Rock Music is a film by Peter Finnemore, made in 2004, duration 1 minute and 52 seconds.

A central large light brown dull rock lies on a bed of frosty autumn soil as a pair of dishevelled brown work boots move towards the rock. As birds chirp pleasantly, one-foot positions to the left of the rock and one to the right, a sense of anticipation occurs, a sledgehammer slowly descends, dispersing a puff of sediment on impact and forcing the work boots to rebuff backwards.

This forceful action is repeated multiple times but with no lasting impact on the hard rock’s surface. This is rock music at its most elemental. Hitting a stone is unpolished, direct, and instinctive. This mirrors how Rock music often positions itself against refinement or restraint. The idea of ‘singing stones’ is embedded within Welsh culture and mythology, where the bluestones of the Preseli Hills resonate with a ringing sound when lightly struck by a hammer.

This work is part of the Zen Gardener series.

Ffilm 1 funud a 52 eiliad o hyd a wnaed gan Peter Finnemore yn 2004 yw Rock Music.

Mae craig ddilewyrch lliw brown golau fawr yn gorwedd yn ganolog ar wely pridd rhewllyd yn yr hydref wrth i bâr o esgidiau gwaith brown anniben symud tuag at y graig. Wrth i adar drydar yn bleserus, rhoddir un esgid i ochr chwith y graig a’r llall i’r ochr dde. Mae ymdeimlad o ddisgwyliad cyn i forthwyl ddisgyn yn araf, gan daenu chwa o waddodion a gorfodi’r esgidiau gwaith i gamu’n ôl.

Gwneir yr un weithred rymus sawl gwaith ond does dim effaith arhosol ar arwyneb y graig galed. Dyma gerddoriaeth roc ar ei mwyaf elfennol. Mae curo carreg yn ddi-sglein, yn uniongyrchol ac yn reddfol. Mae’n adlewyrchu sut mae cerddoriaeth roc yn aml yn ymwrthod â mireinio ac ymatal. Mae syniad cerrig sy’n canu wedi’i wreiddio yn niwylliant a mytholeg Cymru, lle mae cerrig glas Mynydd Preseli’n atseinio â sŵn uchel pan fydd morthwyl yn eu curo’n ysgafn.

Mae’r gwaith hwn yn rhan o’r gyfres Zen Gardener.

Tailspin is a film by Peter Finnemore, made in 2005, duration 1 minute and 55 seconds.

The film depicts a late autumn evening countryside scene with a man dressed in ill-fitting green army camouflage clothing in the bottom right, walking clockwise around a large roaring bonfire.

The man stops and bends down to light a thin tube-shaped firework on a stick, arising holding the firework like a torch in front of him, walking into the centre of the space.

The fiery torch-like firework peters to wispy smoke until it erupts into the emptiness of soft dark blue clear sky. Golden sparks fly behind, flickering at dizzying speed until a smattering of fizzing sparkling effervescent gold explodes into a puff of smoke. As soon as it’s over there is another golden eruption disrupting the night sky, this display continues for 30 seconds until the last bellow of smoke disperses.

The repeating series of firework explosions into the evening sky is evocative of distress flares to alleviate rural isolation. The firework here becomes an extension of the body's temporal presence.

The man walks back towards the fire and throws the emptied firework onto it.

In relation to this work Finnemore often quote’s Jack Kerouac’s famous lines from On the Road.

“The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn like fabulous yellow Roman candles exploding like spiders across the stars and in the middle you see the blue centerlight pop and everybody goes ‘Awww!’”

This work is part of the Zen Gardener series.

Ffilm 1 funud a 55 munud a wnaed gan Peter Finnemore yn 2005 yw Tailspin. 

Mae’r ffilm yn dangos golygfa wledig gyda’r hwyr tua diwedd yr hydref lle mae dyn sy’n gwisgo dillad cuddliw gwyrdd nad ydyn nhw’n ei ffitio yn cerdded yn glocwedd o gwmpas coelcerth fawr yn y gornel dde isaf.

Mae’r dyn yn oedi ac yn plygu i gynnau tân gwyllt tenau ar ffurf tiwb ar ffon, gan godi i ddal y tân gwyllt fel tortsh o’i flaen a cherdded i ganol y lle.

