Gençliğe inancım çok büyük. Tüm kalbimi ve ruhumu kuşatacak kadar hem de. Öyle güzel gençler yetişiyor ki; okuyan, sorgulayan, araştıran, emek veren, mücadeleden vazgeçmeyen.... Bastıkları yeri titretiyorlar, onlarla bir araya geldiğimde bunu hep hissediyorum. Yazdıklarım ütopya değil, rahat olun!

Kulağımda kuş sesleri yankılanıyor, bir yandan ılık bir esinti yüzüme vuruyor. Besbelli doğa uyanmış, inşaat işçilerinin sesleri karışıyor, bu ahenge gerçeklik katmak için. Ee araba sesleri durur mu? Ah, canım memleketim; deniz yerine ırmakları, uzaktan deniz mavisi dağları olan, çocukluğum, gençliğim, sılasına düşüp kaldığım güzel memleketim…

İşte orada geliyor değil mi?

Bir bahar akşamında ‘özgürlüğe’ ithafen yazıldı bu yazı. Gönüle düşen bir bahar esintisinin getirdiği kokulara büründü tüm evren...Öyle bir çiçeklendi ki tüm dünya; kış utanıp abasına sarınıp arkasına bakmadan düşüverdi gezegenin diğer yarısına tepetaklak. Güneş, kışa inat daha çok, daha bir hızla yerleştirdi ışınlarını göğe, göğsünü gere gere…

Hayatta herkesin bir gayesi vardır. Bazıları şanslıdır, o gayeyi bulmuş ve peşine düşmüşlerdir çoktan.Bazıları ise hala kayboluş ve arayıştadırlar. Ben, arayan ve kaybolan kesimden sesleniyorum. Bir şeyleri bulamamış olmak , aramamamız gereken şeyleri hatırımızdan çıkarıp bir arayışa girmek değildir...

Pandemi döneminde “Çalışan Bağlılığı ve Motivasyon” konulu bir webinara katılmıştım. Konuşmacı; çalışan bağlılığı ve motivasyonun ‘anlam’ da vücut bulduğunu, temel felsefenin ‘anlam’ olduğunu söylüyordu. Yani yaptığımız işe yüklediğimiz anlam. Eğer çalışan işine bir anlam yüklüyorsa, en büyük motivasyon unsurunun bu olduğunu söylüyordu..

Belediye hoparlöründen yayılan bir marş doldurdu leylak kokulu bahar sabahını. ‘’Çıktık açık alınla on yılda her savaştan, on yılda on beş milyon genç yarattık her yaştan.’’ Belki dağ başını duman aldı, belki gümüş dere durmaz akar; amma velakin biz ancak balkondan bakabiliyorduk. Orwell’in yıllar önce dediği gibi çalışmak dışında her şey yasaklanmıştı...

İştahla sivrilmiş amansız gagalar,

Korkudan diğerini ezen yanık pullu sazanlar,

Savrulur esrarında dalganın.

Göğsünde uyur mor akıntının…

Piyon e4, at c6, piyon d3, piyon e5, piyon c3, fil c5, fil e2, piyon d6, piyon h4, vezir f6 (mat için güçlü bir saldırı hamlesi gibi görünüyor, ancak bu hamlenin karşılığı beyazların kurduğu bir tuzak olabilir.) Piyon f3, piyon h6… Bu 12 hamlenin sonunda 1415 puanı bulunan beyazların sadece bir dakika 37 saniyesi kalmışken, 1426 puanda bulunan siyahlar ise bütün hamlelerini sadece 7 saniyede (saniyede bir hamle) gerçekleştirdi. Siyahların özgüveni yerinde görünüyor; fakat beyazlar bu özgüvenin siyahların en zayıf noktası olabileceğini düşünerek yeni bir kararın peşini kolluyor. Daha önce vermiş olduğu tecrübe niteliğindeki sayısız mücadeleden elde ettiği mirası tahmin edilenin aksine rakibine karşı değil, daha büyük bir değere karşı, kendi özüne karşı kullanmaya hazırlanıyor...

Çok sıkıntımız var değil mi? Ne yapacağımızı bilmiyoruz. Elimizde olanlar bize yetmiyor; hatta bazen az bile geliyor. Eskisi gibi olamıyoruz. Küçük şeylerden mutlu olamıyoruz. Hep bir şeylerin eksik olduğunu hissediyoruz. Çok şanssız olduğumuzu hissediyoruz sık sık, çok şanssız. Her şeyin bizim başımıza geldiğini düşünüyoruz. Hayatın bize karşı çok acımasız olduğuna inanıyoruz...