Kim olduğumuzu, ne yapabileceğimizi bilmek,

içimizde olan ama henüz keşfetmediğimiz gücü

bulmak. Kendimize farkındalığımızı artırmak...

Dur yolcu! Bilmeden gelip bastığın

Bu toprak, bir devrin battığı yerdir...

İşte bu sözler karşıladı bizi Çanakkale’de...

Hepimizin hikayesi bu. Senin,benim,diğerlerinin... Kiminin içinde bas bas bağırıyor, kiminin de

en derin köşesine sinmiş orada soluklanıyor...

Şiddet; ikisi aynı dört ünsüz, iki ünlü harften oluşan minicik bir kelime...Uzaktan bakınca sıradan,

sözlüklerdeki karşılığı kadar büyük görünmeyen,

kimilerinin hayatına teğet geçerken kimilerinin

hayatının dibine bomba koyan varoluşsal bir sorun...

Gecenin sabaha döndüğü tan vaktiydi, birden

‘’Dur, gitme!’’ diye bağırarak uyandım. Hafif terli,

gerçek olmadığına bin pişman olduğum rüyamdan

doğruldum yataktan, zira yatmak zül geldi o an...

Diye başlayınca söze, milyonlarca nöron eşliğinde

birçok fikir kuşattı dört yanımı... Belki biraz kopuk

olacak anlatacaklarım ama mazur görünüz efenim,

heyecanıma veriniz lütfen...

Uyandım erkenden, pencereyi açıp gökyüzüne bakıp derin bir nefes çektim uzunca ve tertemiz...

Ufuk tablosunda; ressamın mavi zeminin üzerine

kondurduğu biraz kızıl, hafifçe sarı fırça darbelerini izledim bir süre. Teşekkür ettim, her gün

bu tabloyu şenlendirdiği ve bana gösterdiği için...

Yazmanın her zaman mümkün olmadığına inanırım. Bazen günlerce beklersin, yazman gerektiğini

bilirsin ama dökülmez kelimeler. O zaman anlarsın

ki okumak gibi yazmanın da bir zamanı vardır. Bu

süreçte yapman gereken sadece beklemektir...

Uykumdan uyanmakta zorlanırken, düşüncelere

dalıyorum... Daldığım düşüncelerden aklımın bir

güzel tokatıyla uyanıyorum. Zaman, sandığımdan

daha hızlı geçmiş, çok yıl eklenmiş ömrüme ve gerçekleştirmek istediğim hayallerimin, hedeflerimin

üstüne...

-Her sabah okula girerken yerleri temizleyen bir

kadın görüyorsunuz, onun adını yazan sınavı geçer?

*Nasıl yani sınav sorusu bu mu?

-Evet yaz ismi geç finali...