"ใจที่รู้ตื่นเบิกบาน ใจที่ถูกต้องทำได้ยาก เพราะในวัฏฏะนี้ นานมากกว่าพระพุทธเจ้าจะอุบัติขึ้นสักครั้งหนึ่ง พออายุของพุทธศาสนานี้จบนะ ทุกคนจะลืมสมาธิแบบนี้ไป คือสมาธิที่ใจอยู่กับเนื้อกับตัวโดยไม่ได้บังคับ เป็นผู้รู้ผู้ตื่นผู้เบิกบาน เราต้องการจิตแบบนี้ ที่เป็นเครื่องมือที่แท้จริงที่ใช้ในการเดินปัญญา" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สการเจริญสติฯ กลุ่มจิตหนึ่ง ๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๒

"การรู้ทันจิต เป็นสาเหตุให้เราได้สมาธิที่ถูกต้อง ไม่ใช่นั่ง เพื่อจะให้มีสมาธิเลย ลืมคำว่า นั่งสมาธิ ไปเสีย นับแต่นี้ ให้วางใจว่าจะนั่งเล่นๆ แล้วก็มีคำบริกรรมอันนึง แล้วก็จะบริกรรมเล่นๆ แล้วจะคอยสังเกตจิตเป็นช่วงๆ ถ้าเราทำได้ เราจะได้สมาธิที่ถูกต้อง" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สการเจริญสติฯ กลุ่มจิตหนึ่ง ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๒

"จิตที่วิ่งลงไปดู ไม่ถูก ให้รู้ทันว่ามันวิ่งไป แต่มันห้ามไม่ได้ เพราะผัสสะอะไรก็แล้วแต่ที่มันกระตุ้นความสนใจของจิต จิตซึ่งไม่ใช่เรา มันอยากสนใจ มันก็วิ่งเข้าไปดู เรารู้ทัน ว่ามันวิ่งเข้าไปดู ขณะวิ่งเข้าไปดู ขณะนั้น สมาธิมันไม่ถูกแล้ว มันไม่ได้ทรงตัวอยู่ แต่ถ้าเราพยายามทรงไว้ ก็ผิด เพราะนั้น เราแค่รู้ทันว่ามันหลง ไปดูแล้ว จะถูกขึ้นมา ที่ขณะนั้น" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สการเจริญสติใฯ กลุ่มจิตหนึ่ง ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๒

"แต่ละคนล้วนแต่มีความรกรุงรังอยู่ในใจ ซึ่งล้วนแต่เป็นภาระและเป็นทุกข์ทั้งสิ้นวางได้ก็จะสบายหน่อย ธรรมะนี้เป็นไปเพื่อความพ้นทุกข์ ฉะนั้นอะไรที่จะทำให้เราพะรุงพะรัง มีความทุกข์ มีภาระมากขึ้น เป็นอุปสรรคต่อการเรียนรู้และเข้าใจตนเอง เราเห็นทุกข์เห็นโทษของมันแล้ว เราต้องฝึกที่จะลดละมัน การฝึกที่จะลดละที่ดีที่สุดก็คือ ไม่สนองมัน แล้วก็มีสติรู้ทันมันเรื่อยๆ และก็ไม่ว่ามัน เพราะว่ามันไม่ได้ มันบังคับไม่ได้ มันเป็นเอง เพราะพวกเราทั้งหลายสะสมมันมานับชาติไม่ถ้วน" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สการเจริญสติฯ กลุ่มจิตหนึ่ง ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๒

