Mütarekenin ilk yılında Neriman 21, Perihan 19,

Ümran da 17 yaşındaydı. Neriman ve Perihan İngilizce, Ümran Fransızca biliyordu. İyi eğitim almışlardı ve üstelik zeki genç kızlardı.

Usulca gözlerini kapattı önce. Ardından sol kulağının üzerine eğdi başını. Rüzgarın ıslığı saçlarını

dansa kaldırınca, parıldayan tavşan dişleri utangaç bir hamleyle dudaklarının ardına saklandı. Az

önce ağzında yuvarladığı üzüm tanesi sağ yanağını

şişirmiş, iki damla ter yokuş aşağı yarışa başlamıştı. Elindeki mendille bu kıyasıya mücadeleye son

verirken parmaklarının neden titrediğine anlam

veremiyordu.

Bu öykü sadece Seyid Nâfi’nin değil, cefakâr ve

fedakâr bir neslin tarihe vurduğu mührün de serencâmıdır. Kurgu değil, gerçektir. Seyid Nâfi’nin kesin

doğum tarihinden emin olunmasa da 1870’li yılların

ikinci yarısında şimdiki Romanya sınırlarında kalmış

olan Ayorman’da dünyaya geldiği bilinmektedir.

Baba adı Celâleddin, anne adı Zehra’dır.

Merhaba sevgili dostlarım. Her ay olduğu gibi bu ay

da yeniden birlikteyiz. Hoş geldiniz.

Hayatımda çok güzel değişimler oluyor. Ne kadar

hala pandemi sürecinde olsak, sağlığımız hala tehlikede olsa da güzel ve mutlu eden şeyler de olmuyor değil. Bu sefer ki mutluluk öyle basitçe anlatabileceğim tarzda değil. Çok başka ve çok özel. Hayatta

hiçbir şeyin nedensiz olmadığına inanıyorum. Bir

şeyler oluyor, belki üzüyor belki mutlu ediyor ama

ne olursa olsun kesinlikle bir sebebi var, var ki

yaşıyoruz ve öğreniyoruz.

Gelişim anne karnında başlayıp hayat boyu devam

eden bir süreçtir. Çocuk dünyaya gözlerini açtığı

andan itibaren çevresi ile etkileşim halindedir. Bu

etkileşim ilk anne karnında annenin sürekli iletişim

halinde olduğu kişilerin seslerine aşinalık oluşturmuştur.

Ulusal tarihimizin en büyük özgürlük gösterisi olarak tarihe geçecek olan bu eylemde sizlerle birlikte

olmaktan mutluluk duyuyorum.

Bugün manevi gölgesinde yaşadığımız bu büyük

Amerikalı, Özgürlük Beyannamesi’ni yüz yıl kadar

önce imzalamıştı. Bu tarihi belge, esaret zinciri

altında yaşamış ve adaletsizlik ateşiyle yanıp kavrulmuş milyonlarca siyah için uzun ve zifiri karanlık

esaret gecelerini sonlandıracak bir umut ışığı haline

gelmişti.

Sadece biz Türkler değil tüm milletler karşılaştıkları

güçlükler karşısında elde ettikleri kazanımları ‘zafer’ olarak ifade etmektedirler. Bireysel ve toplumsal farklılıklardan dolayı bu kavramın algılanması

çeşitlilik gösterse de sözlüklerde “savaşta veya bir

yarışma ve uğraşıda çaba harcayarak elde edilen

başarı” tanımlaması yapılmaktadır. Başkaları ne

düşünür bilmem ama ‘Zafer’ dendiğinde benim ilk

aklıma gelen can dostum Zafer olur her zaman. Hemen arkasından da 30 Ağustos Zafer Bayramımız.

Hürriyet, bu milletin vazgeçilmezi.

Kurtuluş Savaşı’nı taçlandıran bir zaferin yazıldığı

yer. Dumlupınar dediniz mi, 98 yıl geçmiş üstünden, hâlâ yüreği kabarır herkesin. Verilen çetin

mücadelenin sonunda gelen taçlı bir kral gibidir 30

Ağustos.

Kürsü üzerinde bir bardak su, metalik renkli bir

mikrofon, salonda heyecanla konuşmamı bekleyen yaklaşık bin kişi, eminim ekranlarda bunun

binlerce katı seyirci ve ben konuşmaya başlamadan önce alnımdaki teri siliyorum son kez.

Bir kez daha yazmak içim kalemi elime alıyorum ama yazamıyorum.

Yaşadıklarımı,

Hissettiklerimi

Anlatacak kelimeleri bulamıyorum.

Belki de bulmak istemiyorum...