Mae’r tân gwyllt ffyrnig tebyg i dortsh yn pallu’n raddol yn fwg eiddil nes iddo ffrwydro yng ngwacter yr awyr las feddal. Mae gwreichion euraidd yn hedfan y tu ôl iddo, gan fflachio ar gyflymder aruthrol nes i liw aur disglair ffrwydro mewn chwa o fwg. Cyn gynted ag y daw i ben, mae ffrwydrad euraidd arall yn tarfu ar yr awyr dywyll, gan barhau am 30 eiliad nes i’r mwg olaf wasgaru.

Mae’r gyfres o ffrwydradau tân gwyllt yn awyr yr hwyr yn dwyn i gof ffaglau gofid i liniaru ynysu gwledig. Mae’r tân gwyllt yma’n estyniad o bresenoldeb bydol y corff.

Mae’r dyn yn cerdded yn ôl tuag at y tân ac yn taflu’r tân gwyllt gwag arno.

Mewn perthynas â’r gwaith hwn, mae Finnemore yn aml yn dyfynnu llinellau enwog Jack Kerouac o On the Road. 

“The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn like fabulous yellow Roman candles exploding like spiders across the stars and in the middle you see the blue centerlight pop and everybody goes ‘Awww!’”

Mae’r gwaith hwn yn rhan o’r gyfres Zen Gardener.

Eve of Destruction is a film by Peter Finnemore, made in 2004, duration 4 minutes and 2 seconds.

The film opens to an empty improvised stage in a luscious green garden on a bright autumn afternoon with a large weathered concrete slab set within the grass and a washing line with clothes swinging in the background. In front of the slab is a sunflower in a terracotta pot, with only three drooping leaves below its top flower which faces away from us.

Sitting on the slab to the right of the sunflower is a grey and white cat in front of two stacked blue plastic boxes, and next to a green beer bottle. In character as an Elvis Presley Impersonator, artist Peter Finnemore enters comically to the left in full green camouflage, sunglasses and an Elvis wig, beginning an interpretive dance. Using the central sunflower as a mock microphone, replicating the iconic gyrations of Elvis and miming along to the song, Eve of Destruction written by nineteen-year-old P. F. Sloan in 1965, but best-known in Barry McGuire's version. Written in the style of Bob Dylan, Finnemore was attracted to the teenage angst quality of the lyrics.

The rock’n’roll ceremony culminates in a crescendo of motion as Peter pulls the sunflower from its pot and repeatedly smashes it on the concrete, kicking the flower towards us and swinging the stem vigorously around his head before smashing it to the ground and finally throwing it at us before walking off to the right.

Finnemore said:

“This work is part of the Zen Gardener series, which explored the intimacy of a garden space as a site of performance, artistic activity, of drawing and imagination. Importantly these series of works with their absurdist performances reflect their historical moment. Made during the second Iraq war whose justifications were fabricated by political forces.”

Eve of Destruction was first shown in 2004 as part of the Zen Gardener exhibition at Oriel Mostyn.

Ffilm 4 munud a 2 eiliad o hyd a wnaed gan Peter Finnemore yn 2004 yw Eve of Destruction.

Mae’r ffilm yn dechrau gyda llwyfan byrfyfyr gwag mewn gardd werdd ar brynhawn llachar yn yr hydref. Mae slab concrit hindreuliedig mawr wedi’i osod yn y glaswellt ac mae lein sychu â dillad arni yn siglo yn y cefndir. O flaen y slab y mae blodyn haul mewn pot terracotta a dim ond tair deilen yn hongian yn is na’i flodyn uchaf, sy’n wynebu oddi arnon ni.

Yn eistedd ar y slab i’r dde o’r blodyn haul y mae cath lliw llwyd a gwyn o flaen dau flwch plastig glas mewn pentwr a gerllaw potel gwrw werdd. Yn portreadu cymeriad sy’n dynwared Elvis Presley, mae’r artist Peter Finnemore yn cyrraedd mewn modd comig i’r chwith, gan wisgo dillad cuddliw gwyrdd llawn, sbectol haul a wig Elvis wrth iddo ddechrau dawns sy’n dynwared y canwr. Mae’n defnyddio’r blodyn haul canolog fel microffon ffug, gan efelychu ystumiau eiconig Elvis a meimio i’r gân Eve of Destruction, a gyfansoddwyd gan P. F. Sloan ac yntau’n 19 oed ym 1965, ond sydd fwyaf adnabyddus oherwydd fersiwn Barry McGuire. Ysgrifennwyd y gân yn arddull Bob Dylan a denwyd Finnemore gan ansawdd ingol geiriau rhywun yn ei arddegau.

