Geçenlerde dinlediğim bir podcast’de Murathan

Mungan ona yaşlı bir dostu tarafından söylenen

şu cümleyi hiç unutmadığını söyledi, zira bu gün için gerçek bir hediye gibi olan bu cümle

şu; ‘ Hatıra yapın çocuklar, yaşlandığınızda canınız

sıkılmaz’

‘’Ben, Mustafa Kemal’i, bir defa daha ağlarken gördüm. Fakat gözyaşlarının manası çok başkaydı.

Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin 29 Temmuz 1922

tarihli oturumunda, Erzurum Milletvekili Salih

Efendi’nin Kurban Bayramını tebrik etmek üzere

Batı Cephesi’ne bir heyet gönderilmesine dair olan

önergesi görüşülmüştü, benim başkanlığım altında

Karesi Milletvekili Abdülgaffur Hoca, Burdur Milletvekili şair Mehmet Akif ve Kayseri Milletvekili Atıf

Beylerden mürekkep bir heyet seçilmişti. Hakiki

vatanperver ve dini bütün bir Müslüman olan Mehmet Akif, saydığım ve sevdiğim yakın bir arkadaşımdı.

Sessiz bir geceden yeniden merhaba sevgili yalnız.

Bu ay şu soruyu çok düşündüm kafamda. Ölmek

üzeresin ve yanında olabilecek çok az sayıda insan

var. Kimi seçerdin? Peki ya neden onu seçerdin?

Soruların cevaplardan daha kolay olduğu bir aydan

Fikirperest Dergi’nin 1.yılından bütün yalnızlara

merhaba demek istiyorum.

“Geçip gitmiş günler gelin diyor.” Nazım ama gelmiyor hiçbir şekilde o günler.Dün,bugün ve yarın.Zaman algısının en basite indirgenmiş hali.İnsan,hayatı boyunca huzur ve mutluluk gibi manevi kavramlara ulaşmaya çalışmıştır.Dünde bugünde ve yarınında. Bunları hep beraber tek tek düşünelim ve inceleyelim.

Her ülke, her kurum, her şirket, her organizasyon, her takım, ve aile bir resme benzer. Kimisi

büyük, kimisi küçük. Mavi, pembe, beyaz, siyah

ve diğer renklerin bir araya geldiği güzel bir resim.

Bütünü gören için ahenkli, göz alıcı bir renk cümbüşü olsa da; resim içindeki renkler için durum

aynı olmaz her zaman. Kimisi mavidir insanların ve

çevresinde sadece mavilikleri görür.

Gereksiz taramalardan hep kaçınmışımdır. Sık okuduğum şeydi çünkü dergide. Tarama neydi, gereklisi

gereksizi nasıl olurdu bilmiyordum ama anladığım

kadarıyla her şeyde olduğu gibi bunun da fazlası

iyi bir şey değildi. Okuma yazma öğrendiğimden

beri her hafta hiç aksatmadan mizah dergisi okudum, hala okuyorum. Yaşım ancak Gırgır’a yettiği

için öncesi yok tabi bende. Arka iç sayfada amatör

çizerleri yorumlayan Oğuz Aral hemen hepsine her

hafta aynı şeyi söylerdi. Merak ettiğim, nedense

birisi de çıkıp sonraki haftalarda gereksiz taramalardan kaçınmazdı. Sanırım, insan iyi bildiğini sandığı

konularda nerede duracağını kimi zaman bilemeye-

biliyor.

Mütarekenin ilk yılında Neriman 21, Perihan 19,

Ümran da 17 yaşındaydı. Neriman ve Perihan İngilizce, Ümran Fransızca biliyordu. İyi eğitim almışlardı ve üstelik zeki genç kızlardı.

Usulca gözlerini kapattı önce. Ardından sol kulağının üzerine eğdi başını. Rüzgarın ıslığı saçlarını

dansa kaldırınca, parıldayan tavşan dişleri utangaç bir hamleyle dudaklarının ardına saklandı. Az

önce ağzında yuvarladığı üzüm tanesi sağ yanağını

şişirmiş, iki damla ter yokuş aşağı yarışa başlamıştı. Elindeki mendille bu kıyasıya mücadeleye son

verirken parmaklarının neden titrediğine anlam

veremiyordu.

Bu öykü sadece Seyid Nâfi’nin değil, cefakâr ve

fedakâr bir neslin tarihe vurduğu mührün de serencâmıdır. Kurgu değil, gerçektir. Seyid Nâfi’nin kesin

doğum tarihinden emin olunmasa da 1870’li yılların

ikinci yarısında şimdiki Romanya sınırlarında kalmış

olan Ayorman’da dünyaya geldiği bilinmektedir.

Baba adı Celâleddin, anne adı Zehra’dır.

Merhaba sevgili dostlarım. Her ay olduğu gibi bu ay

da yeniden birlikteyiz. Hoş geldiniz.

Hayatımda çok güzel değişimler oluyor. Ne kadar

hala pandemi sürecinde olsak, sağlığımız hala tehlikede olsa da güzel ve mutlu eden şeyler de olmuyor değil. Bu sefer ki mutluluk öyle basitçe anlatabileceğim tarzda değil. Çok başka ve çok özel. Hayatta

hiçbir şeyin nedensiz olmadığına inanıyorum. Bir

şeyler oluyor, belki üzüyor belki mutlu ediyor ama

ne olursa olsun kesinlikle bir sebebi var, var ki

yaşıyoruz ve öğreniyoruz.