خصوصی - Khosousi

پردیس – اجرای خصوصی جلیل شهناز، پرویز یاحقی و جهانگیر ملک

اجرای خصوصی در سه‌گاه و مخالف

آینه در آینه – اجرای خصوصی جلیل شهناز، پرویز یاحقی و جهانگیر ملک در فیلی و دلکش

ساز و آواز – آواز بیات‌زند از برگ سبز ۱۷۲ – محمودی خوانساری و جلیل شهناز

تو هیچ عهد نبستی که عاقبت نشکستی

مرا بر آتش سوزان نشاندی و ننشستی

دلم شکستی و رفتی خلاف شرط مودت

به احتیاط رو اکنون که آبگینه شکستی

گرت به گوشه چشمی نظر بود به اسیران

دوای درد من اول که بی‌گناه بخستی

هر آن کست که ببیند روا بود که بگوید

که من بهشت بدیدم به راستی و درستی

نگاه خدا – اجرای خصوصی اکبر گلپایگانی، حبیب‌الله بدیعی و منصور صارمی

من عاشق خدایم، عشق دلم خداییست

فرجام کار دلها، درویشی و گداییست

*********

بر روی ما نگاه خدا خنده میزند

هر چند ره به ساحل لطفش نبرده‌ایم

زیرا چو زاهدان سیه کار خرقه پوش

پنهان ز دیدگان خدا می نخورده‌ایم

پیشانی ار ز داغ گناهی سیه شود

بهتر ز داغ مهر نماز از سر ریا

نام خدا نبردن از آن به که زیر لب

بهر فریب خلق بگویی خدا خدا

********

در این فصل گل هر چه داری به می ده

مبادا که دیگر بهاری نبینی

*********

خدایا چرا از من او را گرفتی که ماتم بگیرم

من این سوی دنیا تو آن سوی دنیا چرا درد خود کم بگیرم

ز روزی که رفته ز پیشم او نامه ننوشته

ز خاطر مگر برده او از دل یاد بگذشته

دریغا گذشته گذشته

دریغا گذشته گذشته

خدایا همه هستی‌ام را گرفتی

همه هستی‌ام را تو یک‌جا گرفتی

اگه یه روزی از این قفس پر بگیرم

روم سر ز پایش نهم تا بمیرم

و یا زندگی را من از سر بگیرم

*********

از بس که غم به سینه ی من بسته راه را

دیگر مجال آمد و شد نیست آه را

رندان قلندر - اجرای جلیل شهناز، حبیب‌الله بدیعی و جهانگیر ملک در ابوعطا، ماهور و سه‌گاه

رندان قلندر – جلیل شهناز، حبیب‌الله بدیعی و جهانگیر ملک

ابوعطا، ماهور و سه‌گاه

شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست

صلای سرخوشی ای صوفیان باده پرست

اساس توبه که در محکمی چو سنگ نمود

ببین که جام زجاجی چه شیشه‌اش بشکست

سخن عشق تو بی آن(اگر) که برآید به زبانم

رنگ رخساره خبر می‌دهد از حال(سر) نهانم

گاه گویم که بنالم ز پریشانی حالم

بازگویم که عیانست چه حاجت به بیانم

گر چنانست که روزی من مسکین گدا را

به در غیر ببینی ز در خویش برانم

حاشا که من به موسم گل ترک می کنم

من لاف عقل می‌زنم این کار کی کنم

کی بود در زمانه وفا جام می بیار

تا من حکایت جم و کاووس کی کنم

از نامه سیاه نترسم که روز حشر

با فیض لطف او صد از این نامه طی کنم

خاک مرا چو در ازل از می سرشته اند

با مدعی بگو که چرا ترک می کنم

الهی به مستان میخانه‌ات

بعقل آفرینان دیوانه‌ات

الهی به آنان که در تو گمند

نهان از دل و دیدهٔ مردمند

به میخانهٔ وحدتم راه ده

دل زنده و جان آگاه ده

تکنوازان برنامه‌ی شماره‌ی ۸۱۶ - علی‌اصغر بهاری، فرهنگ شریف، منصور نریمان و جهانگیر ملک

ماهور 

نقش تمنا - عبدالحسین‌خان برازنده، حسن کسایی و کریم سماوی

اصفهان و افشاری

ببین در چشم من نقش تمنائی که من دارم!

بخوان در رشته اسراری که من در لوح دل دارم!

