Gościnnie: Herstorie

Gdy wyrzucili ją z przedziału pierwszej klasy, bo nie była dość biała, pozwała linię kolejową. Gdy jej przyjaciel został zlinczowany, bo był zbyt czarny, zajęła się dokumentacją linczów. Zbierając informacje na głębokim Południu USA, narażała życie - ale mawiała, że “lepiej umrzeć walcząc z niesprawiedliwością niż jak szczur w pułapce”. Całe życie zmagała się nie tylko z rasizmem, ale i z seksizmem, z tym, że była zbyt “trudna” i chciała zmiany “za szybko”.

W dzisiejszym odcinku podcastu Herstorie Wysokich Obcasów Katarzyna Wężyk i Natalia Waloch opowiadają o pionierce dziennikarstwa śledczego i dziennikarstwa danych, nieustraszonej reporterce i bezkompromisowej aktywistce Idzie B. Wells.

A więcej o podcaście i jego bohaterkach na @herstoriewo

Napisała wspaniałą powieść o przetrwaniu i socjologiczny portret minionego świata w jednym - a pamiętana jest jako autorka epickiego romansu. Dała czytelniczkom jedną z najlepszych postaci kobiecych w historii literatury - amoralną, egoistyczną i bezwzględną, do bólu praktyczną, silną, niezmordowaną, no i niesamowicie odważną - a jednocześnie powtarzała i umacniała rasistowskie stereotypy, na których opierał się system rasowej segregacji. Była kokieteryjną pięknością z Południa i kobietą wyzwoloną, odniosła oszałamiający sukces i nie potrafiła sobie z nim poradzić.

W nowym odcinku Herstorii Wysokich Obcasów Katarzyna Wężyk i Natalia Waloch opowiadają o Margaret Mitchell oraz o tym, jak powstawało “Przeminęło z wiatrem” - książka i film.

Więcej o podcaście i jego bohaterkach na @herstoriewo.

Była największą intelektualną gwiazdą Ameryki. Tak wielką, że jej nazwisko otwierało drzwi nawet do znanych nowojorskich klubów. Piękna, wygadana erudytka bywała na salonach, omawiała najważniejsze problemy świata w telewizji, zaskakiwała oczytaniem, a jednocześnie jej twarz zdobiła okładki popularnych magazynów. Publicznie pewna siebie, często arogancka, nawet brutalna, w rzeczywistości miała skrajnie niskie poczucie własnej wartości - pokłosie po matce alkoholiczce. Nieutulony żal małego dziecka oraz lęk przed odrzuceniem sprawiły, że całe życie wikłała się w sadomasochistyczne związki. Jej okrucieństwo wobec partnerki, słynnej fotografki Annie Leibovitz było przedmiotem komentarzy całego Nowego Jorku.

O Susan Sontag, jej pięknym umyśle i pięknym ciele, z którym nigdy nie doszła do porozumienia w nowym odcinku Herstorii Wysokich Obcasów opowiadają Natalia Waloch i Katarzyna Wężyk.

Po pierwsze James Bond był kobietą. Po drugie nie pił martini z wódką. W ogóle nie pił alkoholu - ani wstrząsanego, ani mieszanego. Po trzecie jeździł Oplem, a nie Astonem Martinem. Ale wcześniej był dziewczynką, która wolała łazić po drzewach i ujeżdżać narowiste konie. A potem wyrosła na kobietę, która czuła, że żyje tylko, gdy ryzykowała życiem. Niektórzy mówią, że była pięknością, inni, że jej magnetyzm brał się z witalności, uśmiechu i umiejętności wczuwania się w emocje słuchacza. W czasie wojny została szpieginią brytyjskiej agencji wywiadowczej i podejmowała się najbardziej straceńczych działań. Poza adrenaliną równie mocno kochała tylko seks. To z powodu bujnego życia erotycznego tak niewiele o niej wiemy, bo towarzysze z podziemia sumiennie blokowali publikacje na jej temat w obawie, że przy okazji wyjdą na jaw przygody niegodne bohaterki wojennej odznaczonej najwyższymi medalami Anglii i Francji. Wśród jej kochanków znalazł się Ian Fleming, autor Bonda. Mówią, że to ona posłużyła mu za inspirację przy pisaniu postaci Vesper, ukochanej Bonda. Ale raczej była samym Bondem. O Krystynie Skarbek, ulubionej agentce Churchilla, opowiadają Natalia Waloch i Katarzyna Wężyk

Upadek muru berlińskiego przesiedziała w saunie. Do polityki weszła sporo po trzydziestce, prosto z wydziału chemii teoretycznej. Polityczni mentorzy cenili pracowitość protegowanej, ale ją lekceważyli. Każdemu po kolei we właściwym czasie wbijała nóż w plecy i po jego politycznym trupie wspinała się wyżej. W 2005 roku została pierwszą kobietą na czele niemieckiego rządu. Przez 16 lat i cztery kadencje trzymała stery nie tylko w Berlinie, ale i w Brukseli. We wrześniu cesarzowa Europy ma odejść z polityki, i będzie to koniec epoki.