Mae’r seremoni roc a rôl yn arwain at ddiweddglo llawn symudiadau wrth i Peter dynnu’r blodyn haul o’i bot a’i guro droeon ar y concrit, gan gicio’r blodyn tuag aton ni a siglo’r coesyn yn ffyrnig o gwmpas ei ben cyn ei falu ar y llawr a’i daflu aton ni yn y diwedd a cherdded i ffwrdd i’r dde.

Meddai Finnemore:

“Mae’r gwaith hwn yn rhan o’r gyfres Zen Gardener, a archwiliodd breifatrwydd man gardd i gynnal perfformiad, gweithgarwch artistig, darlunio a dychymyg. Mae’n bwysig bod y gyfres hon yn adlewyrchu ei chyfnod hanesyddol drwy’r perfformiadau absẃrd. Gwnaed y gyfres yn ystod yr ail ryfel yn Irac, a gafodd ei gyfiawnhau gan luoedd gwleidyddol ar seiliau ffug.”

Dangoswyd Eve of Destruction yn gyntaf yn 2004 fel rhan o’r arddangosfa Zen Gardener yn Oriel Mostyn.

The ‘Zen Gardener’ series explored the intimacy of a garden space as a site of performance, artistic activity, of drawing and imagination. A body of video art comprising of around 80 films which have been exhibited internationally and are archived within a number of public collections.

Flying under the radar… the garden becomes a site of interconnectedness, a microcosm of a larger world, where issues of borders, homeland and cultural margins and politics are explored. Predominant within these films is a military figure dressed in ill-fitting army camouflage clothing. The uniform is a mask of symbolic authority and is deflated of the power of machismo. Finnemore is interested in ideas of cultural camouflage and how "blending in" becomes a survival technique. An outward mask to move around unnoticed.

This militaristic motif also becomes a contemporary extension of the pagan/Celtic myth of the Green Man- a ritual figure made out of tree branches, foliage, plants, flowers. Finnemore’s guerrilla gardener film character fuses both nature and culture. He is an amalgam of different archetypes. A light and shadow figure; benign, comic, sinister, a poet, holy fool and bum, a shaman, foot soldier, rebel, guerrilla, and survivalist.

The inspiration for this combative figure is Charlie Chaplin’s, character in The Great Dictator. A dual role of - Adenoid Hynkel (a Hitler like figure) and an unnamed comic Jewish barber (an everyman). In this movie, Chaplin as actor, writer and director utilises comedy, tragedy and pathos to confront and warn the world of oncoming dangers of fascism in 1940’s. Chaplin's mirror protagonists share the same uniform but use it to very different ends. They are characters on two sides of the same coin. Chaplin's use of laughter and humour becomes a subversive force, which reconciles opposites. Comedy and tragedy become interchangeable. Humour is intelligence, it allows insight and redemption.

Peter Finnemore is an artist who seeks to ‘make visible’, he embraces the broad range and language of photographic art practice, working across a range of platforms; including photographic art, video, performed activities, installation, writing and curatorial practice. Investigating the dynamic interchange between, biography & presence, generational memory, culture, history and origins which began as an exploration into the notion of home, memory and story within a Welsh cultural context.

Peter Finnemore graduated in 1987 in Fine Art Photography at the Glasgow School of Art, Scotland. In 1994 he received an MFA in Photography at the University of Michigan, U.S.A.

Archwiliodd y gyfres ‘Zen Gardener’ breifatrwydd man gardd fel lleoliad perfformio, gweithgarwch artistig, darlunio a dychymyg. Dyma waith celf ar ffurf cyfres o fideos sy'n cynnwys tua 80 o ffilmiau sydd wedi'u harddangos yn rhyngwladol ac sydd wedi'u harchifo mewn nifer o gasgliadau cyhoeddus.

Yn ddiarwybod, mae'r ardd yn lleoliad cysylltiedigrwydd, yn ficrocosm o fyd mwy, lle caiff ffiniau, mamwlad, ymylon diwylliannol a gwleidyddiaeth eu harchwilio. Yn flaenllaw yn y ffilmiau hyn y mae ffigwr milwrol sy'n gwisgo dillad cuddliw nad ydyn nhw'n ei ffitio. Mae'r lifrai'n cuddio awdurdod symbolaidd ac yn colli pŵer machismo. Mae Finnemore yn ymddiddori mewn syniadau o guddliwiau diwylliannol a sut mae “ymgymysgu” yn dechneg ar gyfer goroesi. Mae'n fwgwd allanol i symud o gwmpas heb ddenu sylw.

