Hayatta kalabilmek için yarattığını oynayan ve

uyanmaya korkan aciz insanlar tanıdınız mı? Eğer

hayatınızda hiç içiniz acıyacak, gözleriniz dolacak

kadar derin nefes almadıysanız ya bunu henüz öğrenememiş olacak kadar şanslısınızdır ya da kendinizi kandıracak kadar güçsüz.

Daldın dünyanın derdine

Duymaz görmez oldun

Duyarsız sevgisiz

Artık sen o sen değil

Nasıl tutsak oldun

Acımasız ilgisiz

Kapının önünden dolmuşa binmemle otogarda inmem on dakika sürmüştü. Bavulumu bagaja bıraktım,

biletimi kestirmek için yazıhaneye gittim. Sıra beklerken telefonum çaldı. Açtım, halamdı arayan; “Halacım

geri dön, dedeni kaybettik.” dedi ve kapattı telefonu.

Ben de kapattım, telefonu çantama koydum...

İnsanın ciğerleri dolmadan telaşsız yaşadığı tek yer;

annesinin karnı. Vakti gelir, dolar ciğerlere ilk nefesi.

Özünde bu nefesle başlayan, hayat-ı ahvali. İşte nefesinin ilk kesildiği ve ilk korktuğu an insanoğlunun...

Sonu değildir elbet. Daha dünyanın kendisinden,

büyümek ve aşık olmak gibi nicesinden korkacak.

Kim bilir korkuları nefesini kaç kez kesecek, boğuluyor hissi verecek? Nefes almayı yaşarken öğrenecek. Parmak izi gibi kendine özgü bir nefesi olacak.

Çünkü; rutin bir nefes alma şekli yok bilinen. Kim

ne kadar isterse yaşamayı, ciğeri o kadar doluyor

havayla. “İstemekle mi, öyle şey olur mu?” demeyin

hemen lütfen! Başlangıçtır isteme arzusu. Emeklemek, koşmayı isteyenin; nefes, yaşamayı isteyenin ilk

durağıdır...

Sizlere psikoloji alanında yapılan iki araştırmadan

bahsetmek istiyorum. Bunlardan biri “Ödünç Alma

Tekniği”ni anlatıyor. Diğeri ise seçeneklerin artmasının fikirlerimizi ve yorumlarımızı nasıl etkileyeceğinden bahsediyor. İnsanları ikna etmek isteyen ve insanların yorumlarını etkilemek isteyenler için iki

çalışma önemli ipuçları veriyor.

‘’Tarih: 7 Aralık 1942...2. Dünya Savaşı tüm yıkıcılığı ile devam etmektedir. Amerika’da yayın yapan

bir radyoya dünyaca ünlü birisi konuk olur. Aynı

zamanda bu radyo Türkiye’de de çevirisi yapılarak

”Amerika’nın Sesi” adıyla yayın yapmaktadır.

Yazıma Tolstoy’un kitap ismiyle başlamak istiyorum: ‘İnsan Neyle Yaşar?’ İnsanca yaşamak için

sizce ne gereklidir? Ben şu sıralar kendime bunu

sık sık sormaktayım. Yaşama tutunmak için herkesin bir nedeni vardır. Benim nedenim; okumak,

gelişmek, geliştirmek, yaşamak; dolu dolu yaşamak,

mutlu olmak, anı yaşamak, o an ne getirirse onu

kabul etmek ve belki de en önemlilerinden biri

beklentiyi sıfıra indirmek.

Bu bir araba yarışı... Gençlerin yapmış olduğu çeşit çeşit modellerdeki motorsuz araçlarla

gerçekleşen bir yarış. Dik bir yükseltiden, içinde sürücüsüyle salınan motorsuz araçlar hızla

belirlenen yolda ilerlemeye ve diğer araçlarla

yarış halinde bitiş çizgisine ulaşmaya çalışıyor.

Ne zaman seni izlesem hep aynı şeyi düşünürken

buluyorum kendimi.

Sen 1900’lü yılların başlarında bu denli etkileyici

işler yaptıysan, bu dönemin dijital çağında yaşasaydın kim bilir neler yapardın!

70’li 80’li kuşakların çocukları çok iyi hatırlarlar;

bayram coşkusunun şekerlerle, paralarla daha da

artırıldığı, misafir geliş ve gidişlerinin yoğun olduğu

gün ortalarında akşama doğru siyah beyaz ekranlardan evlere ayrıca bir misafir daha gelirdi ki çocuklar

onu ağırlamaktan çok büyük memnuniyet duyarlar,

kahkahalarla bu komik küçük adamın sakarlıklarını

izlerken şekerlerini yalarlardı...