ما ايمانداران مسيحی، بايستی بدانیم در مسيح که هستيم و خدا چه نقشه‌ای برای آيندۀ ما دارد. ما بايد به چیز‌های آسمانی بينديشيم و آنها را بجوييم و شهوت و طمع و خشم و بدخواهی را از خود دور سازیم.‏

وقتی از گناه توبه می‌کنیم و به مسيح و واقعيت مرگ و قيام او ايمان می‌آوريم، روح‌القدس در ما ساکن می‌شود. هرقدر با مسيح رابطۀ عمیق‌تری داشته باشيم، ثمرۀ روح‌القدس بيشتر در زندگی ما ديده می‌شود.‏

بگذارید روح‌القدس در دعا‌های شما، کنترل مطلق را داشته باشد. به هر گناهی که او ما را متوجه می‌کند با دلی توبه‌کار اعتراف کنیم. مطیع ارادۀ خدا باشیم و با ایمان، هدايت روح‌القدس را در دعا بپذیریم.‏

دعای شفاعتی يک ايماندارِ مسيحی برای ديگران، مفيد و مهم است. روح‌القدس در ضعف ما به ياری‌مان می‌آيد تا با هدايت او دعا کنيم و با خدایی که در مسیح، پدر آسمانی ما شده، گفت‌و‌شنود داشته باشيم.‏

روح‌القدس نيز با ناله‌هايی بيان‌نانشدنی برای ما ايمانداران مسيحی شفاعت می‌نمايد. روح خدا در هنگام دعا ما را ياری می‌کند و ما را متوجه اين واقعيت می‌سازد که پیروی از مسیح ارزش هر زحمت را دارد.‏

ما ايماندارانِ به مسيح نيز در خود آه می‌کشيم، اما در موقع بازگشت مسيح، از جسم فانی کنونی خود خلاصی خواهيم يافت. پس با صبر در انتظار اميد مبارک خود يعنی ظهور پرجلال مسيح هستيم.‏

در آينده، مسيح به‌منظور سلطنت يک‌هزار‌سالۀ خود، با ايماندارانش به جهان بازخواهد گشت و آفرینش که آه می‌کشد، از قيد فساد خلاصی يافته و در انتهای سلطنت مسيح، آسمان و زمينی جديد پديد خواهد آمد.‏

دیدگاه ما نسبت به مردم بایستی مانند عیسی مسیح، دلسوزانه باشد و با محبت و شفقت رفتار کنيم. ما باید همانند خداوند و منجی‌مان عيسی مسيح، با محبت فداکارانه و دلسوزی به احتياجات مردم رسیدگی کنيم.‏

کلید آرامش درونی، داشتن رابطۀ صميمی با مسیح است. اگر از روح و کلام خدا پیروی کنیم آرامش الهی نصیب ما می‌شود. آرامش درونی، رابطۀ مستقیم با توکل نمودن به خداوند و در راستی زندگی کردن دارد.‏

خشمی هست که خشم مقدس است و گناه نمی‌باشد. ما می‌توانيم با مشاهدۀ گناه و بی‌عدالتی خشمگین شویم ولی گناه نکنيم. اما خشم انسانی، گناه است و باید آن‌را تحت کنترل روح‌القدس دربياوریم.‏