Bir baston, şapka ve bıyık... Sadece bu üçünü aynı

karede görsek bile aklımıza tek kişi gelir. Filmleri

kadar görselleri de kazınmıştır kafamıza. Sahne

sanatları fuayelerinin ve sinema konseptli kafelerin

vazgeçilmez dekorasyon malzemeleri olmuşlardır.

Aynı sessiz dili konuşmanın simgeleridir. Londra’da

doğup büyüdü, Amerika’da sinemaya girip modern

palyaço “Şarlo” karakterini yarattı ve İsviçre’de şövalye olarak hayata veda etti.

“Ölüm hayatın karşıtı olarak değil, parçası olarak

vardır.” diyor Haruki Murakami. 1 haftadır bu

düşünceyle yüzleşmenin ağırlığı var üzerimde. Ne

çelişki ama değil mi? Doğduğumuz andan itibaren

öleceğimiz güne doğru adım adım yaklaşırken

ölüm bize çok uzakmışçasına, daha bize sıra gelmesine sanki çok varmışçasına yaşıyoruz ama yüz-

leşmek gerekiyor bazen; ölüm gerçeğiyle yaşamak

ama bu düşünceye de teslim olmamak gerekiyor.

İki uç da tüketir çünkü insanı içten içe...

Televizyonun kumandasını kaptım, zapladım, zapladım... Kanallar değiştikçe kabaca bağırıp duran

insanları görüyordum. Görgüsüzlüğün kahramanları haklı çıkma derdindeyken, ne yazık ki “en çok

bağıran en haklı sayılır” çağında olmamıza rağmen

ben halen gördüklerime dehşetle bakıyor “cık cık

“yapa yapa geziyordum kanaldan kanala ve bingo!

Bir de baktım sessiz ve de siyah beyaz bir film...

Türkiye ‘de 100 kişiden sadece dört beş

kişinin kitap okuduğunu biliyor musunuz?

Herkesin kitap okuma alışkanlığı ile ilgili hayatında bir kırılma noktası olduğuna inananlardanım. Evde elinde kitap olan anne baba

okulda yol gösteren bir öğretmen bir çoğun

hayatını değiştirip ufkunu açabilir.

Düşüncelerimizin hislerimizi bastırdığı ve gözlerimizin görmekten çok sadece bakmaya odaklandığı

zamanlardan geçiyoruz; geçerken de çoğu şeyi bir

daha eskisi gibi bulamayacağımız biçimde, darmadağın ediyoruz. Çılgına dönüşlerimizin bilançosunu “kaçırılmayacak fırsatlar, şahane günler, süper haftalar...” adı altına saklıyoruz. İhtiyaç listemiz oldukça kabarık!

Gidişine çok şiir yazılırdı aslında ama bu gidiş ne

şiir bırakır ne şair ne de âşık.

O gidiş öyle bir gidiş oldu ki geride ne sen ne ben ne

de biz kaldık.

Akademi Ödülleri veya popüler adıyla Oscar Ödülleri, dünya film endüstrisindeki sanatsal ve teknik

başarılara verilen ödüllerdir. Ödüller, ABD merkezli

Sinema Sanatları ve Bilimleri Akademisi tarafından

yılda bir kez verilir. Yaklaşık 6.000 sinema profesyonelinden oluşan Akademi üyelerinin oylarıyla verilen ödüller, 1929 yılından beri sinema dünyasında uluslararası bir başarı göstergesi olarak kabul edilir.

Bu ayın konusu Charlie Chaplin, yani bizim “Şarlo”

olarak bildiğimiz Charlie Chaplin. Melon şapkalı,

bastonlu, kocaman ayakkabılı, sakar hareketleriyle

gülünç mizansenler yapan, sürekli elindeki bastonunu çeviren Şarlo. Kısa filmlerinde, sessiz filmlerinde, o renksiz siyah beyaz camda merakla seyredip, katıla katıla güldüğümüz Şarlo.

Din-Felsefe ilişkisi içerisinde; insanlığın, Tanrı’nın

yarattığı kullar olduğu gerçeğinin başucunda bir

başka düşünüş yatar. İnsan denilen varlığın aklını

kullanması, fikir sahibi olması ve bugünü ve yarını

planlayıp, kolaylaştıracak her alanda üreten konumuna geçmesi; insanın sadece yaratılan değil, aynı

zamanda Tanrı’dan bir parça taşıdığı veya o parçanın ta kendisi olduğu düşünüşü, yeni ufuklara kapı aralamaktadır.

Yol deyişleri düşüyor nicedir zihnime, yollar düşüyor. Yarım kalmış, hiç cesaret edilememiş yollar...

Hangisi daha çok sızlatıyor gönlümü bilinmez. Bir

yol bulunmaz mıydı bu yol sızısına? Hemen açıyorum zihnimin yol haritasını ne çok söylenmiş söz,

öykü, ne çok anı beliriyor yol yol önümde. Hepsi göz

kırpıyor uzaktan yolda olanın halinden anlarmış gibi.

Hangisinde buluyorum en çok kendimi, bilmiyorum.

‘Yol almak’ göz kırpıyor inceden inceye...