Son derste sınıfa giren öğretmenimiz: "söyleyin bakalım çocuklar, kim 23 Nisan okullar arası şiir yarışmasına katılmak ister " dedi. Hiç düşünmeden parmak kaldırdım ve seçilene kadar kolum havada öğretmenin gözüne batırır gibi bi sağa bi sola gezdirdim .İlkokul beşinci sınıftım, çalışıp çok güzel okumalıydım. Sanki çok büyük bir görev almış gibiydim; evet evet benim için bir vazifeydi, parolam okulumu en iyi şekilde temsil etmekti...

O gün; güvendiğim bir gönül için, yangın merdivenlerine gece parlayan yıldızlardan yapıştıracak kadar güzeldi hayallerim. Sonra bir gün o yangın merdivenleri yıkıldı. Yıldızlar artık daha uzak . Baksana, her yer tuzak.

Mutluluğunuz; hayat düzeniniz veya belki hırslarınız gibi kimi unsurlar için arkanızda, mağaranın kapısında bıraktığınız düşünce ve fikir özgürlüğü; hatta kişisel dahi olsa doğruluğu sizi cahilleştirmektedir. Mağaranın içerisindeki tutsakların dış dünyayı reddedişi gibi biz insanlar pek çok zaman yeni fikirleri görmek istemiyor ve karşı çıkıyoruz. Bir devletin başına en çok geçmesi gereken kişiler olan filozofların, yegane çabasına karşılık kulak tıkayan, gölgeyi seyretmekle kendini sınırlandıran cahil insanlar her yerdedir...

Sessizlik... Havada ağır bir sessizlik var, kimsenin

nefes dahi almadığı bir sessizlik. Her yer karanlık,

ara ara gündüz gibi aydınlanıyor hava; ama sanki

dünyanın tüm ışıkları getirirse de aydınlanmayacak

gibi hava. Çünkü başka bir karanlık var burada,

bambaşka bir karanlık. Kimsenin ne olduğunu bilmediği bir karanlık...

Oldum olası zamansız çıkan sesleri hiç sevmem.

Uyuyorsam uykumdan uyandırır, çalışıyorsam

kalem kâğıt bıraktırır. Bunun sıkıntısını resmen

yüzyıllardır çekiyor gibiyim. Antik çağlardan fırlayıp gelen lanetlenmiş bir yarı ölümlüyüm sanki.

Tanrılar tanrısı Zeus’un bilmem kaçıncı karısı

olmayı reddetmişim de, etrafımda sürekli kendini

yenileyen, bir dalgası yayılıp başka bir dalgaya dönüşen sesler olacak şekilde lanetlenmişim sanki...

Anneler anneliğin ne olduğunu hamile kaldıkları

andan itibaren anlamaya başlarlar. Çünkü kendi

parçalarıdır içlerinde büyüyen, onlarla yaşayan,

onların kanıyla, onların canıyla beslenen. Bir can

iki can olunca da devam eder o can canalık. Babalar

da sever yavrularını elbette. Ama doğumdan hemen

sonra yavrusunu kucağına alan, onu emziren, koklayan, okşayan annenin sevgisi bir başkadır. Babalar

baba olduklarını çocukları doğduktan çok sonra anlarlarmış. Bu onların evlatlarını daha az sevdikleri,

onlara daha az sahip çıktıkları, daha az sorumluluk

aldıkları anlamına gelmez elbette...

Borcumuz var bu ülkeye!

Borcumuz var bu ülkeye. Borcumuz var atalarımıza.

Borcumuz var Çanakkale’de bizler için hayatlarını

vermiş şehitlerimize. Borcumuz var 15 yaşında lise

sınıflarını bırakıp, savaş meydanına gidip dönemeyenlere, hey 15’li hey 15’li türkülerine konu

olanlara. Galatasaray, Konya, Trabzon, Erzurum,

Kastamonu Abdurrahman Paşa, Sivas, Vefa, Edirne

ve İzmir liselerinde nice hayallerle öğrenim görüp,

mezun değil şehit olanlara. Borcumuz var kara

tahtaya “Biz Çanakkale’ye gidiyoruz, hakkınızı helal

edin, hocam” yazan öğrencilere...

Hemen hemen hepimizin hayatında bir yere sahiptir müzik. Kimimiz hem çalar hem söyleriz,

kimimiz sadece dinleriz. Bazen eğlenmek için bazen

dinlenmek için müzikten yararlanırız ya da Zeki

Müren’in dediği gibi; ‘şarkılarda ağlar, şarkılarda

güleriz.’ Hatta öyle ki müziğin ruhun gıdası olduğuna inanırız. Bununla beraber bilimsel araştırmalar

göstermektedir ki müzik yalnız ruhumuzu değil

aynı zamanda beynimizi de beslemektedir. Hem de

anne karnındayken başlayıp ileriki yaşlara kadar

birçok açıdan devam etmektedir bu durum...

Çanakkale Barbaros Deniz Şehitliği Kitabesinde şu

yazar;

“Çanakkale Savaşlarında vatan müdafaasında hayatını kaybeden tüm şehitlerimiz ile mezarları denizler, toprakları tuzlu sular, mezar taşları dalgalar ve

kitabeleri beyaz köpükler deniz şehitlerimizi rahmet

ve şükranlarımızla anıyoruz.”

Merhaba, Serpil ben. Bu benim Fikirperest’teki ilk

yazım. Uğur Böcekleri olarak hayata değer katan,

bu coğrafyaya, insanına dokunmuş güzel gönülleri

paylaşırız seminerlerde. Yıldızlar gibi nasıl parıldadıklarını, çevrelerine nasıl ışık olduklarını anlatırız.

Anlatırken ünsiyet kurarız, yaşarız da...