Sevgili Şarlo,

Kahkahasız geçen bir günün ziyan olmuş bir gün

olduğunu söyleyip durdun bize. Hatta bunun için

elinden geleni de yaptın ziyadesiyle. Sessiz çığlıkların yerini, ağız dolusu kahkahalara bıraktın, sözlerin

hiç de önemli olmadığını gösterdin ve sessizce herkese ulaştın birçok kalbe dokundun. Gülümsetmekten öte yürekten güldürdün. İnsanların birbirinden nefret ettiği, haklarını gaspettiği, aynı dinden, aynı

ırktan, aynı renkten olmadığı için hor gördüğü;

eziyet ettiği, bu kadarla kalmayıp sebepsizce yakıp

yıktığı bir dönemde sevgiyi hatırlattın. Sevmeyi...

İnsan sosyal bir varlıktır ki bence canlı olmanın

gerçeğidir bu. Nasıl ki hayvanların duyguları vardır... Bazıları ömür boyu eşini arayıp, onlar ölünce

üzüntüden kendileri de ölürler. Mesela bitkiler; gün ışığını görüp yaprak açarlar ve güneşi selamlarlar.

Doğadan ya da insanlardan su, toprak, ilgi beklerler. İnsanoğlu da böyledir. Hayatında sevgi ve umut ister.

Bir çocuğun bakışında görüyorum seni.

Bazen yalnızlığımda,

Kimi zaman bir yazarın kitabında,

Bütün yoklukları tam hissettiğim anda tutunuyorum sana...

Kendimizle doğru iletişim kurarsak, karşıyla da

doğru iletişimde oluruz. İletişim kurarken konuşmak kalbimizden gelir.

Bugün bizler, sanatındaki mizahı ve hatta belki de

yalnızca kendine benzeyenler yarışmasındaki derecesi ile böylesine usta bir sanatçıyı anarken, aslen

onu ve anlatmak istediklerini anlamaya çalışıyor

muyuz? “Hayat, uzak çekimde komedi, yakın planda

trajedidir.” Diyen modern palyaço Charlie Chaplin

bize belki de yakın plandaki (belki de koltuk sahipleri veyahut daha “büyüklerce” bu şekilde umulmuş)

olan bir yapboz misali gerçekleri birleştirip uzak

çekim olarak adlandırdığımız bu büyük tabloda komedi vasıtasıyla gerek farkında gerek ise beklenilenin (aslen anlatılmak istenilenlerden ziyade) uğruna izlemeyi öğretmiştir.

Ey gölgeme hasret, pürüzlü duvar!

Geldim yine, omzum yanı başında.

İçimde buz gibi kış, geride umarsız bahar.

Zihnim baygın, dolaşır soğuk kollarında.

Varlığımın nişanesi gölgem durmaz, kaçar,

Boğmak için beni, yokluğun karanlığında.

Eski defterleri karıştırmak iyi gelir bazen.

Yıllar içindeki değişimine şahitlik eder insan.

“Nerelerden nerelere gelmişim?” sorusuna

cevap ararcasına. Bazen bulur da cevabını.

Bulamadığı esas şey bu sürecin nasıl vuku

bulduğudur. Zaman zaman kendi içinde bu

nasıllara cevap vermeye çalışsa da hep bilir

içten içe, esas cevapların bunlar olmadığını.

İşte tam da bu noktada yeni bir bilmecenin

içinde bulur kendini, “iyi de nasıl oldu?”

Öyle zamanlardayız ki artık herkesin, tüm insanların ortak bir derdi var. İnsanlık sınıf fark etmeksizin

evde kalıyor, hastalıkla mücadele ediyor ve kimseyi

statüsü kurtarmıyor. Gerçi böyle deyince içinizden

‘şimdi zenginlere kötü yaklaşan bir yazı veyahut

olumsuz içerikli bir yazı bu galiba’ diye düşünebilirsiniz lakin sabrediniz.

Doğal afetler dünya var olduğundan beri var. Biz

afet desek de aslında doğanın kendi içsel işleyişinden başka bir şey değiller. Yerkürenin, sukürenin,

havakürenin süregiden hareketleri onlar. Biz kendi

işimize gelmediği ve bize zarar verdiği durumlarda

afet desek de bu hareketler asıl normal olan sürekli

değişimden başka bir şey değil. Bizden önce varlardı

ve dünya var oldukça da hep var olmaya devam edecekler.

Mehmet Onbaşı 2 Temmuz 1921 günü İstiklal

Mahkemesi’nin duruşma salonunda diğer kaçaklar

arasında sırasının gelmesini bekliyordu. Bu esnada

aklında sadece Fatma’sı vardı. Etrafında olanların

farkında bile değildi.