Yazıma Tolstoy’un kitap ismiyle başlamak istiyorum: ‘İnsan Neyle Yaşar?’ İnsanca yaşamak için

sizce ne gereklidir? Ben şu sıralar kendime bunu

sık sık sormaktayım. Yaşama tutunmak için herkesin bir nedeni vardır. Benim nedenim; okumak,

gelişmek, geliştirmek, yaşamak; dolu dolu yaşamak,

mutlu olmak, anı yaşamak, o an ne getirirse onu

kabul etmek ve belki de en önemlilerinden biri

beklentiyi sıfıra indirmek.

Bu bir araba yarışı... Gençlerin yapmış olduğu çeşit çeşit modellerdeki motorsuz araçlarla

gerçekleşen bir yarış. Dik bir yükseltiden, içinde sürücüsüyle salınan motorsuz araçlar hızla

belirlenen yolda ilerlemeye ve diğer araçlarla

yarış halinde bitiş çizgisine ulaşmaya çalışıyor.

Ne zaman seni izlesem hep aynı şeyi düşünürken

buluyorum kendimi.

Sen 1900’lü yılların başlarında bu denli etkileyici

işler yaptıysan, bu dönemin dijital çağında yaşasaydın kim bilir neler yapardın!

70’li 80’li kuşakların çocukları çok iyi hatırlarlar;

bayram coşkusunun şekerlerle, paralarla daha da

artırıldığı, misafir geliş ve gidişlerinin yoğun olduğu

gün ortalarında akşama doğru siyah beyaz ekranlardan evlere ayrıca bir misafir daha gelirdi ki çocuklar

onu ağırlamaktan çok büyük memnuniyet duyarlar,

kahkahalarla bu komik küçük adamın sakarlıklarını

izlerken şekerlerini yalarlardı...

Bir baston, şapka ve bıyık... Sadece bu üçünü aynı

karede görsek bile aklımıza tek kişi gelir. Filmleri

kadar görselleri de kazınmıştır kafamıza. Sahne

sanatları fuayelerinin ve sinema konseptli kafelerin

vazgeçilmez dekorasyon malzemeleri olmuşlardır.

Aynı sessiz dili konuşmanın simgeleridir. Londra’da

doğup büyüdü, Amerika’da sinemaya girip modern

palyaço “Şarlo” karakterini yarattı ve İsviçre’de şövalye olarak hayata veda etti.

“Ölüm hayatın karşıtı olarak değil, parçası olarak

vardır.” diyor Haruki Murakami. 1 haftadır bu

düşünceyle yüzleşmenin ağırlığı var üzerimde. Ne

çelişki ama değil mi? Doğduğumuz andan itibaren

öleceğimiz güne doğru adım adım yaklaşırken

ölüm bize çok uzakmışçasına, daha bize sıra gelmesine sanki çok varmışçasına yaşıyoruz ama yüz-

leşmek gerekiyor bazen; ölüm gerçeğiyle yaşamak

ama bu düşünceye de teslim olmamak gerekiyor.

İki uç da tüketir çünkü insanı içten içe...

Televizyonun kumandasını kaptım, zapladım, zapladım... Kanallar değiştikçe kabaca bağırıp duran

insanları görüyordum. Görgüsüzlüğün kahramanları haklı çıkma derdindeyken, ne yazık ki “en çok

bağıran en haklı sayılır” çağında olmamıza rağmen

ben halen gördüklerime dehşetle bakıyor “cık cık

“yapa yapa geziyordum kanaldan kanala ve bingo!

Bir de baktım sessiz ve de siyah beyaz bir film...

Türkiye ‘de 100 kişiden sadece dört beş

kişinin kitap okuduğunu biliyor musunuz?

Herkesin kitap okuma alışkanlığı ile ilgili hayatında bir kırılma noktası olduğuna inananlardanım. Evde elinde kitap olan anne baba

okulda yol gösteren bir öğretmen bir çoğun

hayatını değiştirip ufkunu açabilir.

Düşüncelerimizin hislerimizi bastırdığı ve gözlerimizin görmekten çok sadece bakmaya odaklandığı

zamanlardan geçiyoruz; geçerken de çoğu şeyi bir

daha eskisi gibi bulamayacağımız biçimde, darmadağın ediyoruz. Çılgına dönüşlerimizin bilançosunu “kaçırılmayacak fırsatlar, şahane günler, süper haftalar...” adı altına saklıyoruz. İhtiyaç listemiz oldukça kabarık!

Gidişine çok şiir yazılırdı aslında ama bu gidiş ne

şiir bırakır ne şair ne de âşık.

O gidiş öyle bir gidiş oldu ki geride ne sen ne ben ne

de biz kaldık.