İnsanoğlu plan yapar, geleceğini hesaplar. Anını düşünmez. Yaşadıklarına bakakalır. Nefes almak ister

o anlarda hem de doyasıya. Doyasıya nefes almak...

İçinden geçtiğimiz zorlu süreçte yaşadıklarımızı

hem anlatabilirim hem anlatamam. Garip bir his

işte...Üç noktaların peşi peşine sıralandığı, koca bir

sükûta büründüğü vakit o vakit...

Vakti hengâmında, uzaklarda bir köy varmış. Bu

köyün Damir adında bir delisi varmış. Çok susar, az

konuşur, az hareket eder çok düşünürmüş. Bu deli

aklıyla her gün insanların kapısını çalar, herkeslere

seslenirmiş:

“Bir rüya, bir yaşam arasıdır nefes! Ya aldığın nefesin hakkını ver ya da eşiğine yüzünü sür.”

Masamda kahvem ve onun zihin açan, dünyadaki

bütün güzel kokulara meydan okurcasına buram

buram tüten mis gibi kokusu... Radyoda usta

müzisyen Fuat Güner’in yazdığı, kamança ustası

Mark Eliyahu’nun bestelediği ‘Nefes Yerine’ parçası

eşlik ediyor kahveme. Muazzam bir eser. Parçanın

nakaratında şu sözler yer alıyor;

Şimdi dur ve yavaşla!

Sadece yavaşladığında fark edeceğin şeyler var bu

hayatta.

Şimdi tek nefeslik bir ömrünün olduğunu düşün ve

şükret o ‘ŞİMDİ’ ye.

Dünyaya gözlerini açtığın ilk gün; belki hatırlamıyorsun ama tek bir nefesle başladı her şey ve tek bir

nefeste son bulacak. Şu günlerde belki de en önemli

şeyi unuttuk; DERİN BİR NEFESss...

Bu ayın konusu ‘nefes’ denilince aklıma rahmetli

annemin hiç unutamadığım başlıktaki sözü geldi. Nefes sözcüğü beni bu başlığa götürdü hemen.

Annemin akciğer kanseri tedavisi gördüğü sırada ‘nefes’ almak için söylediği söz. Aslıda odada hava

yetersiz değildi. Ama kansere tutulmuş ciğerleri yeterli havalanamadığı için pencereyi açınca daha çok

hava soluyacağını düşünmüştü. İnsan eksik olanı

ister ya hep, o da nefes almak için hava istemişti. Allah rahmet eylesin, öbür dünyaya göçeli 15 yıl oldu,

sözüyse bu yazıya başlık...

Yüzyıllar öncesinde bir gün bir garip köylü bir kıtlık

yılında ailesi için buğday istemek üzere bir dergaha

gider ve giderken de eli boş gitmemek için dağdan

alıç toplayıp götürür. Ziyaret sebebini öğrenince

dergahın şeyhi “Buğday mı verelim, nefes mi?” diye

sorar.

Nefes al ... lütfen nefes al... nefes allllllll. Bütün

arkadaşlar başımda “kendine gel, kendine gel” diye

sarsıyorlardı beni. Bense hala nefes al, nefes al diye

söyleniyordum kendi kendime. İlk acil nöbetimdi.

Bembeyaz üniformayı giyip bir melek gibi hastaların omzuna konup onları çarçabuk iyileştirecektim...

Günler geçiyordu geçmesine.

Hızlı da geçiyordu.

Ama giden gitmişti işte.

Şimdi bana neydi yağmayan yağmurdan, ötmeyen

kuştan?

Dünyaya geldiğimiz gün ciğerlerimize çektiğimiz ilk

nefesle hayatın canımızı yakabileceğini anlayan ve

sonrasında annelerimizin pişşş pişşşş diye uyuttuğu

bizler acaba o son nefesi verirken gerçekten pişmiş

olarak terk-i diyar edebilecek miyiz dünyadan? İşte

her şey ilk nefes ve son nefes arasında geçen ömür

dediğimiz süreyi nasıl geçirip algıladığımızla ilgili...

Şimdi nefes aldım, yine aldım ve bir daha aldım.

Göğüs kafesim hafiften bir iniyor bir yükseliyor. Galiba bu anlar nefes almaktan ziyade nefesimi kesen

anlardı...