"รูปแบบกับชีวิตประจำวันอย่าแยกจากกัน.... แล้วก็ มีอิทธิบาทสี่ แล้วก็ วิริยะในอิทธิบาทสี่ แปลว่า ขยันหมั่นเพียร มีความพยายามมั้ย อย่าพยายามนะ ถ้าพยายามแล้วจะล้มเหลว ให้ทำสม่ำเสมอ แต่ไม่พยายาม ถ้าพยายาม จะเกิดอะไรขึ้น มันจะเอาให้ได้ เหมือนคนตอนทำงาน มันจะฟ้องว่า ช่วงที่ทำรูปแบบ ไม่เคยทำเลย แล้วพอมีเวลา อย่างนี้ สมมติมาอย่างนี้ มีเวลาน้อยๆ จะเอาเยอะๆ แล้วจะทำเต็มที่ สุดท้ายไม่ได้อะไรเลย เพราะขาดความสม่ำเสมอ จิตถูกฝึกมาผิด กระบวนหรือคอนเซปในการที่ไปรู้ผิดหมดเลย มันก็ได้สิ่งที่ผิดกับไป" --หมอณัฏฐ์ สวนโยคะธรรม ประจวบคีรีขันธ์ วันที่ ๘ กรกฎาคม ๒๕๖๐

"ธรรมเป็นไปเพื่อความขัดเกลากิเลส ไม่ได้เป็นไปเพื่อความพอกพูนขึ้นของกิเลส เราภาวนา มีหลักอันหนึ่งว่าธรรม ไม่ได้เป็นไปเพื่อความพอกพูนกิเลส เป็นไปเพื่อความขัดเกลากิเลสในใจตน อย่างเรา ครูบาอาจารย์บอกให้รักษาศีล เรารู้สึกว่ารักษาศีลไว้ดีแล้ว ภูมิอกภูมิใจในการรักษาศีลของตัวเองว่า ตัวเองเป็นผู้มีศีล คนอื่นไม่มีศีล ไปดูถูกเค้า กูเจ็ง กูมีศีล พวกมึง ห่วยแตก ไม่รักษาศีล อย่างนี้ กิเลสหนังไม่ถลอก ยิ่งถือศีล กิเลสยิ่งเยอะ กูยิ่งเก่ง กิเลสยิ่งหนาขึ้น นี่ก็ผิดทาง ธรรมเป็นไปเพื่อความขัดเกลากิเลส ครูบาอาจารย์บอกให้เรา หัดทำสมาธิ เราทำสมาธิได้คนเดียว นึกจะเข้าออกไงก็ชำนาญ คนอื่นทำอะไรก็ไม่ค่อยเป็น เกิดกูเก่งอยู่คนเดียวก็แย่แล้ว ติดกับของกิเลส กูเก่ง คนอื่นไม่เก่ง ดูถูกผู้อื่น มานะอัตตาเยอะขึ้น" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สนทนาธรรมตามกาล 14 ณ M Academy ๙ กรกฎาคม ๒๕๖๐

"จิตมนุษย์เป็นจิตที่พอเหมาะพอสมสำหรับการเดินวิปัสสนา เพราะมันเปลี่ยนเร็ว เดี๋ยวก็สุข เดี๋ยวก็ทุกข์ เดี๋ยวก็ดี เดี๋ยวก็ชั่ว เปลี่ยนไปเรื่อยๆ งั้นเราอย่าทำลายจิตแบบนี้ จิตที่ประเสริฐของเราไป จิตที่มันคุ้มดีคุ้มร้าย บางทีก็บ้าๆ บอๆ รู้สึกมั้ย นักภาวนาบางทีก็คล้ายๆ คนบ้า เพราะมันไม่ได้แต่งใจให้มันดีเลย คือมันปล่อยใจให้กระทบอารมณ์แล้วมันเปลี่ยน งั้นเดี๋ยวมันก็สุข เดี๋ยวมันก็ทุกข์ เดี๋ยวมันก็ดี เดี๋ยวมันก็ชั่ว ไม่เหมือนคนที่ทำสมถะ แต่งใจให้ดีไว้เลย คนเหล่านั้น ดูดี ไม่ค่อยมีปัญหากับใคร ใครว่าอะไรก็นิ่งๆ เนียน ๆ มีความสุข ใจไม่ค่อยเคลื่อนไหว ก็ดีเหมือนกัน แต่มันเดินปัญญาไม่ได้ ใจมันติดอยู่ในภพใดภพหนึ่งนานๆ ไม่ค่อยเห็นความเปลี่ยนแปลง งั้นเอาใจธรรมดาๆ นี้แหละ บ้าๆบอๆ แต่มีสติรู้สึกตัวนะ" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ วัดพระธาตุโกฏิแก้ว จ.เชียงราย ๒๒ กรกฎาคม ๒๕๖๐

