"พุทโธแล้วใจเป็นอย่างไรรู้ทันไปเรื่อย จนในที่สุดความชำนาญจะค่อยๆมากขึ้น เราจะเป็นผู้ชำนาญการในการพุทโธมากขึ้น ไม่ใช่พุทโธแบบนกแก้วนกขุนทองอีกต่อไป พุทโธเพื่อให้ได้จิตที่เป็นพุทโธ ไม่ใช่พุทโธเล่นๆ พุทโธเพื่อวันหนึ่งเราจะพุทโธขึ้นมา เราจะเป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบานขึ้นมา ถ้าพุทโธเอาใจนิ่งๆ จะไม่มีวันที่เราจะเป็นพุทโธได้ พอได้ใจที่เป็นผู้รู้ผู้ตื่นผู้เบิกบานได้ เราถึงจะเดินปัญญาได้" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สการเจริญสติในชีวิตประจำวัน กฟผ ๕ เมษายน ๒๕๖๒

"ต้องมีความสม่ำเสมอ ทำทุกวันต่อเนื่อง ให้เกิดความเคยชิน พอชิน ก็ไม่เป็นภาระ พอทำให้มันเคยชิน ถ้าวันไหนไม่ทำ มันก็ รู้สึกขาดอะไรไปสักอย่าง พอมันชินที่จะทำแล้ว พอทำต่อเนื่อง มันก็สะสมกำลัง สะสมปริมาณและคุณภาพ จิตก็จะค่อยพัฒนาขึ้น ความรู้ความเข้าใจ มันก็จะเยอะขึ้น" --คุณหมอณัฏฐ์ คอร์สสัมมาสติ สัมมาสมาธิ ในภาคการปฏิบัติ ครั้งที่ 1 ๒๔ เดือนมีนาคม ๒๕๖๒

"เวลาถูนิ้วมือ เห็นการสัมผัสไหม ในสัมผัสใช้ความรู้สึกรับรู้ รู้ไปที่รู้สึก อย่าไปรู้ที่นิ้ว เวลาสัมผัสมันมีรู้สึก ถ้าคนเข้าใจจะรู้สึกเลยว่า รู้สึกกับสัมผัสมันคนละตัวกัน ทำไมถึงสัมผัสได้เพราะมันมีรู้สึก เห็นไปที่รู้สึกได้ไหม มีแว๊บเดียวแล้วก็ดับไป รู้สึกไปที่รู้สึก อย่าไปเพ่ง รู้สึกหนึ่งครั้งรู้สึกไปเรื่อยๆ รู้สึกสิบครั้งก็อยู่ที่รู้สึกสิบที มันก็ได้ความสงบแบบรู้สึก พอจิตเคลื่อนก็จะเห็น" --คุณหมอณัฏฐ์ คอร์สสัมมาสติ สัมมาสมาธิฯ ครั้งที่ 1 ๒๓ มีนาคม ๒๕๖๒

"การบริกรรมก็เป็นสมถะ แต่ย้อนมาดูจิตด้วยจะได้สมาธิ ถ้ารู้ลมอย่างเดียวเห็นลมเข้าออกตลอดสาย จิตอยู่กับลม ลมไปไหนจิตไปด้วย อันนี้สมถะล้วน เพ่งลมจะได้สมถะแต่ถ้ารู้ว่าเพ่งจะได้สมาธิ ถ้ารู้ว่าเพ่งเรารู้จิตด้วย ถ้ารู้ว่าเพ่งจิตก็จะไม่ไหลไปแนบกับลม" --คุณหมอณัฏฐ์ คอร์สสัมมาสติ สัมมาสมาธิฯ ครั้งที่ 1 ๒๓ มีนาคม ๒๕๖๒

"ถ้าจับหลักเบื้องต้นได้ เริ่มต้นถูกก็จะถูกไปเรื่อยๆ เพราะว่าไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น การภาวนาหลักการมันมีนิดเดียว ไม่ใช่สิ่งที่ยากเย็น แต่เมื่อทำถูก ความเห็นความเข้าใจจะค่อยๆ ลึกซึ้งแตกแขนงออกไปเอง ไม่ใช่ว่ามีกระบวนท่าพิสดารไปกว่านี้ ทำไปอีกสิบปีก็ทำไปแบบนี้ ไม่มีอะไรมากกว่านี้ แต่ความรู้ความเข้าใจความชำนาญ ความเห็นแยบยลของใจจะค่อยๆ พัฒนา จะเห็นละเอียดลงไปเรื่อยๆ แต่เริ่มต้นและทุกครั้งก็ทำเหมือนกันหมด" -- คุณหมอณัฏฐ์ คอร์สสัมมาสติ สัมมาสมาธิฯ ครั้งที่ 1 ๒๒ มีนาคม ๒๕๖๒

