Ganj e Hozour Programs

برنامه شماره ۱۳۷ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۷۹۵

وقت آن شد که ز خورشید ضیایی برسد

سوی زنگی شب از روم لوایی برسد

به برهنه شده عشق قبایی بدهند

وز شکرخانه آن دوست نوایی برسد

این همه کاسه زرین ز بر خوان فلک

بهر آنست که یک روز صلایی برسد

بره و خوشه گردون ز برای خورش است

تا ز خرمنگه آن ماه عطایی برسد

عاشقان را که جز این عشق غذایی دگرست

کاسه کدیه ایشان به ابایی برسد

نوخرانی که رهیدند ز بازار کهن

کهنه کاسد ایشان به بهایی برسد

مه پرستان که ستاره همه شب می‌شمرند

آخر این کوشش و اومید به جایی برسد

رو ترش کرده چو ابری که ببارید جفا

از وفا رست جفا هم به وفایی برسد

آنک دانست یقین مادر گل‌ها خارست

همچو گل خندد چون خار جفایی برسد

خضری گرد جهان لاف زد از آب حیات

تا به گوش دل ما طبل بقایی برسد

گر ز یاران گل آلود بریدی مگری

چون ز گل دور شود آب صفایی برسد

دل خود زین دودلان سرد کن و پاک بشوی

دل خم شسته شود چون به سقایی برسد

ناسزا گفتن از آن دلبر شیرین عجبست

ناسزا گفت که تا جان به سزایی برسد

یار چون سنگ دلان خانه ما را بشکست

تا که هر خانه شکسته به سرایی برسد

دوش در خواب بدیدم صلاح الدین را

گسترد سایه دولت چو همایی برسد 

برنامه شماره ۱۳۰ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۱۵۲۶

از آن باده ندانم چون فنایم

از آن بی‌جا نمی‌دانم کجایم

زمانی قعر دریایی درافتم

دمی دیگر چو خورشیدی برآیم

زمانی از من آبستن جهانی

زمانی چون جهان خلقی بزایم

چو طوطی جان شکر خاید به ناگه

شوم سرمست و طوطی را بخایم

به جایی درنگنجیدم به عالم

بجز آن یار بی‌جا را نشایم

منم آن رند مست سخت شیدا

میان جمله رندان‌های هایم

مرا گویی چرا با خود نیایی

تو بنما خود که تا با خود بیایم

مرا سایه هما چندان نوازد

که گویی سایه او شد من همایم

بدیدم حسن را سرمست می گفت

بلایم من بلایم من بلایم

جوابش آمد از هر سو ز صد جان

ترایم من ترایم من ترایم

تو آن نوری که با موسی همی‌گفت

خدایم من خدایم من خدایم

بگفتم شمس تبریزی کیی گفت

شمایم من شمایم من شمایم

مولوی، دیوان شمس، شماره ۱۴۸۱

ما آتش عشقیم که در موم رسیدیم

چون شمع به پروانه مظلوم رسیدیم

یک حمله مردانه مستانه بکردیم

تا علم بدادیم و به معلوم رسیدیم

در منزل اول به دو فرسنگی هستی

در قافله امت مرحوم رسیدیم

آن مه که نه بالاست نه پست است بتابید

وان جا که نه محمود و نه مذموم رسیدیم

تا حضرت آن لعل که در کون نگنجد

بر کوری هر سنگ دل شوم رسیدیم

با آیت کرسی به سوی عرش پریدیم

تا حی بدیدیم و به قیوم رسیدیم

امروز از آن باغ چه بابرگ و نواییم

تا ظن نبری خواجه که محروم رسیدیم

ویرانه به بومان بگذاریم چو بازان

ما بوم نه‌ایم ار چه در این بوم رسیدیم

زنار گسستیم بر قیصر رومی

تبریز ببر قصه که در روم رسیدیم

برنامه شماره ۱۳۲ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۲۹۳۳ای آنک امام عشقی تکبیر کن که مستیدو دست را برافشان بیزار شو ز هستیموقوف وقت بودی تعجیل می‌نمودیوقت نماز آمد برجه چرا نشستیبر بوی قبله حق صد قبله می‌تراشیبر بوی عشق آن بت صد بت همی‌پرستیبالاترک پر ای جان ای جان بنده فرمانکه مه بود به بالا سایه بود به پستیهمچون گدای هر در بر هر دری مزن سرحلقه در فلک زن زیرا درازدستیسغراق آسمانت چون کرد آن چنانتبیگانه شو ز عالم کز خویش هم برستیمی‌گویمت که چونی هرگز کسی بگویدبا جان بی‌چگونه چونی چگونه استیامشب خراب و مستی فردا شود ببینیچه خیک‌ها دریدی چه شیشه‌ها شکستیهر شیشه که شکستم بر تو توکلستمکه صد هزار گونه اشکسته را تو بستیای نقش بند پنهان کاندر درونه ای جانداری هزار صورت جز ماه و جز مهستیصد حلق را گشودی گر حلقه‌ای ربودیصد جان و دل بدادی گر سینه‌ای بخستیدیوانه گشته‌ام من هر چه از جنون بگویمزودتر بلی بلی گو گر محرم الستیمولوی، دیوان شمس، شماره  ۲۹۳۹ما را مسلم آمد هم عیش و هم عروسیشادی هر مسلمان کوری هر فسوسیهر روز خطبه‌ای نو هر شام گردکی نوهر دم نثار گوهر نی قبضه فلوسیعشقی است سخت زیبا فقری است پای برجابر آسمان نهی پا گر دست این دو بوسیجانی است چون چراغی در زیر طشت قالبکرد به پیش نورش خورشید چاپلوسیصد گونه رخت دارد صد تخت و بخت داردتختش ز رفعت آمد نی تخت آبنوسیرختش ز نور مطلق در تخته جامه حقنی بارگیر سیسی نی جامه‌های سوسیاز ذوق آتش دل وز سوزش خوش دلآتش پرست گشتم اما نیم مجوسیروزی دو همره آمد جان غریب با تنچون مرغزی و رازی چون مغربی و طوسیپرویزن است عالم ما همچو آرد در ویگر بگذری تو صافی ور نگذری سبوسیهر روز بر دکان‌ها بازار این خسان بینای خام پیش ما آ کتان ماست روسیبشکن سبوی قالب ساغر ستان لبالبتا چند کاسه لیسی تا کی زبون لوسیدستور می‌دهی تا گویم تمام این راتا شرق و غرب گیرد اقبال بی‌نحوسیمولوی، مثنوی، دفتر ششم، سطر ۲۶۶۹پنج وقت آمد نماز و رهنمونعاشقان را فی صلاة دائموننه به پنج آرام گیرد آن خمارکه در آن سرهاست نی پانصد هزارنیست زر غبا وظیفهٔ عاشقانسخت مستسقیست جان صادقاننیست زر غبا وظیفهٔ ماهیانزانک بی‌دریا ندارند انس جانمولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۲۶۵صحبتی باشد چو شمشیر قطوعهمچو دی در بوستان و در زروعصحبتی باشد چو فصل نوبهارزو عمارتها و دخل بی‌شمارحزم آن باشد که ظن بد بریتا گریزی و شوی از بد بریحزم سؤ الظن گفتست آن رسولهر قدم را دام می‌دان ای فضولروی صحرا هست هموار و فراخهر قدم دامیست کم ران اوستاخآن بز کوهی دود که دام کوچون بتازد دامش افتد در گلوآنک می‌گفتی که کو اینک ببیندشت می‌دیدی نمی‌دیدی کمینبی کمین و دام و صیاد ای عیاردنبه کی باشد میان کشت‌زار