"โดยการภาวนา หลักมีแต่ว่าให้มีสติ รู้อย่างที่มันเป็น พอมีสติแล้ว สติมันจะเป็นตัวที่นำหน้ากุศลทั้งปวง ที่เหลือจะตามมาเอง เช่น พอมีสติปุุ๊บ นานๆ เข้า สติก็คือเกิดจากการหัดรู้หัดดูจนจำสภาวะได้ อย่างเราฝึกสติไปเรื่อย เจริญสติไปเรื่อย กิเลสเล็กกิเลสน้อย พอเรารู้จักมันมากขึ้น คล้ายๆมันหัดดูมากขึ้น กิเลสอะไรเกิดขึ้น มันก็มีสติเอง กิเลสพวกนั้นก็ดับไปเอง อนุสัยมันก็เบาบางลงเอง คล้ายพอมีสติเป็นตัวนำปุ๊บ กุศลอื่นๆ ก็จะค่อยงอกงามขึ้นเอง" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สนทนาธรรมตามกาล 14 ณ M Academy ๙ กรกฎาคม ๒๕๖๐

"ถ้าเรามาคิดแต่ว่า เข้าคอร์สแล้วจะพัฒนาขึ้นเนี่ย อันนี้ผิดแล้ว เพราะว่าเข้าคอร์สเนี่ย ใช้เวลาแค่สามวัน ในชีวิต เวลาประจำวันของเรา มันมากกว่านั้น เวลามันมากว่านั้น ถ้าเราฝึกในชีวิตประจำวันไปเรื่อยๆ มันก็จะค่อยๆ พัฒนาขึ้นมาได้" --หมอม่อน คอร์สรู้กายรู้ใจฯ จ.นครสวรรค์ ๒ กรกฎาคม ๒๕๖๐

"ภาวนาให้เยอะๆ ไม่ใช่ฟังธรรมเยอะๆ เข้าคอร์สเยอะๆ ประโยชน์ได้ไม่มากหรอก ในเบื้องต้นพอได้อยู่ แต่จะเดินไปให้ได้ไกลๆ ให้ได้มรรคได้ผล ตัวเองต้องภาวนาให้มาก ไม่ใช่ฟังธรรมให้มาก" -อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สรู้กายรู้ใจฯ จ.นครสวรรค์ ๑ กรกฎาคม ๒๕๖๐

"คนที่สนใจธรรมะ แล้วสามารถเรียนธรรมะได้ตลอดรอดฝั่ง ต้องมีคุณสมบัติที่ดีหลายอย่าง เช่น ต้องมีความอดทน ต้องพึ่งตัวเองให้มาก กว่าจะได้ธรรมะ แต่ละคน ต้องสู้มา ต้องล้มลุกคลุกคลานมา หนทางนี้นะ ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ธรรมะแบบนี้สวนทาง กับกระแสของคนในโลก" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สจีน ประเทศจีน วันที่ ๙ มิถุนายน ๒๕๖๐