Mae'r motiff militaraidd hwn hefyd yn estyniad cyfoes o fyth paganaidd/Celtaidd y Dyn Gwyrdd – ffigwr defodol a wnaed o ganghennau coed, deiliach, planhigion, blodau. Mae cymeriad y garddwr gerila yn ffilm Finnemore yn cyfuno natur a diwylliant. Mae e'n amalgam o wahanol archdeipiau. Ffigwr golau a chysgod: addfwyn, comig, sinistr, bardd, ffŵl cysegredig a diogyn, siaman, troedfilwr, gwrthryfelwr, milwr gerila a goroeswr.

Yr ysbrydoliaeth ar gyfer y ffigwr ymladdgar hwn yw cymeriad Charlie Chaplin yn The Great Dictator. Rôl ddeuol Adenoid Hynkel (ffigwr tebyg i Hitler) a barbwr Iddewig comig dienw (dyn cyffredin). Yn y ffilm hon, mae Chaplin yr actor, yr ysgrifennwr a'r cyfarwyddwr yn defnyddio comedi, trasiedi a dwyster i wynebu peryglon ffasgiaeth y 1940au a rhybuddio'r byd amdanyn nhw. Mae cymeriadau cyfochrog Chaplin yn rhannu'r un lifrai ond maen nhw'n ei ddefnyddio at ddibenion gwahanol iawn. Dyma gymeriadau sydd ar ddwy ochr yr un geiniog. Mae Chaplin yn defnyddio chwerthin a digrifwch mewn modd chwyldroadol, gan gymodi cymeriadau croes. Mae comedi a thrasiedi bellach yn gydgyfnewidiol. Hiwmor yw deallusrwydd, gan hwyluso dealltwriaeth a gwaredigaeth.

Mae Peter Finnemore yn artist sy'n ceisio amlygu pethau, gan groesawu amrywiaeth eang ac iaith arfer celf ffotograffig wrth weithio drwy amrywiaeth o gyfryngau, gan gynnwys celf ffotograffig, fideo, gweithgareddau perfformio, gosodweithiau, ysgrifennu ac arfer curadu. Mae'n ymchwilio i'r cyfnewid deinamig rhwng bywgraffiad a phresenoldeb, cof cenedlaethau, diwylliant, hanes a gwreiddiau, a ddechreuodd drwy archwilio cysyniad cartref, cof a stori mewn cyd-destun diwylliannol Cymreig.

Graddiodd Peter Finnemore ym 1987 mewn Ffotograffiaeth Celfyddyd Gain yn Ysgol Gelf Glasgow yn yr Alban. Ym 1994, derbyniodd MFA mewn Ffotograffiaeth ym Mhrifysgol Michigan yn Unol Daleithiau America.

Swansea Jack Memorial Dog Swimming Competition is a documentary film of an event conceived by Shimabuku as an art project, made in 2003. Duration 58 minutes 2 seconds.

When Shimabuku visited Swansea to research for his solo exhibition at Glynn Vivian Art Gallery, he learned the story of Swansea Jack, the celebrated dog who saved 27 drowning victims in the Swansea harbour area during the 1930s, and became fascinated.

As he researched Swansea Jack, he noticed the local memory of him was fading. To revive the memory of Swansea Jack, the local hero, Shimabuku invited residents to host the “Swansea Jack Memorial Dog Swimming Competition”.

On a cloudy autumn afternoon in October 2003, at Langland Bay beach, the dog swimming competition saw 70 participating dogs called out one by one with a megaphone by Karen MacKinnon, a white woman in her thirties who was the curator at the time, and guided to their starting positions. Each dog's favourite ball or stick was thrown into the sea, and footage shows the dogs swimming out into the surging waves to retrieve them. When each dog's turn came, its name appeared in the bottom left corner of the screen.

The footage then captures the crowd – spectators, dogs, owners, and supporters mingling together – cheering on the competitors, applauding them, and raising their voices in celebration.

Shimabuku is a Japanese artist, who, from the beginning of the 1990s, has travelled to various places in Japan and overseas, creating performances and installations that consider the daily lives and cultures of people he encounters, as well as new forms of communication. He also works in a diverse range of media including sculpture, film and photography. Full of poetic sentiment and humour while also inspiring people in metaphorical ways, his style has gained a worldwide reputation.

