اگر می‌خواهیم همۀ احتیاجات‌مان تأمین شود، باید طبق ارادۀ الهی زندگی کنیم و خدا در زندگی ما در اولویت باشد. بزرگترین نياز هر انسان در زندگی، حضور خدا و داشتن رابطۀ نزديک با خدا می‌باشد.‏

خدا قادر و مایل است همۀ نیازهای ما را برطرف و مهیا سازد و فقط کافی است او را بطلبیم و به او اعتماد و توکل کنیم. خدا، پدری نیکو و پر‌محبت است و به ما توجه دارد.‏

مسیح، همۀ انسان‌ها را دوست دارد و به فکر آنها می‌باشد و می‌خواهد همگی آنها نجات يابند. پس لازم است ما از خودمحوری آزاد شویم و برای دنیا و نجات همۀ انسان‌ها دعا کنیم.‏

ما باید با ترس و احترام به‌حضور خدا در دعا وارد شویم، زیرا در برابر قدوسیت الهی قرار می‌گیریم. در دعاهای شفاعتی، ما می‌طلبيم که انسان‌ها مفهوم حاکمیت مسیح را بر زندگی خود درک کنند.‏

دعای ما ایمانداران، باید با صداقت، ستایش و شکرگزاری همراه باشد. خدا با وجود اینکه بسیار بالاتر از انسان است، اما پدری از هر لحاظ نیکو، کامل، مهربان و نزدیک به ما می‌باشد.‏

بزرگترین چیزی که انسان می‌تواند کشف کند، علت خلق شدن او می‌باشد. انسان برای این آفريده شد که با خدا رابطۀ صميمی داشته و او را بشناسد و محبت کند. هدف دعا، شناخت بیشتر خدا و صميمیت با اوست.‏

دعای حقیقی، به ارادۀ الهی توجه دارد. در زمان مشکلات، دعا قدرت دارد ما را آزاد سازد و فیض خدا درزندگی‌مان جاری ‌شود. با دعا، تسلی خدا را دریافت خواهیم کرد و سیرت الهی در ما آشکار می‌گردد.‏

کسی که زندگی پاک و مقدس و با خدا رفاقتی صميمی دارد، دارای روح دعا می‌باشد و همچنین با تمام دل خود، خدا را می‌طلبد. دعا، تلاش برای شناخت خدا و طلبیدن او با تمام وجود می‌باشد.‏

عوامل دیگری وجود دارند که به دعای ما لطمه وارد می‌کنند. این عوامل شامل روابط از‌هم پاشیده، مشغلۀ زیاد و خودخواهی ما می‌باشند که مانع داشتن مشارکت صمیمی با پدر آسمانی می‌شوند.‏

نداشتن رفاقتی صميمی و عمیق با خدا، گناه دانسته و همچنین تکبر، از‌جمله موانعی هستند که باعث می‌شوند دعاهای ما مؤثر و پُرقدرت نباشند.‏