"ไม่ใช่ขยับมืออย่างเดียว เจริญสติปัฎฐาน ไม่ใช่ เดินจงกรมอย่างเดียว เจริญสติปัฎฐาน ไม่ใช่ ถ้าการภาวนาของเรายังไม่ครบองค์ประกอบตามที่บอกมานี้ทั้งหมด ยังจัดว่า ยังเจริญสติปัฎฐานไม่ถูกต้อง แต่ว่ามันก็ต้องเริ่มต้น จากทีละเล็กทีละน้อย ค่อยๆ สะสมไป จากไม่มีสติ ฝึกให้มีสติ จากมีสติแล้ว ก็ฝึกให้จิตตั้งมั่น มีสติแล้ว จิตตั้งมั่นแล้ว คนไหนมีบุญบารมีมากพอ ขันธ์ก็จะแยก คนไหนตั้งมั่นแล้ว ขันธ์ไม่แยก ก็ต้องฝึกแยกขันธ์" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สจีน ประเทศจีน วันที่ ๔ มิถุนายน ๒๕๖๐

"ใจถ้ามันเข้าใจผิดว่า มันรู้แล้วมันจะทำอย่างไร...อะไรก็ไม่ต้องดู... เห็นอะไรก็รู้ไปหมดแหละ... มันรู้สึกพอแล้วมันจะไม่ภาวนา.. ฉะนั้นเวลาภาวนานะ...ให้ลืมธรรมะทั้งหมดที่เรียนมา..เห็นของจริงไป.. ไม่ใช่ความโกรธเกิดขึ้น..ความรู้ที่เรียนมาก็... อ้อ...มันเกิดแล้วก็ดับ บังคับบัญชาไม่ได้เสร็จแล้ว ความโกรธก็ดับไป.. ไม่ใช่ดับไปเพราะว่าจิตตั้งมั่นเป็นผู้รู้ผู้ดู เห็นความโกรธแสดงไตรลักษณ์.. ดับไปเพราะว่า ...มึงสอนว่าบังคับบัญชาไม่ได้ เดี๋ยวเกิดแล้วก็ดับไป.. สอนมันนะ ..มันก็คลายออกดิ.. เป็นอะไรเป็นสมถะ.. ทำอะไรแทรกแซง..ใช่ไหม.. ไปสอนมันมีอะไรเกิดขึ้นก็ไปสอนมัน.. มันก็ไม่เดินปัญญาแล้วทีนี้.. มันก็เหมือนๆ..จะเกิดดับ แต่..เกิดดับนี้นะเกิดจากเราสอน.. เกิดจากความรู้ที่จำไว้ในสมอง รู้ตั้งแต่ต้นทางยันปลายทาง นี้เป็นอุปสรรคของคนที่เรียนเยอะ ฟังเยอะ รู้มาก พูดได้ สอนได้ อันนี้เป็นกับดัก" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สรู้กายรู้ใจ จ.นครสวรรค์ วันที่ ๒ กรกฎาคม ๒๕๖๐

"ความทุกข์ของพวกเราจำนวนมากเกิดจากอะไร จิตไม่ยอมรับสภาวะที่เป็นอยู่ เค้าเรียกทุกข์ซ้ำซ้อนไง ทุกข์อันสุดเนี่ย เกิดจากใจเราเองแหละ ไม่ยอมรับมัน ตัวนี้ทุกข์เยอะกว่าทุกข์อันแรกอีก อย่างป่วยหรือน้อยใจเสียใจหรือใครทำปัญหาให้เรา อันนี้ทุกข์ไม่เยอะนะ จะทุกข์เยอะอันที่ 2 ตอนที่ใจไม่ยอม เราจะทุกข์มาก ถ้าใจยอมก็จบละ ที่พระพุทธเจ้าตรัสว่า แต่ละคนนะถูกลูกศรคนละดอก มีลูกศรอันที่ 2 ที่พวกเราเอามาทิ่มตัวเอง ถ้าฉลาดยอมรับมันก็เจ็บแค่ดอกเดียว" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สรู้กายรู้ใจฯ จ.นครสวรรค์ วันที่ ๑ กรกฎาคม ๒๕๖๐