«شمس‌النهار گفت که هیچ‌کس بی رنج راحت نیابد.»

چون نامه‌ی شمس‌النهار به دست گوهری افتاد، کنیزک ناچار شد ماجرا برای گوهری باز گوید.

ادامه‌ی حکایات علی‌بن‌بکار و شمس‌النهار

«ابوالحسن گفت: من چون تو در عشق ندیده و نشنیده‌ام. تو را که یار مهربان و موافق است بدین سان هستی، چگونه بود اگر یار تو نامهربان و ستمکارو دل‌آزار بودی؟»

شمس‌النهار در نامه نوشت «گویا من از عشق آفریده شده‌ام و نصیب من اندوه و حزن بوده است که بیماری هر ساعت بر من پی در پی می‌آید و شوق و عشق من همی فزاید.»

«کنیز گفت تو را به جان معشوقت قسم می‌دهم که شکیبایی پیش گیر. شمس‌النهار گفت از مرگ بالاتر چیزی نیست.»

«ابوالحسن گفت ای برادر از رسوایی حذر کن و این گریستن به یک سو نه. علی‌بن‌بکار گفت ای برادر خودداری نتوانم کرد.»

ادامه‌ی حکایات علی‌بن‌بکار و شمس‌النهار

آغاز حکایات علی‌بن‌بکار و شمس‌النهار

«و من هم کسی نیستم که فریب تو را خورده با تو یار شوم. از آن که خدا به پرهای من قوتی و به دیده‌های من روشنی‌ای داده که به دیگران نداده. و حذر کردن از خلق را نیز به من داده.»