Kalemin mürekkebi sarılır boynuna,

Bembeyaz gül gibi sessiz kağıdın.

Usulca uzanır kelimeler, gönül yoluna

Topyekûn peşindeler gözlerindeki anlamın...

İnsanların yaşadıkları gerek sevinç gerekse üzüntü

verici olaylara dair duygu ve düşüncelerini kelimelere dökerek bir uyum içerisinde yorumlamasıyla

müziğin meydana geldiği söylenir. Dil ve edebiyat

gibi müzik de doğduğu toplumda meydana gelen

her tür toplumsal olay ve durumları ifade etmesi

bakımından ortaya çıktığı kültürün en önemli aktarıcılarından biridir.

Bekle, sakın bakma saate Nastenka, nasılsa güneş

görmüyor evimiz, dilediğimiz kadar erteleyebiliriz

sabahı:

Ah Nastenka, bir kış daha aşındırıp gidiyor kasabadan bozma bunalmış şehrimizi.

Sen de bunalmadın mı bozgunlar aşındırmaktan?

Gece yarısı telefonuma düşen bir mesaj. Coğrafi

olarak uzaklardan, hissi olarak çok yakından, üstelik yüreğimizin bir parçasının kaldığı topraklardan geldi;

Biz miyiz zamanı harcayan

Yoksa zaman mı kendi içinde bizi harcayan

Belki de döngü içinde bir hiçtik

Hiçbir noktaya varamayan

Vardıkça yokluğa ulaşan

Yokluğunda bir varlık olduğunu anlayan

Sözcüklerde mi saklıydı asıl var olan

Yoksa biz miydik sözcüklere anlamlar katan

Çağlayan bir nehir gibi akan

Ama hiçbir denize varamayan

Ne zamandır yazmak istediğim bir konu idi Disleksi

konusu, zira bende Dislektik bir bireyim ve bu çerçevede internet ortamında Disleksi ile ilgili bir bilgi

arayışına giren her bir kişi ile ne de olsa ‘damdan

düşenin halini damdan düşen anlar’ diye bir atasözünün bireyleriyiz, bu minvalde düştüğünüz o yerde

elinizi tuttuğumu hayal edin.

Gurbeti göynek diye sırtına giyen, sevdayı mühür edip gönlüne basan, baştan ayağa aşk rengiyle

boyanan garip bir yolcu. Gurbette olana ‘Garip’

derler ya hani, aslı ‘güneşin battığı yer’ anlamındaki

‘garp’tan gelen garip. Geldiği yerde garip, göçtüğü

yere garip. Bu dünyada ayak bastığı her yerde güneşi

batan o, güneşin doğduğu ötelere hasretlik çeken

yine o. “Halka garip olan Hakk’a karîb olur.” düsturuyla bu dünyaya konup göçen bir Neşet Ertaş.

Bir baktım ki her şeyimi kaybetmişim. Oysa belki

de çok kolaydı kaybetmeyip korumak. ‘İnsan değer

verdiği şeylere gözüyle bakar, yüreğiyle taşırdı’. Yıllar

önce böyle demişti sevip sazının teline vururken

Neşet Baba. Gözlerin görmez, yüreklerin yorgun

düşebileceğini düşünmeden.

Kapa çeneni dedi içindeki sese ya da böyle desem

diye geçirdi içinden. Yatağından doğruldu. Kahve

mideme dokunuyor, çay yapayım en iyisi dedi.

Bir ülkenin tam kalbinde doğmak herkese nasip

olmaz fakat her şehrin kendince en özel olduğu ve

övündüğü bir ülkede nerelisin sorusuna yanıt verdiğinizde ‘’Orası neredeydi ya ! ‘’ diye cevaplar alıyorsanız biraz kalbiniz çıtlayabilir.