Hayatımın en güzel günüymüş şimdi biliyorum...

Her zamanki gibi başlamıştı gün.

Nemli odamın duvarlarına değmişti yine parmak

uçlarım.

Yorganım rutubetin vermiş olduğu ağırlıkla üstümde beton etkisi yaratıyordu.

Bugün bir kavak yaprağının yolculuğuna şahit oldum. Bir sonbahar sabahı. Sarı kavak yaprağı, güneş

daha güne merhaba demeden kâinata gözlerini açtı.

Belki de bu, tüm ihtişamıyla göğe uzanan dallarda

süzüldüğü son gün olacaktı. Biliyordu, sonbahar

onun hikayesinin bittiği mevsimdi. Peki hikayeler

gerçekten de son bulur mu? Unutur muyuz o sarı

yaprakları? Sonbahar gerçekten de son mudur?

Kim bilir; belki de sarı yaprak yanlış biliyordur.

Belki de tüm varsayımlarını çürüten bir gerçeklik

daha vardır. Baharlar tükenmez. Her son başka bir

başlangıcın müjdeleyicisidir. Her son yepyeni bir

olgunlaşmanın habercisidir.

Haset duygusu, insanoğlunun kendisine bile itiraf

etmekte zorlandığı, bazen de baş etmekte güçlük

çektiği en içerde yaşanan duygulardan birisi olarak

yerini almaktadır. Dinler tarihi bile ilk olarak haset

duygusunun nasıl bir trajediye vesile olduğundan

bahseder. Kabil ile Habil arasındaki ilk beşeri savaşın anlatımında Kabil’in içindeki hasetin Habil’in

ölümüne nasıl sebep olduğuna din ve tarih kaynaklarında yer verilmiştir.

Telefonumun ekran ışığı yandı söndü. Baktım.

Dergiden Mehmet Akif mesaj göndermiş. Diyor ki

16. sayının kapağı depremle ilgili olacak. Yazılarınızı da şu tarihe kadar gönderin. Bu, “yazınız ayın

konusuyla uyumlu olursa iyi olur, bir de zamanında

gönderin uğraştırmayın beni” demek. Ekim ayında

da kızım “bu ay benim doğum günüm, benimle

ilgili bir iki bir şey yazarsın artık” diyerek beklentisini dile getirmişti. Yazamamıştım tabi. Nedense

ısmarlama yazmayla ilgili ciddi sıkıntılarım var.

Okulda da kompozisyon yazamadım zaten. Çünkü

hep konu verirlerdi.

Nasıl da kötü bir hava var dışarıda. Sanki gökyüzünün bir yanı kara bulutlar, bir yanı sonsuz mavilik,

sonsuz gün ışığı. Ve yine çıkmış çift gökkuşağı. En

son böyle bir havayı bundan tam yirmi bir yıl önce

yaşamıştım. O günden sonra hiç böyle bir hava

durumu yaşamamıştık. O yüzdendir ki yıllar önce

psikolojik tedaviyle yemeyi bıraktığım tırnaklarıma

yeniden sığınmıştım.

Bu yazı bir ihtiyaçtan yola çıkılarak yazılmıştır.

Bundan yedi yıl önce. Bir lisede verilen “Geleceğe

Hazırlık Konferansı” sonrası yaşanan bir anıdan

yola çıkılarak. Sosyal sorumluluk kapsamında lise

son ve 11’inci sınıf öğrencilerine “Geleceğe Hazırlık” konferansına gidiyordum.

Hatırladığım ilk deprem 1970 yılının bir kış gecesi

geldi. Henüz altı-yedi yaşlarındaydım. Bir sarsıntıyla

uyanmış şaşkın şaşkın etrafıma bakıp ne olduğunu

düşünürken odaya giren babamın hemen giyinip

dışarı çıkmam gerektiği bağırışıyla kalkıp giyindiğimi hatırlıyorum.

Hayatta şanslı mı şanssız mı olduğunuzu düşünürsünüz genellikle? Ya da duruma göre yorumlar mısınız? Aslında genellikle başımıza kötü veya istemediğimiz bir şey geldiğinde şanssız, iyi veya istediğimiz

bir şey geldiğinde ise kendimizi şanslı olarak tanımlarız. O zaman şans nedir?

Sakince oturdum, gözlerimi kapattım. 20 saniye

çok mutlu olduğum bir anı düşündüm. Belki de tam

hatırlayamadan hızlıca geçiverdi saniyeler, süre

çabucak doldu.

17 Ağustos 1999. Hiç unutamayacağım bir gün. Aslında daha 4 yaşımdaydım. Belki unuturdum, küçüktüm sonuçta. Ancak öyle zor günlerdi ki...