گناه، اسارت به‌بار می‌آورد و قدوسیت، آزادی به‌همراه می‌آورد. وقتی گناه می‌کنیم، گرفتار گناه می‌شويم و اين به‌خاطر نافرمانی، خودخواهی و نقطه ‌ضعف‌ها‌ی‌مان است.‏

ما به‌خاطر ترس از سختی‌ها نباید به خدا پشت کنیم بلکه باید او را جلال دهیم. ما در هر حالتی و در هر کجا که هستیم باید کار درست را با انگیزۀ خوب انجام دهیم حتی اگر به‌ضرر ما باشد.‏

خدا اجازه می‌دهد که مشکلات وارد زندگی ايمانداران مسيحی شوند تا آنها را در ايمان مستحکم نمايد و بتواند از آنها برای جلال نام خود استفاده کند. یوسف حکمت خدا و تقدیر الهی را زير سؤال نمی‌برد.‏

اگر واقعاً به عیسی مسیح ایمان بیاوریم، نجات و آرامش الهی مسيح نصیب ما می‌شود. اما اگر مسيح را رد کنيم و به او ايمان نياوريم، آرامش مسيح را که بادوام و درونی است، ازدست می‌دهيم.‏

ما ايمانداران مسيحی، بايستی بدانیم در مسيح که هستيم و خدا چه نقشه‌ای برای آيندۀ ما دارد. ما بايد به چیز‌های آسمانی بينديشيم و آنها را بجوييم و شهوت و طمع و خشم و بدخواهی را از خود دور سازیم.‏

وقتی از گناه توبه می‌کنیم و به مسيح و واقعيت مرگ و قيام او ايمان می‌آوريم، روح‌القدس در ما ساکن می‌شود. هرقدر با مسيح رابطۀ عمیق‌تری داشته باشيم، ثمرۀ روح‌القدس بيشتر در زندگی ما ديده می‌شود.‏

بگذارید روح‌القدس در دعا‌های شما، کنترل مطلق را داشته باشد. به هر گناهی که او ما را متوجه می‌کند با دلی توبه‌کار اعتراف کنیم. مطیع ارادۀ خدا باشیم و با ایمان، هدايت روح‌القدس را در دعا بپذیریم.‏

دعای شفاعتی يک ايماندارِ مسيحی برای ديگران، مفيد و مهم است. روح‌القدس در ضعف ما به ياری‌مان می‌آيد تا با هدايت او دعا کنيم و با خدایی که در مسیح، پدر آسمانی ما شده، گفت‌و‌شنود داشته باشيم.‏

روح‌القدس نيز با ناله‌هايی بيان‌نانشدنی برای ما ايمانداران مسيحی شفاعت می‌نمايد. روح خدا در هنگام دعا ما را ياری می‌کند و ما را متوجه اين واقعيت می‌سازد که پیروی از مسیح ارزش هر زحمت را دارد.‏

ما ايماندارانِ به مسيح نيز در خود آه می‌کشيم، اما در موقع بازگشت مسيح، از جسم فانی کنونی خود خلاصی خواهيم يافت. پس با صبر در انتظار اميد مبارک خود يعنی ظهور پرجلال مسيح هستيم.‏