W dzisiejszym podcaście Herstorie Wysokich Obcasów opowiadamy o kanclerce Niemiec Angeli Merkel.

Była reporterką w czasach, gdy kobiety pisały o modzie i kronice towarzyskiej - o ile w ogóle pracowały w gazecie. Dała się zamknąć w szpitalu psychiatrycznym, żeby napisać o panujących w nim patologiach. Rzuciła wyzwanie Juliuszowi Verne: objedzie świat krócej niż w 80 dni, i to bez przyzwoitki! Opatentowała kankę na mleko. W dzisiejszym podcaście Herstorie WO opowiadamy o pionierce dziennikarstwa śledczego i nieustraszonej podróżniczce Nellie Bly.

Jeśli Ginger Rogers robiła to samo, co Fred Astaire, tylko do tyłu i w szpilkach, to Virginia Hall robiła więcej, niż James Bond, tylko bez martini - ok, na amfetaminie, wtedy w żołnierskich racjach - i z drewnianą nogą. Była jednym z najważniejszych alianckich szpiegów podczas II wojny światowej. Stworzyła obejmującą pół Francji siatkę ruchu oporu, organizowała ucieczki i akcje dywersyjne. Nie dała się złapać, choć Gestapo wyznaczyło za nią nagrodę. Dokonała tego, będąc jednonogą kobietą, która po francusku mówiła z amerykańskim akcentem, i w czasach, kiedy wojna była domeną mężczyzn, a niepełnosprawność dyskwalifikowała nie tylko w pracy wymagającej szybkich ucieczek. Virginia walczyła całe życie: nie tylko z III Rzeszą, ale i z seksizmem, uprzedzeniami i własną słabością. I przetrwała. Była prawdziwą Wonder Woman.

Mała kobietka panująca nad wielkim imperium. Szacowna matrona, wdowa przez cztery dekady w żałobie, matka dziewięciorga dzieci, mimo królewskiej krwi ideał mieszczańskich cnót. To jej imię nadano obejmującej ponad pół wieku epoce, która owe cnoty wzniosła na piedestał. Dziś wiktorianizm kojarzymy z kolonialnymi podbojami i kapitalizmem, z Dickensem, Marksem i Kubą Rozpruwaczem, wreszcie z hipokryzją i pruderią uosobioną przez radę, jaką królowa miała udzielić córce przed nocą poślubną: zamknij oczy i myśl o Anglii. To ostatnie to akurat mit, a sama monarchini prywatnie niewiele miała wspólnego z wzorem wiktoriańskiej kobiecości: była gwałtowną i upartą pracoholiczką, którą dzieci i dom nieszczególnie interesowały. Za to lubiła seks. I władzę.

Zapraszamy do wysłuchania podcastu HerstorieWO, a o królowej Wiktorii, drugiej najdłużej panującej brytyjskiej władczyni, opowiedzą Katarzyna Wężyk i Natalia Waloch.

W Kairze początku XX w. prowadziła najsłynniejszy salon literacki, w którym bywali wszyscy wywrotowi myśliciele epoki. Ona sama stała się jedną z największych intelektualistek okresu arabskiego odrodzenia. Poznała angielski, francuski, włoski, hiszpański, łacinę i grekę, przeczytała całą literaturę europejską - wszystko po to, by znaleźć sobie miejsce w świecie urządzonym przez mężczyzn. Wreszcie została przyjaciółką i redaktorką najsłynniejszego arabskiego pisarza. Będą do siebie pisać 19 lat i nigdy się nie spotkają.

W tym odcinku Natalia Waloch i Katarzyna Wężyk opowiadają o Majj Ziyyadzie, która żądała wyzwolenia kobiet, poświęciła się literaturze oraz filozofii i nie chciała byle jakiego męża, więc uznano, że jest szalona i zamknięto ją w szpitalu.

Zawsze robiła tylko to, co chciała. Księżniczka Alice, pierwsza celebrytka XX wieku, która wylansowała błękit pod kolor swoich oczu, na przyjęcia chodziła z żywym wężem, a jej ojciec - prezydent USA Theodore Roosevelt - wzdychał, że może albo rządzić krajem, albo pilnować córki, obu na raz nie da rady. Gospodyni wpływowego waszyngtońskiego salonu, do której przez ponad pół wieku pielgrzymował każdy, kto miał ambicje zostać kimś w amerykańskiej polityce. Jako córka i kuzynka prezydentów pozycję zawdzięczała, oczywiście, koneksjom, ale też legendarnemu ostremu językowi i nieprzejmowaniu się, co ludzie powiedzą. Patrzyła na świat z bezstronną złośliwością, a swoje motto - „Jeśli nie masz nic miłego do powiedzenia o bliźnich, usiądź koło mnie” - miała wyhaftowane na poduszce.

Zapraszamy do wysłuchania podcastu HerstorieWO, bohaterką dzisiejszego odcinka jest Alice Roosevelt Longworth.