Birini ne kadar sevdiğini ayrılırken belli edersin.Bu bölümde ayrılığı bir saldırı gibi yaşayanları, sevgiyi sahip olmak sananları ve “acı çekiyorum” diyerek zarar vermeyi meşrulaştıranları konuşuyoruz. Sevgi zincir değildir.Sevgi, kalmak istemeyene kapıyı kilitlemek hiç değildir. Ve bazı kadınlar için bu bölüm bir hatırlatma: Bir insanın karakteri en çok “bitti” kelimesini duyduğunda ortaya çıkar.

.

⁠⁠Instagram⁠⁠⁠, ⁠⁠⁠⁠⁠

⁠⁠Youtube⁠⁠,

⁠⁠⁠[email protected]

Bir şey gerçekten ne zaman “eski” olur?

Bir evden dün taşındın…

Ama ona hemen “eski evim” diyebilir misin?

Bir arkadaşlık bitti…

Ama o kişiye “eski” demek bir gecede mümkün mü?

Bu bölümde, “eski” kelimesine neden bazen dilimizin varmadığını konuşuyorum.

Zaman mı belirler bir şeyin eski olduğunu, yoksa içimizdeki vedalar mı?

Belki de bazı şeyler takvimle değil, kalple eskir.

Kararsızlık çoğu zaman korku gibi anlatılır. Oysa ben bu bölümde başka bir yerden bakıyorum: Kararsızlık sandığımız şey belki de yolda olma hâlidir. Bir eşiğin ortasında durmak, hayatının bir sonraki adımını tartmak, riskleri ve istekleri aynı anda duymak… Bu bölümde, neden artık kararsızlıktan korkmadığımı ve onu neden bir geliş hâli olarak gördüğümü anlatıyorum.

.

⁠⁠Instagram⁠⁠⁠, ⁠⁠⁠⁠⁠

⁠⁠Youtube⁠⁠,

⁠⁠⁠[email protected]

Bu bölümde ilişkiler üzerine biraz içten, biraz da dürüst bir yerden konuşuyoruz.
Bir ilişkiye başlamadan önce bir insanın kendisiyle ne kadar tanışık olması gerektiğini…
İhtiyaçlarını, sınırlarını, neye tahammül edip neye edemediğini bilmenin neden bu kadar hayati olduğunu…

Kendi olamayan birinin ilişkide nasıl yavaş yavaş kendinden uzaklaştığını,
çoğu ilişkinin neden biteceğini aslında en baştan nasıl gösterdiğini
ve insanın “bana bu yapılamaz” demeyi neden çoğu zaman öğrenemediğini konuşuyoruz.

Eğer ilişkilerde kendini kaybettiğini hissettiğin yerler olduysa,
bu bölüm belki sana bir yerde “evet ya…” dedirtebilir.

Keyifli dinlemeler 🤍

.

⁠Instagram⁠⁠, ⁠⁠⁠

⁠Youtube⁠,

⁠⁠[email protected]

Bu bölümde üretirken neden görünürlük ve beğeniye bu kadar ihtiyaç duyduğumuzu, ama bunların gerçek değerle neden her zaman örtüşmediğini konuşuyoruz. Van Gogh örneğiyle, görülmeyen emeğin psikolojisini ve “kimse alkışlamazken” üretmeye devam etmenin ne kadar zor ama ne kadar kıymetli olduğunu ele alıyorum.

.

⁠Instagram⁠, ⁠

Youtube,

⁠[email protected]

Bazen bir yerin içinde olmamıza rağmen oraya ait hissetmeyiz. Kalmak mı gitmek mi derken arada kalırız. Bu bölümde, şüphelerimle, cesaretsizliğimle ve hayatın beni iterek çıkardığı yerlerle yüzleşiyorum. Eğer sen de “kalmalı mıyım, gitmeli miyim?” diye soruyorsan, bu bölüm senin için.

.

İletişim: [email protected]

Youtube

Bazen insan hayata karşı durur.

Ne öfkeyle ne umutla.

Bu bölüm, o duruşun tam içinden.

Bazen birinin hayatındaki boşluğu doldurmayı, ait olmakla karıştırıyoruz.Birini tamamladığımızı düşünmek, bizi de tamamlanmış gibi hissettiriyor.Ama zamanla şunu fark ediyoruz: Birinin yapbozunun eksik parçası olmak, onun da bizim eksik parçamız olduğu anlamına gelmiyor.Bu bölümde, “lazım olmak” ile “gerçekten istenmek” arasındaki farkı, başkasının resminde yer ararken kendi resmimizi nasıl unuttuğumuzu ve kendi güneşimizi çizmeyi konuşuyorum.

Hayat ne zaman başlıyor?
Evlenince mi, yoksa bugün mü?

Bu bölümde, kadınların “evlenince yaparım” diyerek hayatlarını nasıl ertelediğini, evliliğe yüklenen anlamların bugünü yaşamayı nasıl zorlaştırdığını ve bekârlığın neden askıdaki bir hayat gibi algılandığını konuşuyorum.
Bir ihtimal uğruna bugünü feda etmeye değer mi, birlikte sorguluyoruz.

Bu bölümde, gerçekten olmak istediğimiz kişinin başlangıç acemiliğinden neden kaçtığımızı ve istemediğimiz hayatların acemiliğine nasıl yıllarca katlanabildiğimizi konuşuyorum. Acemiliğin bizi küçülten mi yoksa büyüten mi olduğunu nasıl ayırt edebileceğimizi, psikolojik işaretlerle birlikte sorguluyorum.