สมมติว่า เราอดที่จะกังวลศูนย์กลางกาย มากเกินไปไม่ได้ คือ พยายามอดแล้วก็อดไม่ได้ มันอดที่จะกดลูกนัยน์ตาลงไปดูไม่ได้ มันเหมือนกับเราเสพซะจนติดน่ะ เสพคุ้น คุ้นกับการกดลูกนัยน์ตาเนี่ย แล้วก็กังวลกับศูนย์กลางกายมากเกินไป ก็ให้ทำอย่างนี้ ทำสมมติว่า ศูนย์กลางกายนี่ขยายออกไปนะจ้ะ แล้วเราเหมือนเข้าไปนังอยู่ตรงกลางแล้ว เป็นก้อนเพชรใสๆ คือกายเราเหมือนเป็นก้อนเพชรใสๆ นิ่งเฉยอย่างเดียว นิ่งๆ ใจมันสบายที่ไหนเราก็เอาตรงนั้นน่ะ หน้าที่เราตอนนี้คือนิ่งอย่างเดียว โดยไม่คำนึงว่าจะเห็นหรือไม่เห็น 

ฉบับเต็ม : https://spoti.fi/36f8kmu หรือ https://apple.co/2ZE97uR