His process often involves a journey or quest through a previously unknown place in which he documents his experiences along the way. At its core the artist’s practice centres around ideas of communication between self and others, and between art and its audience. Shimabuku attempts to create challenging and fluid works, which engage directly with diverse audiences in the community in which he is working. His gentle re-invention of local stories aims to break down often-rigid boundaries between inside and outside the art institution, his natural warmth encouraging people to enjoy participating in his imaginative projects.

His works are always touching and often funny, yet his humour belies the seriousness and integrity which lay at the core of his work and the respect he has for the stories he finds and the people he meets and places he visits.

Ffilm ddogfen 58 munud a 2 eiliad o hyd a wnaed yn 2003 yw Swansea Jack Memorial Dog Swimming Competition. Mae’n ymwneud â digwyddiad a grëwyd gan Shimabuku fel prosiect celf.

Pan ymwelodd Shimabuku ag Abertawe i wneud gwaith ymchwil ar gyfer ei arddangosfa unigol yn Oriel Gelf Glynn Vivian, dechreuodd ymddiddori yn stori Jac Abertawe, y ci enwog a achubodd 27 o bobl rhag boddi yn ardal harbwr Abertawe yn ystod y 1930au.

Wrth iddo ymchwilio i Jac Abertawe, sylwodd fod y cof lleol amdano'n pylu. I adfywio'r cof am yr arwr lleol hwn, gwahoddodd Shimabuku breswylwyr i gynnal cystadleuaeth nofio cŵn er cof am Jac Abertawe.

Ryw brynhawn hydrefol cymylog ym mis Hydref 2003, ar draeth Bae Langland, galwyd drwy uchelseinydd ar 70 o gŵn yn eu tro i gymryd rhan yn y gystadleuaeth nofio gan Karen MacKinnon, menyw wen yn ei thridegau a'r curadwr ar y pryd, a chawsant eu tywys i'w safleoedd cychwynnol. Taflwyd hoff bêl neu ffon pob ci i'r môr, ac mae'r lluniau'n dangos y cŵn yn nofio yn y môr tonnog i'w casglu. Pan ddaeth tro pob ci, ymddangosodd ei enw yng nghornel chwith isaf y sgrîn.

Mae'r lluniau'n dangos y dorf – gwylwyr, cŵn, perchnogion a chefnogwyr yn cymysgu â'i gilydd – yn annog y cystadleuwyr, yn eu cymeradwyo ac yn codi eu lleisiau i'w dathlu.

Artist o Japan yw Shimabuku sydd wedi teithio i leoedd amrywiol yn Japan a thramor ers dechrau'r 1990au, gan greu perfformiadau a gosodweithiau am fywydau beunyddiol a diwylliannol pobl wrth iddo gwrdd â nhw, yn ogystal â mathau newydd o gyfathrebu. Mae ei waith hefyd yn cynnwys amrywiaeth eang o gyfryngau, megis cerfluniau, ffilmiau a ffotograffiaeth. Mae ei arddull yn llawn ymdeimlad barddonol a hiwmor, gan ysbrydoli pobl yn drosiadol ac ennill bri byd-eang.

Mae ei broses yn aml yn cynnwys taith i rywle a fu gynt yn anhysbys lle mae'n cofnodi ei brofiadau. Mae syniadau am gyfathrebu rhwng yr hun a phobl eraill, a rhwng celf a'i chynulleidfa, wrth wraidd gwaith yr artist. Mae Shimabuku yn ceisio creu darnau heriol a llyfn, sy'n ymgysylltu'n uniongyrchol â chynulleidfaoedd amrywiol yn y gymuned y mae'n gweithio ynddi. Mae'n ail-greu straeon lleol mewn modd cynnil er mwyn chwalu’r ffiniau, sydd yn aml yn anhyblyg, rhwng pobl y tu mewn i’r sefydliad celf ac y tu allan iddo, ac mae ei wres naturiol yn annog pobl i fwynhau cymryd rhan yn ei brosiectau dychmygus.

Mae ei waith bob amser yn emosiynol ac yn aml yn ddoniol, ac eto mae'r hiwmor hwn yn rhoi camargraff o'r difrifoldeb a'r uniondeb sydd wrth wraidd ei waith, a'r parch sydd ganddo tuag at y straeon y mae'n eu darganfod, y bobl y mae'n cwrdd â nhw, a'r lleoedd y mae'n ymweld â nhw.