رنج و زحمت به‌خاطر مسیح، یکی از خصویات زندگی مسیحی است. وقتی به‌خاطر مسیح و ارادۀ پدر آسمانی، دچار زحمت می‌شویم باید شکرگزار و شاد باشیم، زیرا برای ما جلال به‌‌همراه خواهد داشت.‏

مسیح انتظار دارد که ایمانداران در مقابل تعالیم او احساس تعهد کنند. مسیحی واقعی، ایمان قلبی به عیسی دارد و در‌پی انجام ارادۀ پدر آسمانی است. ایمان حقیقی، در اعمال و رفتار شخص آشکار می‌گردد.‏

عیسی انسان را در برابر دو در قرار می‌دهد. یک در که فراخ و بزرگ می‌باشد و مقصد آن هلاکت است، و در دیگر که تنگ و محدود با مقررات خدا است، اما به حیات جاودانی منتهی می‌شود.‏

عیسی به روابط فرد مسیحی با اشخاص دیگر می‌پردازد و به ما تعلیم می‌دهد که بر دیگران حکم نکنیم و روحیۀ عیب‌جویی نداشته باشیم، زیرا هیچ‌کس بی‌عیب نیست و تنها خدا قاضی و داور انسان‌ها می‌باشد.‏

عیسی شاگردان خود را تشویق می‌کند که دربارۀ تأمین مایحتاج زندگی مانند خوراک و پوشاک مضطرب و نگران نباشند، بلکه نخست برای گسترش ملکوت، فرمانروایی و عدالت خدا کوشش کنند.‏

مسیح ما را تشویق می‌کند که هدف زندگی خود را درست انتخاب کنیم. ما باید به دنبال گنج آسمانی باشیم و با دید الهی زندگی کنیم و خدای خالق را به‌عنوان ارباب و صاحب زندگی خود بندگی کنیم.‏

عیسی درمورد دعا کردن، ما را از دو خطای بزرگ ریاکاری و تکرار باطل بر‌حذر می‌دارد. مسیح دعای ربانی را به‌عنوان الگو و نمونه‌ای عالی برای دعا، به ما مسیحیان ارائه نمود.‏

عیسی به شاگردان تعليم می‌دهد که فرایض دینی را به‌دور از ریاکاری و خودنمایی انجام دهند و انگیزۀ آنها جلب رضایت پدر آسمانی باشد. مسیح همچنین می‌آموزد که روزه باید میان خدا و ایماندار مخفی بماند.‏

در نظر عیسی، عدالت مسیحی شامل دو بُعد اخلاقی و مذهبی می‌باشد. عیسی علیه تظاهر و ریاکاری هشدار می‌دهد و روش صحیح دعا کردن، روزه گرفتن و صدقه دادن را بیان می‌کند.‏

مسیح از شاگردان خود می‌خواهد که از خدا الگو بگیرند و در محبت کامل باشند. ما باید دشمنان خود را مانند پدر آسمانی‌مان با محبت و شفقت دوست بداریم.‏