İnsan merak ve öğrenme duygusunu kaybettiği zaman yaşlanmaya başlarmış. Bu, bütün zamanlarda ve coğrafyalarda hep bilinen, özünde herkesin hemfikir olduğu kadim bir bilgidir. İnsan kendine; “sen artık gereksizsin, senden geçti, öğrenip ne yapacaksın, ununu eledin eleğini de duvara astın artık” demeye başladığında kendi var olma nedenini de sorgulamaya başlar. Artık rahat etme zamanı gelmiştir. Okulu bitmiştir, sigortalı bir işe girmiştir, evlenmiştir, çocuğu olmuştur; o çok istediği makam ya da unvana kavuşmuştur, emekli olmuştur, çocukları evlendirmiştir, para kazanmak ya da çalışmak zorunda değildir…

Sunay Akın der ki; “Gelişmiş ülkelerde oyuncaklar çocukların hayal gücünü geliştirmek içindir, gelişmekte olan ülkelerde ise oyuncaklar çocukları oyalamak içindir.” Etrafımda çocuklara söylenen “Bırak oyuncaklarla oyalansın!” cümlesini her duyduğumda içimden bir şeyler kopar gider. Siper olmak isterim tüm çocukların hayal güçlerine. Sunay hocamız her gittiği yerde anlatır bu hikâyeyi. Ben de elimden geldiğince yakınımdaki her aileye, her çocuğa anlatıyorum bu sözleri ve sözlerin anlamını...

Telefoncu Er Mustafa, Telefoncu Er İsmail ve Telefoncu Er Mehmet…

Zabit Namzedi Halim…

Gözetleme Subayı Teğmen Mehmet Mevsuf…

Ve Batarya Komutanı Üsteğmen Hasan Hulusi…

Bisikletimle tüm gün cambazlıklar yaptığım bu sokak meğer ne kadar darmış. Gökdelen gibi gelen apartmanımız dört katlıymış oysa. Ben büyümüşüm ve küçülmüş her şey. Küçüklüğümden daha küçük olup kayboluvermişler. Mutlu çocukluk anılarım kalmış sadece; hatırladıkça beni gülümseten. “İnsanın anavatanı çocukluğudur” demişti rahmetli Doğan Cüceloğlu. Mutlu çocukluk mutluluğun kaynağıdır” diye eklemişti...

Fredrich Nietczhe hafızamız için şu tanımlamada bulunmuş; ”Zaman tomarından boyuna bir yaprak çözülür, düşer, uçar, gider-birden yeniden insanın kucağına geri döner. İşte o zaman insan anımsıyorum der.” Gerçekten de kaçamadığımız yegane yerdir anılarımız. Bazende ulaşmaya çabaladığımız ama bir türlü yakalayamadığımız şeylerden de oluşur bu belleğimizin oyunu. Anılarımız zaman zaman nesnelerle, zaman zamanda sezgilerle, duyularla, kendini göstermeye bayılır. Öyleki istenmeyen zamanlarda bile bilincimize baskı yaparak şimdiki zamanımızı kaplar...

Yağmurlu bir pazar sabahına uyandım. Yan odadaki annem uyanmış mı, henüz bakmadım. Cama vuran damlaların çıtırtısı uyandırdığı için beni, önce pencereye koşmuştum. Yok, öyle yağmur yağmazsa birlikte parka gideriz diye bir planımız yoktu dünden. Çünkü neredeyse bir yıldır hafta sonları bizi eve hapseden bir bela var bütün dünyada, virüs...

Sisli ve nemli bir salı sabahı kuşların ekmek kavgasıyla uyandığımda hayatımın en garip günü olacağından habersiz gözlerimi ovuşturuyordum. Bir yandan boğazımdaki kuruluğu temizlemek için mutfakta bardak ararken bir yandan da beş gün önce doğan buzağının şımarık melodisini yudumluyordum...

Başımda hasır şapkam. Hava sıcak; ama yakacak kadar değil, altımda bir bisiklet, önümde atıştırmalıklarımı ve suyumu koyabilmek için tatlı bir sepeti var. Sürüyorum umarsızca, yaklaşık on beş dakika sonra denizin tuzlu suyunu tüm vücudumda hissedecek olmayı bilmenin ferahlığıyla. Kulağımda saçımın alt tutamlarıyla aynı renk olan mavi kulaklıklarımda ‘’Yıldızlara Bak’’çalıyor...

Ben küçükken, 23 Nisanlarda çeşitli ülkelerden çocuk grupları kendi ülkelerine ait dansları Türkiye’ye gelerek sergiliyorlardı. 23 Nisan’da bunu bir çocuk olarak televizyonda seyretmek çok büyük bir keyifti benim için. Artık böyle etkinlikler yok. 23 Nisan’da televizyonda çocukların dans ettiği bayram programları yok. Biz ilkokuldayken dünyada Çocuk Bayramı’nın ilan edildiği ve kutlandığı tek yerin Türkiye olduğu bize büyük bir gururla anlatılırdı..

Yazmak istiyorum bazen dinlendirdiği için beni. Duygularımı, düşüncelerimi, hissettiklerimi kaleme alırken mutlu oluyorum. Savuruyorum sanki gülücüklerimi dünyanın dört bir yerine. Huzuru kokluyorum yazarken. İz bırakmak istiyorum dünya sahnesinden inmeden. Yazarak kelime hazinemi büyüklüğünü hayal bile edemediğim kadife bir sandıkta biriktiriyorum belki de...