Sisli ve nemli bir salı sabahı kuşların ekmek kavgasıyla uyandığımda hayatımın en garip günü olacağından habersiz gözlerimi ovuşturuyordum. Bir yandan boğazımdaki kuruluğu temizlemek için mutfakta bardak ararken bir yandan da beş gün önce doğan buzağının şımarık melodisini yudumluyordum...

Başımda hasır şapkam. Hava sıcak; ama yakacak kadar değil, altımda bir bisiklet, önümde atıştırmalıklarımı ve suyumu koyabilmek için tatlı bir sepeti var. Sürüyorum umarsızca, yaklaşık on beş dakika sonra denizin tuzlu suyunu tüm vücudumda hissedecek olmayı bilmenin ferahlığıyla. Kulağımda saçımın alt tutamlarıyla aynı renk olan mavi kulaklıklarımda ‘’Yıldızlara Bak’’çalıyor...

Ben küçükken, 23 Nisanlarda çeşitli ülkelerden çocuk grupları kendi ülkelerine ait dansları Türkiye’ye gelerek sergiliyorlardı. 23 Nisan’da bunu bir çocuk olarak televizyonda seyretmek çok büyük bir keyifti benim için. Artık böyle etkinlikler yok. 23 Nisan’da televizyonda çocukların dans ettiği bayram programları yok. Biz ilkokuldayken dünyada Çocuk Bayramı’nın ilan edildiği ve kutlandığı tek yerin Türkiye olduğu bize büyük bir gururla anlatılırdı..

Yazmak istiyorum bazen dinlendirdiği için beni. Duygularımı, düşüncelerimi, hissettiklerimi kaleme alırken mutlu oluyorum. Savuruyorum sanki gülücüklerimi dünyanın dört bir yerine. Huzuru kokluyorum yazarken. İz bırakmak istiyorum dünya sahnesinden inmeden. Yazarak kelime hazinemi büyüklüğünü hayal bile edemediğim kadife bir sandıkta biriktiriyorum belki de...

Her gün halini hatırını sorarım çocukluğumun, kontrol ederim ara ara; bir şeye ihtiyacı var mı diye yoklarım. Aslına bakılırsa onu kaybetmekten korkarım çoğu zaman; çünkü gönlündeki çocuğu yaşatanların yüreğinde yara barınmayacağına yürekten inanırım. Gitmesin bir yere ki yaralarıma merhem olsun. Körelmiş yanlarıma rehber olsun...

90'lar çocuklarıyız biz. Oyun bizden sorulur:)

Hayatta en mutlu olduğum huzur dolu hissettiğim elbette çocukluğumdu. Hiç derdin yok bir kere:) Tek işin oyun ki o da iş değil eğlence:)

Zaman göreceli bir kavram. Kimine göre hiç geçmeyen, kimine göre hızla akıp giden. Nasıl geçerse geçsin, zaman iyi yönetilmeli. Bir seminerde zaman yönetimine dikkat çekmek için bir soru sormuştum. Ortalama insan ömrü 80 yıl, peki 80 yıl kaç saniyedir? diye. Trilyon, katrilyon diyenler çok olmuştu. Hâlbuki milyarı geçmiyor. Merak eden hesaplasın...

İçimdeki çocukla çok uzun zamandır birbirimizin farkındayız, sevinçlerimiz kadar hüzünlerimizde de bir aradayız. Yaşım kaç olursa olsun oyun oynamaktan vazgeçmeyişim, bir kuşun kanat çırpmasında heyecanlanışım, onun coşkusunu göğsümde nişan gibi taşıyışım; hep onu çok sevmemden...

23 Nisan kutlu olsun/Sevinin küçükler/Övünün büyükler/23 Nisan kutlu olsun

En büyük bayram bu bayram/Herkese kutlu olsun/Çok büyük bayram bu bayram/Herkese mutlu olsun...

Yaşadığımız hayatta, “zaman” farkında olan olmayan her birimiz için en değerli kaynak. Bu kıt kaynak,her sabah 8 milyar birbirine benzemeyen “biricik” insana aynı 1440 dakika olarak veriliyor. Günün sonunda bu 1440 dakika, 8 milyar farklı şekilde kullanılıyor. Kimimiz onu yönetiyor, kontrolüne denetimine alıyor, kimimiz onun kontrolüne girip, onun tarafından yönetiliyor. Sıkışmış zamanlarda yapacaklarımızı bazen keyifle olmasını seveceğimiz haliyle değil, olsun diye yaparken buluyoruz kendimizi...