17 Mart 2010. Kocaeli’de inanılmaz bir yağmur

var. Sabancı Kültür Merkezinin kapısından içeri

girerken soğuktan titreyen ellerimizde suyu akan

şemsiyeler. Fuayedeki kalabalığı anlama ve kültür

merkezinin yapısını keşfetme arasında gidip gelen

şaşkınlık esnasında bir grup öğrenci dikkatimi çekti,

15-20 kişi toplanmış sohbet ediyorlardı. Aralarında

yeşil çizgili kazağı olan birisi de var, fiziksel olarak

Şerif Hocaya benziyordu.

Korkularımız var içimizde büyüyen. İnanamayız

başta kabullenemeyiz, yok sayarız belki; ama bizi

yavaş yavaş içlerine çekerler. Korku filmi izleyip

korkanlardan mısın yoksa korkmamak için hiç izlemeyenlerden mi?

“Nefes almak değildir yaşamak

Düşünmek ve hissetmektir yaşamak.

Sen gülmeden geçen günlere acı.

Dönme dolap iner çıkar arkadaş.”

Puslu bir pazar sabahına uyandı. Gıcırdayan

yatağından kalktı ve pencereye doğru yöneldi.

Gökyüzünü ele geçiren kara bulutlara, sitem edercesine baktı. İçini bürüyen hüznün ve bunalmışlığın

altında ezilirken geçen yaşlarını ve hayatını düşündü.

“Nefes al, nefes ver” diye sürekli talimat veren ebe

ve hemşirenin bir an önce odadan çıkmasını istiyordum. Hem suni sancı sürekli ağrıyı hatırlatıyor, hem

de onların sesleri ile gözyaşlarım birbirine karışıyordu. Sanki beni rahat bıraksalar, doyasıya ağlasam,

bebeğim de dünyaya gözlerini açacaktı. Doktorum

arada kontrol ediyor, daha fazla gayret göstermemi

istiyordu. “Daha fazla nasıl gayret?” dedim içimden.

Bir kerpetenle sıkıştırılmış gibiydim...

Kampanyaları severim: ‘İki al bir öde, ikincisi yarı

fiyatına, onu alana bu hediye; birinci üniversiteyi bitirene ikincisi sınavsız...’ “Hah işte! Bu tam

bana göre” dedim ve “Öğrenmenin yaşı yok” deyip

yaptırdım kaydımı.

Bir verdim bir aldım. Bir nefeste yaşam buldum.

Bir daha verdim bir daha aldım ama yine alabilecek

miyim? Bilmiyorum! Kimse bilmiyor, bilemez de!

Bulmaca gibi başladık yazıya. Evet! Biraz kafanız

karıştı farkındayım.

Kim varoluşunu sorgulamaz ki? Niye varım, neden

buradayım? Varoluş amacım nedir benim? Hangi

hedefe ulaşmak için buraya gönderildim? Zaman

zaman hepimiz bu soruları düşünürüz, düşünürüz

de sonra anında unuturuz. Bir nefes alacak kadar

düşünür, bir diğer nefeste kaldığımız yerden hayata hemen devam ederiz.

Balkona çıktığımda, burnuma uzun zamandır koklamadığım bir koku dolmuştu. Bana çocukluğumun

mandalina kabuklu, kestaneli, geceleri kısa geçmişini hatırlatmıştı. Kömür kokuyordu dışarıda, evler

doğalgazla ısınalı beri unutmuşum bazı evlerin hâlâ

sobalı olduğunu, bazı insanların hâlâ kömür yaktığını ve bazı evlerde hâlâ karbonmonoksit zehirlenmesi yaşanabildiğini...

Sabahın uykulu ışıkları pencereden sızarken, gözlerini ani bir hareketle açtı. Üç gün önce dilek kuyusuna buğday tanesi atarken dilediği bir çift kanat, bu sabah bedeninde olmalıydı. Heyecanlı hareketlerle

kanadı aradı. Sırtındaki zayıf bir çıkıntının eline

çarpmasıyla yataktan çıkması bir oldu. Kendini

aynanın karşısında buluverdi.