"เวลาเราไม่สนองกิเลส กิเลสจะเร้าร้อน เราจะทุกข์ มันจะบีบคั้นให้เห็น ถ้าเราอดทนดูไปเราจะพบว่า ความเร้าร้อนนี้ไม่เที่ยง ความบีบคั้นนี้ไม่เที่ยงมาแล้วก็ไป เนื่องจากว่าไม่มีอะไรเที่ยง กิเลสทั้งปวงที่เกิดขึ้นถ้าเราอดทนดู เดี๋ยวมันก็ค่อยเบาไป และทุกครั้งที่อดทนดูอย่างนี้มันจะได้บารมีอย่างหนึ่ง ที่เรียกว่าเนกขัมมบารมี คือบารมีที่ออกจากกาม ออกจากโลก จิตจะมีพลังเพิ่มขึ้นทุกครั้งที่เราอดทนมีความเพียรแผดเผากิเลส" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สการเจริญสติฯ กลุ่มจิตหนึ่ง ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๒

"การทำในรูปแบบเป็นเครื่องช่วยอันหนึ่งในการภาวนา หัวใจของการภาวนาอยู่ที่การเรียนรู้ตัวเอง ถ้าในระหว่างวันเราทิ้งกายทิ้งใจเราตลอดเวลา แล้วเรามาฝืนทำในรูปแบบ แบบซังกะตาย ให้มันรู้สึกว่ามันได้ทำแล้ว เพราะไม่ทำแล้วรู้สึกผิด อันนี้ยังไม่จัดว่ามีสัมมาวายามะ ความเพียรชอบ" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สการเจริญสติฯ กลุ่มจิตหนึ่ง วันที่ ๑๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๒

"เจตนารู้สึกเมื่อไหร่ ก็มีน้ำหนักเมื่อนั้น ถ้าเจตนาแรง ก็คือโลภแรง น้ำหนักก็เยอะหน่อย มันต้องภาวนาจนถึงจุดที่ว่า ความรู้สึกตัวเป็นอัตโนมัติ ตัวที่เป็นอัตโนมัติ นี่ แล้วเวลาที่สภาวะเกิด สติเกิด ตัวนี้ไม่มีน้ำหนัก" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สการเจริญสติฯ กลุ่มจิตหนึ่ง วันที่ ๑๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๒

"ไม่เอาจิตที่นิ่ง เอาสติ จิตเป็นอย่างไรก็ได้ มีกรรมฐานคือมีบ้าน อยู่กับกรรมฐานด้วยใจที่สบาย เช่น พุทโธ อยู่กับพุทโธด้วยใจที่สบาย อย่านึกว่าสภาวะต้องเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ ไม่พุทโธเอานิ่ง ไม่พุทโธเอาสงบ พุทโธเพื่อที่จะรู้ทันใจของตัวเอง" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สการเจริญสติฯ จิตหนึ่ง วันที่ ๑๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๒

"ทำกรรมฐานแล้วก็สนใจที่จิต แต่ไม่ใช่สนใจตลอดเวลา บางทีมันต้องไปหลงอารมณ์บ้าง บางที มันก็มาสนใจจิตตัวเอง ที่ผ่านมา ท่านทั้งหลาย ไม่ค่อยสนใจตัวนี้ และบางทีมันก็หลงโลกไป หลงไปคิด อันนี้ธรรมดา อันนี้เป็นสภาวะที่พวกเราภาวนาชินอยู่แล้ว แต่ปกติก็คือ หลงไปเพ่ง หลงไปปรุงแต่ง พวกเราไม่ค่อยรู้" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สการเจริญสติฯ กลุ่มจิตหนึ่ง วันที่ ๑๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๒

"รู้ทันจิตเพื่อให้ได้สมาธิ คือสมาธิเฉพาะในพระพุทธศาสนา ทำให้ได้ลักขณูปนิชฌาน ทำให้ได้จิตที่คู่ควรกับการเดินปัญญา ถึงต้องเรียนจิตสิกขาเพื่อให้ได้สมาธิที่ถูกต้อง สมาธิที่ถูกต้อง คือใจที่อยู่กับเนื้อกับตัวโดยที่ไม่ได้บังคับ ไม่ได้เจตนาให้เป็น" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สการเจริญสติฯ กลุ่มจิตหนึ่ง วันที่ ๑๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๒