1921 yılının Ağustos ayının 14. günü Kurban Bayramı arifesiydi. Anadolu’yu işgal eden Yunan ordusu,

Ankara’ya doğru ilerlemeye başlamıştı. Ankara düşerse, Anadolu’nun direnişini bitireceklerini zanne diyorlardı. Sakarya Savaşı başlamak üzereydi...

Ertesi gün Kurban Bayramı...

Vakit akşam ezanını gösterdiğinde odamdan

koşarak sofaya indim. Sofanın ön bahçeye bakan,

annemin çeyizinin göz nuru, kanaviçe işlemeli

perdesini özenle sıyırdım. Hava kararmış, sokaktaki

yoğurtçu, sucu, çember çeviren çocuklar, hatta mahallelinin gözü gibi baktığı sokak hayvanları bile evlerine, kulübelerine, köşelerine çekilmişlerdi. Bense mumların, şamdanların yanmaya başladığı bu alaca

akşam vaktinde yine kitabımdan başımı kaldırıp,

sanki mesaim yeni başlıyormuş gibi başlamıştım

babamın yolunu gözlemeye. Her akşam yapardım

bu ritüeli. Çünkü babamın, çeşmenin köşesinden

her dönüşü bir umut kıpırtısıydı bizim için, uzun

zamandır...

İlkokula başladığım 1970’li yıllarda çoğumuz gibi

benim de öğrendiğim ilk çocuk şarkıları ‘Daha dün

annemizin kollarında yaşarken’ ve ‘Bir küçücük

aslancık varmış / Kırlarda koşar oynarmış’ idi.

Yıllar önceydi. Hastanede çalıştığım kliniğe başka

klinikte çalışan hasta bakıcı bir bayan geldi. Elinde

bir poşet vardı. Göz göze gelince “bir dakikanızı

alabilir miyim” diye sordu. “Buyurun” dedim. Ben

bir yakını var ve onu muayene ettirebilmek için rica

edeceğini düşünmüştüm önce. Ama öyle değildi.

Sessizce “müsait bir oda varsa orada konuşabilir

miyiz” dedi. Belli ki özel bir durum vardı. Etrafıma

bakındım, koridor tıklım tıklım hasta doluydu. “Aslında çok yoğunum ama birkaç dakika konuşabiliriz” dedim ve müsait bir odaya aldım.

Hüzün,

Kapıdan süzülen güneşte mi?

Pencereleri bilinmez kılan gecede mi?

Ardın sıra baktığın bir otobüsten arta kalan mı?

Gelince yerim diyip çıkmıştım evden. Ertesi gün

döndüğümde ne onun yenecek bir yanı ne de benim

isteğim kalmıştı. Dokunulmadan, öylece çöpe gitmişti canım kalburabastı. Tıpkı 2020 yılının başlarında, bir gün oturup bir şeyler içelim dediğim dostumla aylar sonra zar zor bir araya gelişimiz gibi...

İnsan bazen taşıyamaz olur yüklendiklerini, bu

durumda kelimelere sığınır. Lâkin kelimelerin de bu

yükü kaldıramadığı zamanlar olur. Yükün altında

kalış hâli ‘kelimelerin kifayet etmediği anlar’ olarak

nitelendirilir. Düşünsenize, insanın kaldırılamadığı

yük neye yüklenirse yüklensin kaldırılamaz zaten.

O hâlde kelimelere zulmetmek niye?

Dünya denilen küre Güneş’in etrafında 365 gün

hayran hayran dönüp, mevsimlerin bıkmak bilmeyen koşuşturmacasında, sonbahar Kuzey yarım kürede hükmünü sürdürmekteyken ekim ayının

sonlarına doğru Avrupa ile Asya’nın el ele tutuştuğu coğrafyada tatlı bir telaş görmek mümkündür.

Fikirperest Dergi 15.Sayısı ile sizlerleyiz...

Seslendiren: Sevgi YÜKSEL

Online olarak okumak için: https://www.fikirperestdergi.com/​ 

Instagram: https://www.instagram.com/fikirperest...​ 

Keyifli dinlemeler dileriz...

Yayın Tarihi:

30 Ekim 2020

Nasıl güzel bir cümlede özetlemişler türkülerin

hayatımızdaki yerini...

Aynı cümleyi Neşet Ertaş’a uyarlayacak olursam

şöyle demem doğru olur; Neşet Ertaş türkülerini

bilmeyen son abdal Neşet Ertaş’ı tam anlamıyla

tanımış olamaz.