در شب یلدا، بشنوید ماجرای ملک شهرمان را تا شب سال نو...

ادامه‌ی حکایت ملک شهرمان و قمر‌الزمان

 آغاز حکایت ملک شهرمان و قمر‌الزمان

«اهل بغداد از برای جنازه بیرون رفتند...»

«بدان که هر چیز را غایتی و نهایتی است و غایت عشق با مرگ است یا وصل. ولی من به مرگ نزدیک‌ترم. کاش پیش از این مرده بودم..»

پدر به قمرالزمان گفت که تو تادیب نشده‌ای و او را به زندان افکند.

«گفتم ای خاتون چرا به خودت دل نمی‌سوزد و به جوانی خود رحم نمی‌کنی که تو را رنج و محنت افزون گشت و به هلاکت نزدیک شدی؟»

و اکنون داستان را از زاویه‌ای دیگر از زبان شمس‌النهار بشنوید...

«علی‌بن‌بکار به جنبش آمد» و پیوندان او همه فرحناک شدند...

«من به ایشان گفتم ای قوم، من بد نکردم با من بد مکنید.»

«دزدان روز پیش به خانه فلان همسایه رفته مال او برده و او را کشته بودند. تو را دیدند که فروش و ظروف به آن خانه همی بری. شب به آنجا آمده هرچه داشته‌ای برده‌اند و مهمانان تو را کشته‌اند.»