مسیح سه روز پس از مرگ بر صليب، روحاً و جسماً از مردگان برخاست و زنده شد. قیام و رستاخيز مسيح، پايۀ اعتقادات مسیحی است و بر اين واقعيت شهادت می‌دهد که ما نیز در آينده بر خواهيم خاست.‏

عیسی به‌وسيلۀ خیانت یهودا، تسلیم سران قوم یهود شد و او را شکنجه کردند، شلاق زدند و بر صلیب میخکوب نمودند. مسیحِ بی‌گناه، برای رهایی انسان از اسارت گناه و هلاکت، بر صلیب قربانی گشت.‏

در شام فصح، وقتی عیسی با شاگردانش شام آخر را می‌خورد، نان را پاره کرد و با پیاله‌ای از عصارۀ انگور به شاگردان داد. عیسی با این کار نشان داد که خود او، برۀ قربانی حقیقی برای عید فصح، می‌باشد.‏

یکی از وقایع مهم در انجيل مقدس، ورود پیروزمندانۀ مسیح به اورشلیم است. عیسی، پادشاه صلح و سلامتی، به اورشلیم آمد تا نجات را به ارمغان بیاورد. اما او در آينده برای داوری جهان خواهد آمد.‏

دلایل متعددی وجود دارد که متوجه گرديم لازم بود خدا در جسم انسانی به این جهان بیاید. از‌جملۀ این دلایل، فراهم شدن قربانی برای گناهان بشر، شکست شیطان و نجات انسان می‌باشد.‏

عیسای مسیح خداوند، کلمۀ ازلی و پسر یگانۀ خدا و مظهر خدای نادیده است. بعد از ايمان به مژدۀ نجات، مسیح در قلب ما ساکن می‌شود و انتظار دارد که با او رفاقتی صميمی داشته باشيم و او را اطاعت کنیم.‏

بعد از توبه از گناه و ایمان به مسیح زنده، رستگاری واقعی را که فقط در مسيح يافت می‌شود، دریافت می‌کنیم. آنگاه به‌وسيلۀ قدرت روح‌القدس، قادر خواهیم بود از فرامین خدا اطاعت کرده و او را جلال دهیم.‏

ما ایمانداران مسيحی، باید خصوصیات اخلاقی پدر آسمانی‌مان، مانند بردباری را به ياری روح‌القدس و کلام خدا در خود پرورش دهیم، تا باعث جلال نام خدا در زندگی‌مان باشيم.‏

مسیح برای جلال پدر آسمانی زندگی کرد و بر روی صلیب مرد. ما نیز وقتی به مسیح ایمان می‌آوریم، هدف‌مان بايد اطاعت ‌کردن از کتاب ‌مقدس و انجام ارادۀ خدا باشد و پدر آسمانی را جلال دهیم.‏

وقتی با روش‌های انسانی و تکیه بر قدرت و استعداد خود زندگی کنیم، شکست خواهیم خورد. اما زمانی که روش زندگی ما در اطاعت از خدا شکل گرفته باشد، زندگی مبارک و پُر‌ثمری خواهیم داشت.‏