ที่รักที่เจริญใจในโลก

ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ เป็นที่รักที่เจริญใจ

ตัณหา เมื่อจะเกิด ย่อมเกิดในที่นี้ เมื่อจะตั้ง

อยู่ย่อมตั้งอยู่ในที่นี่.ตัณหา เมื่อบุคคลจะละ ย่อมละเสียได้ในที่นี้ เมื่อจะดับ ย่อมดับในที่นี่.

ในโลก.

เธอทั้งหลาย เห็นทุคตบุรุษผู้มีมือและเท้าไม่

สมประกอบ หรือเห็นบุคคลผู้เพียบพร้อมด้วยความสุขมีบริวารคอยรับใช้พึงลงสันนิษฐานในบุคคลนี้ว่า เราทั้งหลาย ก็เคยเสวยทุกข์หรือเสวยสุข เห็นปานนี้มาแล้ว

โดยกาลนานนี้...

พวกเธอได้ประสบมรณกรรมของมารดาตลอด

กาลนาน น้ำตาที่หลั่งไหลออกของเธอเหล่านั้น ผู้ประสบมรณกรรมของมารดา คร่ำครวญร้องไห้อยู่ เพราะประสบสิ่งที่ไม่พอใจ เพราะพลัดพรากจากสิ่งที่พอใจ นั่นแหละ มากกว่า ส่วนน้ำในมหาสมุททั้ง ๔ ไม่มากกว่าเลย.

"ในธรรมวินัยนี้ เธอผู้ใดเป็นผู้ไม่ประมาทแล้ว

จักละชาติสงสาร ทำที่สุดแห่งทุกข์ได้...

พวกเธอจงเป็นผู้ไม่ประมาท

มีสติ มีศีลเป็นอย่างดี

มีความดำริอันตั้งไว้แล้วด้วยดี

ตามรักษาซึ่งจิตของตนเถิด"

-บาลี มหา. ที. ๑๑/๑๓๙/๑๐๖.

อานนท์ ! ภิกษุในศาสนานี้ ย่อมเจริญ ทำให้มากซึ่ง สัมมาทิฏฐิ สัมมาสังกัปปะ สัมมาวาจา สัมมากัมมันตะ สัมมาอาชีวะ สัมมาวายามะ สัมมาสติ สัมมาสมาธิ

ให้อายุ วรรณะ สุขะ พละ

เหตุที่ทำให้เป็นผู้มีรูปงามมีทรัพย์มากและสูงศักดิ์

อริยสาวกในกรณีนี้ ละปาณาติบาต เว้นขาดจากปาณาติบาต การเว้นขาดจาก

อทินนาทาน การเว้นขาดจากกาเมสุมิฉาจาร การเว้นขาดจาก

มุสาวาท และการเว้นขาดจากการดื่มน้ำเมา คือสุราและเมรัย

อันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาท

มีลาภ เสื่อมลาภ มียศ เสื่อมยศ

นินทา สรรเสริญ สุข ทุกข์

แปดอย่างนี้ เป็นสิ่งที่ไม่เที่ยงในหมู่มนุษย์

ไม่ยั่งยืน มีความแปรปรวนเป็นธรรมดา

- บาลี อฎธก. อ๋. ๒๓/๑๕๙/๙๖.

"ภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกาใด

ประพฤติธรรมสมควรแก่ธรรม

ปฏิบัติชอบยิ่ง ปฏิบัติตามธรรมอยู่

ผู้นั้นชื่อว่า ย่อมสักการะ เคารพนับถือ

บูชาตถาคต ด้วยการบูชาอันสูงสุด"

-บาลี มหา. ที. ๑๐/๑๖๑/๑๒๙.