اگر با چشم دل بینی تو آن مشکل که من دارم

تو خواهی مشکلم آسان کنی اما نخواهد شد یقین دارم

در این بحر تفکر غوطه ور چون کاخ در تریاق

تماشا کن چون موجی خروشان روزگاری را که من دارم

همه گفتند مجنون وار بسی بهر چه میگردی

چه خوش باشد همین دیوانگی جانا که در آن عالمی دارم

******************

رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید

وظیفه گر برسد مصرفش گل است و نبید

ز روی ساقی مه وش گلی بچین امروز

که گرد عارض بستان خط بنفشه دمید

مکن ز غصه شکایت که در طریق طلب

به راحتی نرسید آن که زحمتی نکشید

بهار می‌گذرد دادگسترا دریاب

که رفت موسم و حافظ هنوز می نچشید

کنسرت خصوصی، بداهه‌نوازی ماهور مرکب - بابک راحتی و یوحنا علوی

بخشی از کنسرت بداهه‌نوازی ماهور مرکب که در زمان حیات استاد لطفی، به یاد ایشان اجرا شد

تابستان ۱۳۸۷

فریاد دل

اجرای خصوصی

۲۸ بهمن سال ۱۳۵۰ منزل حبیب‌الله بدیعی

خوانندگان: #هایده و #الهه

ویولن: حبیب‌الله #بدیعی

تنبک: جهانگیر #ملک

آمد اما در نگاهش آن نوازشها نبود

‎چشم خواب آلوده اش را مستی رویا نبود

‎نقش عشق و آرزو از چهره ی دل شسته بود

‎عکس شیدایی در آن آیینه ی سیما نبود

‎لب همان لب بود اما بوسه اش گرمی نداشت

‎دل همان دل بود اما مست و بی پروا نبود

‎بر لب لرزان من فریاد دل خاموش بود

‎آخر آن تنها امید جان من تنها نبود

به زمانی که محبت شده همچون افسانه

به دياری که نيابی خبری از جانانه

دل رسوا دگر از من تو چه خواهی ديوانه

از آواز دلم، زمزمه‌ی ساز دلم، من به فغانم

ای دل چه بگويم، وز شررت چه بگويم، حيرانم

تو همان شرری که خرمنِ جانِ من بسوزی

تو که با نگهی به جان من شعله برفروزی

تو که از صنمی نديده‌ای رویِ آشنایی

ز چه رو دلِ من تو اينچنين کُشته‌ی وفایی

تا تو همدمِ شب‌های منی

شبها شاهدِ تب‌های منی

همچون آتشی

شعله می‌کِشی

شمع هر انجمنی

ای دل ز تو ما را چه نصيبی بود!؟

گشتم ز تو رسوا، چه فريبی بود.

غمهای جهان را تو خريداری

آخر تنِ ما را چه شکيبی بود!؟

به کجا؟ به کجا بری‌ام ای دلِ رسوا!؟

به کجا ای دل رسوا

نکُنی تو چرا پروا!؟

باز شب اومد، شب اومد، شب اومد، شب

باز تب اومد، تب اومد، تب اومد، تب

یار کجایی که بجویی دلم

جون به لب اومد، لب اومد، لب اومد، لب

تو همه وجود منی

همه تار و پود منی

تو صدای قلب منی

من توام تو منی تو منی

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

عاشق سرمست و بی پروا منم

بی خبر از خویش و ازدنیا منم

آمدی که با دلم گفتگو کنی

خانه دل‌ مرا زیر و رو کنی‌

از چه رو تو ندانستی که دلی‌ نمانده مرا

رنج این غم زندگی‌ به جان رسانده مرا

سر تا پا گنهم نگهم گوید

راز زندگی‌ تبهم گوید

سرد و خاموشم همه شب تنها

این افسـانه‌شب سیهم گوید

از چه رو تو ندانستی که دلی‌ نمانده مرا

رنج این غم زندگی‌ به جان رسـانده مرا

اشکم آهم سوزم دردم در جان خود غم پروردم

که آتش درونم خدای من مرا رها نکرده

در این غمم که سوزد ز آ ه من دلت خدا نکرده

گر ز ابر چشمم باران بارد

یاد دل نشان از یـــاران دارم

عشق آتشینی بر جان دارم

که آتش درونم خدای من مرا رها نکرده

در این غمم کـه سوزد ز آه من دلت خدا نکرده

شمع و پروانه منم، مست میخانه منم

رسوای زمانه منم، دیوانه منم

یار پیمانه منم، از خود بیگانه منم

رسوای زمانه منم، دیوانه منم

چون باد صبا در به درم

با عشق و جنون هم سفرم

شمع شب بی سحرم

از خود نبود خبرم

رسوای زمانه منم، دیوانه منم

تو ای خدای من، شنو نوای من

زمین و آسمان تو می لرزد، به زیر پای من

مه و ستارگان تو می سوزد، به ناله های من

رسوای زمانه منم، دیوانه منم

وای از این شیدا، دل من

مست و بی پروا، دل من

مجنون هر صحرا، دل من

رسوا دل من، رسوا دل من

لاله تنها، دل من

داغ حسرت ها، دل من

سرمایه سودا، دل من

رسوا دل من، رسوا دل من

خاکستر پروانه منم، خون دل پیمانه منم

چون شور ترانه تویی، چون آه شبانه منم

رسوای زمانه منم، دیوانه منم

باز آمد

گل من به چمن باز آمد

تو ببین که به صد ناز آمد

آتش خو

مشگین بوی

چون برگ خندان روی

آن سرو طناز آمد

نوشین لب

سیمین دم

نگهش به دلم شور افکند

شب من شد از آن مه روشن

رخسارش جان پرور

چشمانش افسونگر

رویش خندان چون گلشن