar için yaşamışız gibiyiz. Şimdi daha iyi anlıyorum. Hep başkalarının söylediklerine göre hayatımıza yön verip onları memnun etmeye çalışmış ve bunu saygıdan saymış en büyük saygısızlığı kendimize yapmışız meğer! Mahallede büyüyenler iyi bilir. Mahalle baskısı denen bir olay vardır ve insanı çileden çıkarır. Kilo alırsın neden kilo aldın? Kilo verirsin neden kilo verdin? Evlenmezsen neden evlenmedin? Evlenirsin çocuk ne zaman, ardından ikinci çocuk, ardından üç …

Bundan tam kırk yıl önce Kuleli Askeri Lisesi’nde 19 Mayıs sabahı. Sabahın altısı. Kalk borusu bile çalmamış ama tatlı bir telaş var koğuşta. Uyanmak için başka günler koğuş terkin son dakikalarını bekleyenler; hatta kahvaltıyı önemsemeyip uykuyu tercih edenler bile ayakta. Sinekkaydı tıraşlar olunmakta, yüzler gülmekte…

Eski komşum, arkadaşım çayını balkonda yudumlarken, papağanı Paşa da hem hava alıyor hem çekirdek çitliyormuş. Sokakta cıvıldayan çocuk seslerine kafasını döndürünce, gözlerini ayırarak tekrar tekrar bakmış. Mıstık’ın ayaklarında bir yanlışlık var. Bir ayağında terlik diğer ayağında ayakkabı, koca koca hemde ters giymiş, belli ki babasının. Arkadaş, komşu kızıyla bakakalmışlar. Ertesi gün Mıstık’a komşu kızı otuz iki numara terlik almış. Terlikleri alan altı yaşındaki çocuk göğsüne doğru kucakladığı gibi koşmuş ve yüzüstü düşmüş sevinçten. Bunu gören arkadaşım içini çekerek korkmuş bir anda. Tozlar içinde o heyecanla kalktığı gibi fırlamış evine doğru…

Bazen sevdiğim ne varsa her şeye küserim.

Kaleme küserim. Yazıya küserim. İnsana küserim.

Hayata küserim, arkamı döner giderim. Bazen yok

olmaktır hayat; hiçliğin içinde yok olur giderim.

Kimi zamanda yeniden doğmaktır, tutunmaktır hayat.

Bir kuş sesiyle uyanmaktır yeni doğan bir sabaha.

Geceyi ardında bırakmaktır. Bir merhabadır hayat.

Filizlenen fidanın saklı kökleri gibi bir umuda kök salmaktır.

Tam bitti dediğin an, yeniden başlamaktır hayat.

Bazen aydınlığın sonundaki karanlık,

Kimi zaman karanlığın sonundaki aydınlıktır hayat...

Gençliğe inancım çok büyük. Tüm kalbimi ve ruhumu kuşatacak kadar hem de. Öyle güzel gençler yetişiyor ki; okuyan, sorgulayan, araştıran, emek veren, mücadeleden vazgeçmeyen.... Bastıkları yeri titretiyorlar, onlarla bir araya geldiğimde bunu hep hissediyorum. Yazdıklarım ütopya değil, rahat olun!

Kulağımda kuş sesleri yankılanıyor, bir yandan ılık bir esinti yüzüme vuruyor. Besbelli doğa uyanmış, inşaat işçilerinin sesleri karışıyor, bu ahenge gerçeklik katmak için. Ee araba sesleri durur mu? Ah, canım memleketim; deniz yerine ırmakları, uzaktan deniz mavisi dağları olan, çocukluğum, gençliğim, sılasına düşüp kaldığım güzel memleketim…

İşte orada geliyor değil mi?

Bir bahar akşamında ‘özgürlüğe’ ithafen yazıldı bu yazı. Gönüle düşen bir bahar esintisinin getirdiği kokulara büründü tüm evren...Öyle bir çiçeklendi ki tüm dünya; kış utanıp abasına sarınıp arkasına bakmadan düşüverdi gezegenin diğer yarısına tepetaklak. Güneş, kışa inat daha çok, daha bir hızla yerleştirdi ışınlarını göğe, göğsünü gere gere…

Hayatta herkesin bir gayesi vardır. Bazıları şanslıdır, o gayeyi bulmuş ve peşine düşmüşlerdir çoktan.Bazıları ise hala kayboluş ve arayıştadırlar. Ben, arayan ve kaybolan kesimden sesleniyorum. Bir şeyleri bulamamış olmak , aramamamız gereken şeyleri hatırımızdan çıkarıp bir arayışa girmek değildir...

Pandemi döneminde “Çalışan Bağlılığı ve Motivasyon” konulu bir webinara katılmıştım. Konuşmacı; çalışan bağlılığı ve motivasyonun ‘anlam’ da vücut bulduğunu, temel felsefenin ‘anlam’ olduğunu söylüyordu. Yani yaptığımız işe yüklediğimiz anlam. Eğer çalışan işine bir anlam yüklüyorsa, en büyük motivasyon unsurunun bu olduğunu söylüyordu..