وقتی می‌خواهیم از درستی تصمیم خود مطمئن شویم، باید ابتدا کلام خدا، کتاب مقدس را ملاک عمل قرار دهیم و بر اساس آن، تصمیم خود را بسنجیم. سپس به‌تأثیر آن تصمیم، در زندگی خود و دیگران بیندیشیم.‏

ما ایمانداران اجازه داریم که سایر مسیحیان را قضاوت کنیم، ولی خود ما بايستی زندگی پاک و خداپسندانه‌ای داشته باشيم. انگیزۀ ما از قضاوت ديگران، باید توبه‌کار شدن و تشویق و بنای آنها باشد.‏

وقتی از چیزهای دنیوی پُر باشیم، دیگر اشتیاق و اشتهایی برای امور روحانی نداریم. هر‌قدر بیشتر کلام خدا را بخوانیم و در آن تعمق کنيم و در امور روحانی عمیق‌تر شویم، اشتهای روحانی ما بیشتر خواهد شد.‏

ما مسیحیان می‌دانیم که تمامی قدرت در آسمان و بر زمین به مسيح داده شده است. ما به‌واسطۀ مسیح، به قدرت عظیم خدا دسترسی داريم و خدا به ما قوت می‌بخشد تا برای جلال او کارهای نیکو انجام دهیم.‏

ما با ايمان به مرگ و رستاخیز مسيح، از شریر رهایی یافته‌ایم و مسيحِ زنده پیوسته برای ما شفاعت می‌کند. ما ایماندارانِ به مسيح، اعضای یک بدن هستیم و باید یکدیگر را مهم بدانیم و فروتن باشيم.‏

وقتی در دعا می‌گوییم ما را از شریر رهایی ده، منظور این است که خدا از غرور و وسوسه‌های شيطان و گناهان روحانی و جسمانی ما را برهاند و ما را ياری نمايد که پيوسته ارادۀ خود را به خدا تسليم کنيم.‏

شیطان، ما را وسوسه کرده و فریب ‌می‌دهد که گناه کنيم. اما خدا اجازه می‌دهد که ما در آزمایش‌ها قرار بگیریم تا نیکویی از ما بیرون آمده و در نتيجۀ آزمایش‌های الهی، بیشتر به شباهت مسیح تبدیل شویم.‏

دلیل اصلی نبخشیدن دیگران، غرور است. خدا با غرور مخالف است و فروتنان را سرافراز می‌کند. وقتی دیگران را می‌بخشیم، ذات و طبیعت الهی را در زندگی خود آشکار می‌کنیم و قلب خدا را شاد می‌سازيم.‏

خدا با فیض خود ما را بدون قیدوشرط در مسیح بخشيد و نجات داد، اما برای داشتن رابطه‌ای شفاف با خدا و رهایی از روحيۀ عدم بخشش، لازم است که ما نیز دیگران را ببخشیم.‏

اگر فقط بر نیازهای خود تمرکز نماييم، آنها در زندگی ما تبدیل به بت می‌شوند. عیسی می‌فرماید که اولویت‌های ما، نام خدا، پادشاهی و ارادۀ او باشد، زیرا اولویت خدا،عطا کردن نیازهای روزانۀ ما است.‏