Bir verdim bir aldım. Bir nefeste yaşam buldum.

Bir daha verdim bir daha aldım ama yine alabilecek

miyim? Bilmiyorum! Kimse bilmiyor, bilemez de!

Bulmaca gibi başladık yazıya. Evet! Biraz kafanız

karıştı farkındayım.

Kim varoluşunu sorgulamaz ki? Niye varım, neden

buradayım? Varoluş amacım nedir benim? Hangi

hedefe ulaşmak için buraya gönderildim? Zaman

zaman hepimiz bu soruları düşünürüz, düşünürüz

de sonra anında unuturuz. Bir nefes alacak kadar

düşünür, bir diğer nefeste kaldığımız yerden hayata hemen devam ederiz.

Balkona çıktığımda, burnuma uzun zamandır koklamadığım bir koku dolmuştu. Bana çocukluğumun

mandalina kabuklu, kestaneli, geceleri kısa geçmişini hatırlatmıştı. Kömür kokuyordu dışarıda, evler

doğalgazla ısınalı beri unutmuşum bazı evlerin hâlâ

sobalı olduğunu, bazı insanların hâlâ kömür yaktığını ve bazı evlerde hâlâ karbonmonoksit zehirlenmesi yaşanabildiğini...

Sabahın uykulu ışıkları pencereden sızarken, gözlerini ani bir hareketle açtı. Üç gün önce dilek kuyusuna buğday tanesi atarken dilediği bir çift kanat, bu sabah bedeninde olmalıydı. Heyecanlı hareketlerle

kanadı aradı. Sırtındaki zayıf bir çıkıntının eline

çarpmasıyla yataktan çıkması bir oldu. Kendini

aynanın karşısında buluverdi.

İnsanoğlu plan yapar, geleceğini hesaplar. Anını düşünmez. Yaşadıklarına bakakalır. Nefes almak ister

o anlarda hem de doyasıya. Doyasıya nefes almak...

İçinden geçtiğimiz zorlu süreçte yaşadıklarımızı

hem anlatabilirim hem anlatamam. Garip bir his

işte...Üç noktaların peşi peşine sıralandığı, koca bir

sükûta büründüğü vakit o vakit...

Vakti hengâmında, uzaklarda bir köy varmış. Bu

köyün Damir adında bir delisi varmış. Çok susar, az

konuşur, az hareket eder çok düşünürmüş. Bu deli

aklıyla her gün insanların kapısını çalar, herkeslere

seslenirmiş:

“Bir rüya, bir yaşam arasıdır nefes! Ya aldığın nefesin hakkını ver ya da eşiğine yüzünü sür.”

Masamda kahvem ve onun zihin açan, dünyadaki

bütün güzel kokulara meydan okurcasına buram

buram tüten mis gibi kokusu... Radyoda usta

müzisyen Fuat Güner’in yazdığı, kamança ustası

Mark Eliyahu’nun bestelediği ‘Nefes Yerine’ parçası

eşlik ediyor kahveme. Muazzam bir eser. Parçanın

nakaratında şu sözler yer alıyor;

Şimdi dur ve yavaşla!

Sadece yavaşladığında fark edeceğin şeyler var bu

hayatta.

Şimdi tek nefeslik bir ömrünün olduğunu düşün ve

şükret o ‘ŞİMDİ’ ye.

Dünyaya gözlerini açtığın ilk gün; belki hatırlamıyorsun ama tek bir nefesle başladı her şey ve tek bir

nefeste son bulacak. Şu günlerde belki de en önemli

şeyi unuttuk; DERİN BİR NEFESss...

Bu ayın konusu ‘nefes’ denilince aklıma rahmetli

annemin hiç unutamadığım başlıktaki sözü geldi. Nefes sözcüğü beni bu başlığa götürdü hemen.

Annemin akciğer kanseri tedavisi gördüğü sırada ‘nefes’ almak için söylediği söz. Aslıda odada hava

yetersiz değildi. Ama kansere tutulmuş ciğerleri yeterli havalanamadığı için pencereyi açınca daha çok

hava soluyacağını düşünmüştü. İnsan eksik olanı

ister ya hep, o da nefes almak için hava istemişti. Allah rahmet eylesin, öbür dünyaya göçeli 15 yıl oldu,

sözüyse bu yazıya başlık...

Yüzyıllar öncesinde bir gün bir garip köylü bir kıtlık

yılında ailesi için buğday istemek üzere bir dergaha

gider ve giderken de eli boş gitmemek için dağdan

alıç toplayıp götürür. Ziyaret sebebini öğrenince

dergahın şeyhi “Buğday mı verelim, nefes mi?” diye

sorar.