Her gün halini hatırını sorarım çocukluğumun, kontrol ederim ara ara; bir şeye ihtiyacı var mı diye yoklarım. Aslına bakılırsa onu kaybetmekten korkarım çoğu zaman; çünkü gönlündeki çocuğu yaşatanların yüreğinde yara barınmayacağına yürekten inanırım. Gitmesin bir yere ki yaralarıma merhem olsun. Körelmiş yanlarıma rehber olsun...

90'lar çocuklarıyız biz. Oyun bizden sorulur:)

Hayatta en mutlu olduğum huzur dolu hissettiğim elbette çocukluğumdu. Hiç derdin yok bir kere:) Tek işin oyun ki o da iş değil eğlence:)

Zaman göreceli bir kavram. Kimine göre hiç geçmeyen, kimine göre hızla akıp giden. Nasıl geçerse geçsin, zaman iyi yönetilmeli. Bir seminerde zaman yönetimine dikkat çekmek için bir soru sormuştum. Ortalama insan ömrü 80 yıl, peki 80 yıl kaç saniyedir? diye. Trilyon, katrilyon diyenler çok olmuştu. Hâlbuki milyarı geçmiyor. Merak eden hesaplasın...

İçimdeki çocukla çok uzun zamandır birbirimizin farkındayız, sevinçlerimiz kadar hüzünlerimizde de bir aradayız. Yaşım kaç olursa olsun oyun oynamaktan vazgeçmeyişim, bir kuşun kanat çırpmasında heyecanlanışım, onun coşkusunu göğsümde nişan gibi taşıyışım; hep onu çok sevmemden...

23 Nisan kutlu olsun/Sevinin küçükler/Övünün büyükler/23 Nisan kutlu olsun

En büyük bayram bu bayram/Herkese kutlu olsun/Çok büyük bayram bu bayram/Herkese mutlu olsun...

Yaşadığımız hayatta, “zaman” farkında olan olmayan her birimiz için en değerli kaynak. Bu kıt kaynak,her sabah 8 milyar birbirine benzemeyen “biricik” insana aynı 1440 dakika olarak veriliyor. Günün sonunda bu 1440 dakika, 8 milyar farklı şekilde kullanılıyor. Kimimiz onu yönetiyor, kontrolüne denetimine alıyor, kimimiz onun kontrolüne girip, onun tarafından yönetiliyor. Sıkışmış zamanlarda yapacaklarımızı bazen keyifle olmasını seveceğimiz haliyle değil, olsun diye yaparken buluyoruz kendimizi...

Ayakkabıcı yeni getirdiği malları vitrine yerleştirirken sokaktaki bir çocuk onu izlemekteydi. Okullar kapanmak üzere olduğundan spor ayakkabılara rağbet fazlaydı. Gerçi mallar lüks sayılmazdı; ama küçük bir dükkân için yeterliydi. Onların en güzelini ön tarafa koyunca, çocuk vitrine doğru yaklaştı. Fakat koltuk değneği kullandığı için biraz güçlükle hareket ediyordu...

Bir zürafa boyu aydınlığında başlıyorum satırlarıma. Nasıl anlatılır ki başka türlü Sunay Akın. Ülkeme doğması, onlarca kitaba, yüzlerce hikayeye can vermesi tesadüf olabilir mi?

Öyle büyük hayalleri de yoktu ama vardı işte gizlenmiş, samimi; ama içinde kocaman bir umut olan...

Bir Anadolu şehrinde büyüttü hayallerini de minik bedenini de. Canı istedi mi bırakırdı kendini yüksek yamaçlardan vadilere, sonra geçerdi bir köşeye izlerdi yaşamından geçenleri.. ya da kendini kırmızı bir motorun üstünde hayal ederdi, kapılırdı rüzgarına umutlarının.

Latin edebiyatının ünlü ozanı Horatius’un bir dizesinde geçer Carpe Diem. Gününü gün et, zamanın tadını çıkar, günü yakala, anı yaşa gibi anlamlarda kullanılır. Geçmiş ve geleceği düşünmeden, sadece bugünde, bu saat ve bu dakikada olmak ruhumuz ve bedenimiz ile. Geçmiş yaşanmış bitmiş, gelecek ise henüz daha gelmedi ama biz, şuanda buradayız; fakat hız, anı yaşamamıza engel oluyor. Günümüz toplumunda artık hızlı olmayan hiç bir şey yok neredeyse. Hız, hayatımızın ayrılmaz bir parçası. Aynı zamanda, hayatımızın anlamını kara bir delik gibi yutan da yine hız. Yaşıyoruz ama hızlı hızlı, sonu gelmeyen bir telaş içerisinde. Sevmeden, sevilmeden, hissetmeden, dokunmadan, sevdiklerimize vakit ayırmadan. Neye yetişmeye çalıştığımızı, nereye koştuğumuzu bilmeden olanca hızımızla koşuyoruz...