In deze aflevering neem ik je mee in een stuk waar ik zelf doorheen beweeg.
Een fase waarin het even stil voelt. Waarin ik merk dat ik niet meer helemaal ben wie ik was, maar ook nog niet precies weet waar ik naartoe ga.
En eerlijk? Dat kan best oncomfortabel zijn.
Want juist op die plek kan je ego heel hard gaan schreeuwen. Het wil richting, bewijs, controle en weten wat de volgende stap is. Het wil iets doen, iets oplossen, iets nieuws vastpakken. Terwijl er diep vanbinnen ook een ander gevoel is: dat ik juist even niks hoef te forceren.
Dat ik mag zijn in de stilte.
Dat ik niet hoef te vechten voor mijn volgende versie.
Dat ik niet altijd bezig hoef te zijn om vooruit te komen.
In deze aflevering deel ik mijn persoonlijke ervaring met dit tussenstuk en neem ik je mee in de reminder dat stilte niet betekent dat er niets gebeurt.
Soms is de stilte precies de plek waar vertrouwen ontstaat.
Waar je oude versie loslaat.
En waar iets nieuws, op het juiste moment, vorm mag krijgen.
De stilte voelt misschien oncomfortabel, maar ze brengt je zeker ergens.