مسيح، بر همۀ وسوسه های شيطان پيروز شد و هرگز گناه نکرد. ما ايمانداران مسيحی وسوسه ‌می‌شويم، ولی اگر با اعتماد به مسيح تسليم وسوسه‌ها نشويم، در مسيح رشد روحانی روزافزون خواهيم داشت.‏

خدای ما خدای ترس‌ها نیست و روحی را به ما ايماندارانِ مسيحی بخشيده که ما را ترسان نمی‌سازد. مسيح قادر است ترس‌های ما را بردارد و اين به‌وسيلۀ ایمانی ميسر است که سرچشمه‌اش کتاب مقدس باشد.‏

اطاعت از کلام خدا، خدا را خشنود می‌کند و این پرستش است. پرستش، دادن بهترین‌های ‌ما به خداست. باید شکرگزار خدا باشيم و مسيح برای ما همه‌چيز باشد و هرچه می‌کنيم برای جلال دادن نام او باشد.‏

برای کسانی که در زحمت هستند فکر کنیم و نسبت به ديگران محبت بلاعوض داشته باشيم. محبت ما نباید فقط زبانی باشد بلکه بايستی حقيقی باشد و در عمل ديده شود.‏

انسان در جوانی، معمولاً پُرانرژی ا‌ست، اما باید تصمیم بگیریم که می‌خواهيم ثمرات مثبت بياوريم یا نتايج منفی. باید انرژی سال‌های جوانی را آن‌طور که خدا می‌خواهد، برای آوردن ثمرات نيکو به‌کار گيريم.‏

به‌عنوان مسیحی، باید جلال خدا از اعمال ما آشکار شود. ثمرۀ روح خدا که محبت، خوشی، سلامتی، حلم، مهربانی، نيکويی، ایمان، تواضع و پرهیزکاری است بايد در زندگی ما نمايان باشد و شبيه مسیح گرديم.‏

ایمان بدون اعمال نيک، بی‌ثمر است. رفتار مسیحی پایه و اساسش محبت است. کلام خدا محبت الهی را تعریف می‌کند، محبتی که در آن حسادت نیست و باعث بنا می‌شود.‏

آن چیزی که در ظاهر ديده می‌شود، برای خدای نهان‌بين مهم نيست. خدا می‌خواهد با او رابطه و رفاقت داشته باشيم، قلب‌ و درون ما عوض شود و افکار ما تازه گردد و اين از طريق مسيحِ زنده ممکن می‌شود.‏

عیسی مسیح آمد که شادمانی الهی را از طريق روح‌القدس به ما ببخشد. او آمد تا ما رابطه‌ای واقعی با خدا داشته باشيم که به‌وسيلۀ مذاهب دنيا امکان‌پذير نيست. عيسی آمد که با مرگ و قيام خود، ما را متبدل سازد.‏

خداوندِ ما عيسی مسيح، برکت و افزايش می‌دهد. او افکار ما را، جان‌ و روح ما را و حتی بدن‌های ما را سیر می‌کند. خداوند وعده داده که احتیاجات ما را برطرف می‌سازد.‏