فرهنگ اصیل ایران / The original culture of Iran

درخت، و مفهوم آن در فرهنگ ایران، و ارتباط آن با اندیشه در نقش، که به اصل یا تخم بازمی‌گردد

بدبینی‌ها و نفرتها و دشمنی‌ها با فرهنگ اصیل/نخستین ایران، دو سرچشمه دارد! یکی آنکه فرهنگ ایران را در تاریخ می‌خواهند بیابند، دوم آنکه با مفاهیم متداول و رایج امروزه که در اندیشه‌ها و روان‌ها جا افتاده است، به سراغ شناخت فرهنگ ایران می‌روند

جداناپذیر بودن اندیشه نادیدنی و ناگرفتنی همیشگی دگردیسی هسته از نو به شکل و نقش و چهره، بنیاد فرهنگ ایران بوده است

داستان یا بُندَهِش یا زند یا افسانه چیست؟ چرا فردوسی در شاهنامه نامی از اسطوره نبرده است!؟

اصطلاح خرافه، که امروزه به چیم و شکل زشت ساخته شده‌اش بکار می‌بریم! در اصل به شکل خورآپه و به معنای(چیم) تراوش شیرابه از گوهر انسان بوده است

فرهنگ یک اصطلاحیست که هزاره‌ها در روان و ضمیر ایرانی روییده است. فرهنگ از دید ایرانی کاریز یا قنات یا کانالیست که دریا یا شیرابه یا اصل را سرراست به هر تخمی در جهان می‌رساند

نام فرهنگ از کجا می‌آید؟ باید نیروی زاینده شد، تا برخورد به هر پدیده‌ و رویدادی، آبستن کننده شود. آنکه زاینده است، آینده آفرین است، ولی آنکه عقیم است، دست به هر نویی هم که می‌زند، آن را نازا می‌کند

پاره‌ی نخست؛ تبدیل مستضعفین به مستکبرین / پاره‌ی دوم؛ کمبود هنر / پاره‌ی سوم؛ تفاوت کینه‌توزی و کینه‌ورزی

گرانیگاه جهان هستی، جشن و شادی و عشق و مستی و روشنی و آفرینندگی است

مَنیدن = اندیشیدن