1995 yılının bahar aylarında o eşikten geçerken

yaşamımda neler değişecek hiçbir fikrim yoktu.

Görünüşte çok basit bir istekle o binanın eşiğinden

içeri girmiştim. Özel bir eğitim kurumunun açtığı

scuba dalış kursuna yazılmak. Çocukluğu ada da

geçmiş biri için çok da şaşılacak bir istek olmasa

gerek öyle değil mi? Lakin O’nunla tanışacağımı

nereden bilebilirdim ki.

Şerif İzgören’i ve onun yaptıklarını anlamak

için ve ileride yapacaklarını görmek için en güzel

başlık bu olsa gerek. Ben de sizi geçmişe doğru bir

yolculuğa çıkarmak istiyorum. Yirmi yılı aşkın süredir tanıklık ettiğim Şerif ’le olan yolculuğumu kendi

penceremden paylaşmak istedim.

Bazen bir kişi hakkında söylenecek bir kelime, yazılacak bir romandan daha etkilidir.

‘’Sevgi...’’

Bu kelime çok basittir, bir o kadar da derindir. Sadece anlamlandırma şeklimize göre değişir. Bu kelimenin bendeki anlamı çok farklı ve belki bir gün bunları anlatmaya kelimeler yeterli olursa anlatacağım. Şimdi sadece bunu diyebiliyorum. Şimdi bu kelimenin Şerif Hoca’nın hayatındaki yeri hakkında, dostlarından gelen lise ve üniversite yıllıklarındaki yazılarla ve kendi çizdiği karikatürlerle çerçeveleyeceğiz.

Hayatın çok mu sıradan, hep aynı şeyleri mi

yapıyorsun, dün bugün ile aynı mıydı? Yarından

beklentilerin neler, kimin elinden tuttun son zamanlarda; en son kime yardım ettin karşılıksız?

Yıllar önce okuduğum bir hikayenin kahramanıydı

Beneksiz Uğur Böceği... Benekleri olmadığı için

kendini diğer arkadaşlarından hep eksik ve yarım

hissediyordu. Ve de mutsuz. Mutlu olması tek bir

şarta bağlıydı o da beneklerinin tamam olmasına...

Bakmayı unuttuğum gökyüzü, içmeyi unuttuğum

su, affedin beni. Affedin. Gözlerimin perdesidir

buğusu. Bakıp göremeyişim, görüp ses edemeyişim,

boğazımdaki düğüm, yüreğimdeki keder...

Sarılmak, (YOK)

Özlem, (YOK)

Umut, (YOK)

Ben aşkın suyunda boğulan,

Duygusu yitirilmiş bir şekilde, sokak ortasında bırakılan

yalnız bir çocuğum.

Balkonumdaki masaya oturup kitabımı elime aldım.

Bir süre sonra hedeeff diye bir ses, mahallenin çocukları

bizim bahçe duvarının önünde oynuyorlar. Birinin elinde

çöpten yay, kalın bir iple tutturulmuş yine ince çırpıdan

yapılmış ok, omuz hizasına getirip gözünün birini kapatıp

hedefini alıyordu. Biri saklanıyor, öbürü kaçıyor “Dalından düşen yaprak, rüzgarın oyuncağı olurmuş” sözü gibi

oradan oraya koşturuyorlar. Her çocuk oyunda enerjisini

boşaltırken aynı zamanda enerji depoluyorlardı, yani

oyunla gelen mutlulukla, yorulan vücutlarını şarj ediyorlardı.

Selam Şef,

Her şey yolundadır umarım. Uzun zamandır seninle bir hasbihal edeyim diyordum; ancak iş-güç ve

hay huy derken bir fırsat olmadı. Önce ziyaretine gelip yüz yüze sohbet edelim; “Bahaneyle geçen-

lerde olduğu gibi tuttuğun balıkları pişirtir afiyetle

yeriz” dedim kendi kendime; ancak hava muhalefeti

yüzünden son zamanlarda en sevdiğin hobilerinden

olan dalmak ve zıpkınla balık avlamayı gerçekleştiremediğini düşünüp vazgeçtim.

Sevgili Saygıdeğer Ahmet Şerif İZGÖREN | Fikirperest Dergi 19. Sayı | Nisan İZGÖREN