چون میمونه و دهنش نتوانستند به توافق برسند از میان معشوق هر یک کدام نیکوتر است، عفریت دیگری را خواستند که بین آنها حکم شود و او برای قضاوت فکری کرد...

میمونه در وصف معشوق خود شعر می‌خواند...

پس هر دو قمرالزمان و ملکه بدور را به دیگری نشان دادند تا ببینند کدام نیکوتر است! 

پس از این که دهنش از معشوقش سخن گفت، میمونه هم لب باز کرد و از معشوق خود -قمرالزمان- حرف زد...

دهنش گفت: «و در آن سرزمین ملک غیور را دختری بود که خدا در این زمان بهتر از او کس نیافریده و نمی دانم که او را چگونه صفت کنم و اگر بخواهم او را چنانچه سزای او است مدح گویم زبان من عاجز شود و بیان من قاصر آید.»

«آنگاه میمونه از چاه به در آمد و قصد آسمان کرد که از خبرهای آسمانی آگاه شود...»

قمرالزمان شب را در آن زندان خوابید اما آن مکان، مکانی قدیمی بود که قمرالزمان و نگهبان تنها ساکنان آن نبودند...

در همان حال که ملک‌ شهرمان در مشورت با وزیر تصمیم جدیدی گرفته بود،‌ قمرالزمان در خلوت زندان از گفته‌ی خود با پدر پشیمان شد...

پدر به قمرالزمان گفت که تو تادیب نشده‌ای و او را به زندان افکند.

در آغاز فصل سوم از هزار و یک شب، در نخستین روز زمستان، بشنوید حکایت این را که قمرالزمان چطور از اصرار پدر خشمگین شده و با او در جمع درشتی می‌کند...