"กว่าที่เราจะเห็นความจริงจนเบื่อหน่ายจะต้องใช้เวลา เหมือนเราเกิดตายมานับภพนับชาติไม่ถ้วน เห็นผิดมามากมาย กว่าจะเห็นถูกได้ ต้องอดทน อดทนภาวนาสม่ำเสมอ เห็นกายเห็นใจที่เปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ เห็นกิเลสตัวเดิมที่หมุนเวียนไปเรื่อยๆ เห็นมันแสดงไตรลักษณ์ไปเรื่อยๆ เห็นซ้ำๆ ไปตลอดชีวิต แต่ทุกครั้งที่เราเห็นเป็นการสะสมความรู้ความเข้าใจเพิ่มเติม ภาวนาซ้ำๆ ไปเรื่อยๆ กิเลสเราก็จะเบาบางลงไปเรื่อยๆ ความทุกข์ก็จะน้อยลง ถึงยังไม่เกิดมรรคผลความสุขเราก็จะเพิ่มขึ้นเอง ต้องภาวนาถึงจะเห็นผลด้วยตัวเอง" --คุณแม่ชีอรนุช คอร์สจีน 11 ๑๒ มีนาคม ๒๕๖๒

"แนะนำวิธีการฟังซีดีหลวงพ่อ ไม่ต้องฟังให้รู้เรื่อง ฟังแล้วเห็นใจไหลไปฟัง ฟังแล้วตอนที่หลวงพ่อเทศน์ตลก เราเห็นใจที่ขำ เห็นใจที่มีความสุข ฟังแล้วตอนนี้หลวงพ่อเทศน์อะไร ไม่รู้เรื่องเลย ย้อนมาดูใจ ตอนนี้เราฟังไม่รู้เรื่องเลยงงไปหมดเลย... จากนั้นจิตจะค่อยๆเข้าใจ จิตจะซึมซับธรรมะไปเรื่อยๆ เราฟังซีดีธรรมะไปเรื่อยๆ วันนึงธรรมะตรงที่เราฟัง กับจิตของเราภูมิธรรมในเวลานั้นเสมออยู่ จิตจะแจ้งขึ้นมาทันที หรือบางทีเราจิตติดคล่องข้อธรรมะอยู่ เราฟังตรงนี้อยู่ จิตจะแจ้งขึ้นมาทันที" --คุณมาลี ปาละวงศ์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมธิราช ๒๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๒

"ให้ขยันภาวนาตามหน้าที่ อย่านึกว่าจะเอาอะไร ภาวนาไปทุกวัน ต้องภาวนาไปจนรู้สึกว่า ทำใจว่า ชาตินี้ได้ก็ได้ ไม่ได้ก็ไม่ได้ แต่ฉันจะภาวนาทุกวัน" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สการเจริญสติฯ กลุ่มจิตหนึ่ง ๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๒

"ทำกรรมฐานขึ้นมาอย่างนึง ใช้อะไรก็ได้ แล้วจะเห็นจิตไหล จิตเคลื่อน เคลื่อนไปแล้วรู้ การที่รู้ว่า จะทำอย่างไรให้จิตตั้งมั่น แล้วรู้ทันว่าจิตขณะนั้นไม่ตั้งมั่น การที่เรารู้ว่าขณะที่จิตไม่ตั้งมั่น คือตอนที่จิตมันไหลไป มันเคลื่อนไป ตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ สิ่งที่ได้ในขณะที่จิตไหลไป คือสติ เพราะเห็นถูกต้องตามความเป็นจริง" --คุณมาลี ปาละวงศ์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ ๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๒

"การภาวนายังไงก็ต้องมีความจงใจในเบื้องต้นก่อน แต่ถ้าจงใจแรงมากแล้วเรารู้ไม่ทัน ก็คือโลภมากแล้วก็จะเพ่งมาก ไม่ใช่ว่าเรารู้ว่าเราจงใจ แล้วเราก็ไม่ต้องภาวนา เพราะเรายังมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องภาวนา พอเรารู้ว่าเรามีความจงใจ เรารู้ทันความจงใจ ความจงใจหรือความโลภนี้จะคลายไป กิเลสที่เข้าครอบงำจิตอย่างรุนแรงจะสลายไป จิตจะเข้าสู่กระบวนการของจิตที่เป็นธรรมชาติธรรมดามากขึ้น ขณะที่เราฝึกยังไงก็จะเจือความจงใจนิดหน่อย แต่ในช่วงเวลาที่เราทำในรูปแบบ เราไม่ได้จงใจทุกขณะจิต บางขณะเราหลงแล้วก็รู้ขึ้นมา ขณะนั้นไม่ได้จงใจ ขณะที่ไม่จงใจคือถูก ขณะที่จงใจคือผิด แต่ถ้าไม่ได้จงใจ คือไม่ได้ทำกรรมฐานเลย" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สการเจริญสติฯ กลุ่มจิตหนึ่ง ๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๒