“Bildiğim bir şey var o da hiçbir şey bilmediğimdir” demiş Sokrates. Düşüncelerin ortaya çıkmasına

“ebelik” yaptığı sohbetlerine de “ben bir şey bilmiyorum” diyerek başlarmış. Kişiyi konuşturmanın ve

kendi düşüncelerini ortaya dökmeyi sağlamanın ne

kadar güzel bir yolu. Sokrates “kimseye hiçbir şey

öğretemem, sadece onların düşünmelerini sağlayabilirim” diyerek modern koçluğun temellerini de

atıyor aslında...

Makus talih çöküyordu millete, sonbahar soğuğu

gibi,

Ürpertiyordu içleri, Akif ’in göz bebekleri.

Yazamıyordu şiir, şakıyamıyordu bülbül gibi,

Kan ağlıyordu Akif ’in narin göz bebekleri...

Geçmişi sadece tarih kitaplarından öğrenmeyiz. Kişilerin yaşadıklarını anlattıkları eserler, çoğu zaman

o durumlar hakkında yazılanlardan daha değerli ve

gerçekçidir; çünkü o anılarda tüm duygularıyla insanın kendisi vardır. Çanakkale Savaşlarına katılan

gerek Türk gerekse müttefik askerlerinin ailelerine

yazdığı mektuplar da tarihi yaratan o askerlerin,

neler yaşadıklarını ve hissettiklerini adeta yeniden

yaşatıyor bizlere...

Kadınlarımızın milli mücadeledeki önemini vurgulayan tarihi bir Hıfzı Topuz romanı: “Çamlıca’nın

Üç Gülü”. Romanın kahramanları Neriman, Perihan

ve Ümran adında üç kız kardeş. Bu üç kız kardeş

kolejlerde eğitim almış, Amerikan ve Fransız kültürüyle yetişmelerine rağmen vatan millet aşkıyla

milli mücadeleye katkıda bulunmuş gizli kahramanlar...

Yaşadıklarımı hatırlamaya başladığımdan beri kitaplar oldu hayatımda. beni kitaplarla öğretmenim

tanıştırdı; öyle güzel kitaplar vardı ki sınıf kitaplığımızda, hepsini büyülenmişcesine izlemiş, ömrümü

kitaplarla doldurmak istemiştim. Gözlerim belki

de ilk kez o zaman merakla parlamış neşe saçmıştı

etrafa. Mutluluk yüreğime yuva kurmuştu...

Çanakkale ruh,

Çanakkale azim,

Çanakkale iman,

Çanakkale inanç...

Tarih boyunca hiçbir millete nasip olmayan ve

yüce Türk milletinin kahraman evlatlarınca verilen

büyük mücadelenin, şairin ifadesiyle Bedri’n aslanlarının kükrediği ateşten bir imtihandır Çanakkale.

Kınalı kuzuların gül bahçesine girercesine şehadete

atıldığı yerdir Çanakkale...

Kim olduğumuzu, ne yapabileceğimizi bilmek,

içimizde olan ama henüz keşfetmediğimiz gücü

bulmak. Kendimize farkındalığımızı artırmak...

Dur yolcu! Bilmeden gelip bastığın

Bu toprak, bir devrin battığı yerdir...

İşte bu sözler karşıladı bizi Çanakkale’de...

Hepimizin hikayesi bu. Senin,benim,diğerlerinin... Kiminin içinde bas bas bağırıyor, kiminin de

en derin köşesine sinmiş orada soluklanıyor...

Şiddet; ikisi aynı dört ünsüz, iki ünlü harften oluşan minicik bir kelime...Uzaktan bakınca sıradan,

sözlüklerdeki karşılığı kadar büyük görünmeyen,

kimilerinin hayatına teğet geçerken kimilerinin

hayatının dibine bomba koyan varoluşsal bir sorun...