Sent på aftenen ringede telefonen på Mariann Madsens værelse. Ingen ringede til hende, ingen udover Teodor vidste, hun var der, hun havde ingen venner, der var ingen aktive forretninger, politiet havde hun ordnet … opkaldet var sikkert fra en håbefuld, småfordrukken liderbuk i nylonskjorte fra restauranten, sukkede hun og tog den dovent uden at svare. ― Frøken Madsen, der er uanmeldt besøg, lød en pæn herrestemme. læs mere