«راستش خودم هم نمی‌دونم چرا این‌همه طول کشید تا مهسا بیاد خوش‌حالی و یه چای کنار هم بنوشیم.

داستان من و مهسا از یه روز دویدن کنار هم گره خورد…

و بعد، از کنار من بودن تو همهٔ مراحل این پادکست، رسید به روزی که نشست روبه‌روم و شد مهمونِ خونهٔ خودش.

شاید واقعاً وقتش باید می‌رسید.

مهسا از همون روز اول تو حیاط خوش‌حالی بوده…

وقتی لوگوی خوش‌حالی فقط یه خطِ دست‌نویسِ عجولانه روی یه تیکه کاغذ بود،

این مهسا بود که گرفتش، درستش کرد، شکل داد و تبدیلش کرد به نشونه‌ای که خیلیا با دیدنش لبخند می‌زنن.

هر وقت کارم گیر می‌کرد،

هرجا لازم بود یکی بیاد کمک کنه،

مهسا سریع خودش رو می‌رسوند…

بی‌سروصدا، بی‌ادعا.

تو پست‌ها، پشت‌صحنه، تو حال‌وهوای خود خوش‌حالی…

همیشه بود.

خلاصه…

کِرَم نمود و فرود آمد،

که این خونه، از اول هم خونهٔ خودش بود.»

پی‌نوشت:

مهسا خودش پادکستر و کتاب‌خونِ حرفه‌ایه.

اگه دوست دارین صداش رو تو پادکست خودش هم بشنوین،

اینم آدرسش 👇

https://castbox.fm/vc/6313437»

همون اول که پرسیدم «بزرگ‌ترین خوش‌حالیت چیه؟»

بی‌درنگ گفت: «دِلا.»

بزرگ‌ترین خوش‌حالیِ بهداد، دِلاست.

تا آخر گفت‌وگو هم هرجا حرف از خوش‌حالی بود، دِلا اون‌جا بود… حدیث هم بود.

نتونستم جداشون کنم.

همه‌چی به‌هم گره خورده بود؛ پدر بودن، دویدن، رویا و امید.

بهداد از اون آدم‌هاست که امید رو زندگی می‌کنن،

نه فقط درباره‌ش حرف می‌زنن.

@khoshhalipodcast

آدم وقتی شعار می‌سازه،

یعنی خودش بارها رسیده…

به رویاهاش، به ته مسیر، و حتی ازش رد شده.

برای همین دیگه مرزی نمی‌بینه که نشه ازش گذشت.

حدیث کم‌نیارترین آدم دنیاست،

و همین کم نیاوردن، خوش‌حالَش می‌کنه.

خوش‌حالیِ حدیث، با چالشه. 💛

و حالا تصور کن این شعار، بشه شعار مشترکِ حدیث و بهداد.

دونفری اجراش کنن…

چقدر متفاوت می‌شه وقتی تیمی کار می‌کنی.

اپیزود هفته‌ی بعد رو هم بشنوید تا کامل متوجه بشید که تیم

«رویاهای بی‌مرز (برای دخترم دلا)»

چطور به رویاهاشون می‌رسن

@khoshhalipodcast

رفاقتم با مسیح همیشه از جنس هنر بوده،

گاهی هم هنرِ زندگی و روزمره…

تقریباً از اولین آدم‌هایی‌ست

که دلم می‌خواد سالِ تحویل بهش زنگ بزنم.

در این گفت‌وگو، مسیح فرق داره…

یه گفت‌وگوی آروم و پر از خوش‌حالی‌های سال‌ها مسیر و تلاش.

از زمین و زمان گفتیم، از ساز و زندگی

البته مثل همیشه.

پادکست خوش‌حالی را در اینستاگرام دنبال کنید:

@khoshhalipodcast 💛

من یه دونده‌ام،

با پیسِ متوسط.

اما برای خوش‌حال بودن،

کم و زیاد و متوسط نداره.

می‌دونم شاید تو دلت بگی:

«بابا پیسِ ۶:۱۴، ده کیلومتر دویدن،

و نفر دوم رده‌سنی شدن با اختلاف زیاد از نفر اول،

که این حرفا رو نداره!»

ولی داشت…

مسیر خوش‌حالیش حرف داشت، که تعریف کردم.

فقط نتونستم همه‌شو بگم،

چون مزه بود.

و خیلی، خیلی خوش‌مزه 💛

امیدوارم شما هم

لحظه‌های خوش‌حالیِ عمیق و ماندگار رو بچشید.

بعد از شنیدن حرف‌های افشین فهمیدم چرا همون روزِ اولی که منو توی تیم دید، تشویقم کرد…

وقتی هنوز اسم‌هامون رو نمی‌دونستیم و همدیگه رو نمی‌شناختیم.

افشین چون آدم‌ها خوش‌حالِش می‌کنن،

همه رو می‌بینه.

می‌فهمه کی تازه‌اومده،

حتی وسط یه پارک بزرگ با هزار تا دونده.

برای افشین، خوش‌حالی یه پازل بزرگه؛

تکه‌تکه، پر از درد و لذت، پر از مسیر.

می‌گه حتی سختی‌هاش هم تیکه‌های خوش‌حالی‌ان.

در چهل‌سالگی فقط یه دغدغه داره…

آزاده بودن.

آزاده موندن.

و یه‌جور تعهد تازه به زندگی،

به لحظه‌های قطعی،

به آدم‌ها و کشف‌هاشون.

یه‌جا هم می‌گه:

«لعنت به سرمایه‌داری،

که از ما آدم‌های عجول و پر از باید ساخت.»

افشین یه سؤال بزرگ داره…

از خودش، و از همه‌ی ما:

تعهدت به چیه؟

شیما برام همیشه یه یادآوریه از تلاش و انگیزه‌ست.

اونجوری نیست که یه بخشی از زندگیشو فدای اون یکی کنه، واسه هر چیزی وقت داره، سر وقت می‌رسه و هیچ‌وقت تک‌بعدی نیست.

خودم بارها دیدم واسه رسیدن به یه هدف چه‌جوری با پشتکار عجیب وقت گذاشته و آخرش هم گرفته. یه نمونه‌ی واقعی از یه جوون پرانرژیه که هم هدف داره، هم برنامه، هم دل.

وقتی مامانش رو می‌بینی تازه می‌فهمی ریشه‌ی این همه قدرت و شادی کجاست؛ یه زن قوی و بااصالتی که زندگی رو به معنای واقعی کلمه یاد داده.

اما برای من مهم‌تر از همه اینه که شیما مربی بدنسازی منه.

بدن سالم و آماده‌ای که دارم، و اینکه با وجود سنم هیچ آسیب جدیدی ندارم (حتی آسیب‌های قدیمی‌م هم اصلاح شده)، همه نتیجه‌ی سواد و درایتشه. وقتی آنالیز گرفتم و فهمیدم تو وضعیت عالی عضلانی هستم، مطمئن شدم این مسیر درست رو با کمک اون اومدم.

و مهم‌تر از همه… دونده شدنم رو مدیون شیما هستم. تشویق‌ها و تاثیرش باعث شد وارد دنیای دویدن بشم، چیزی که مسیر زندگیمو عوض کرد.

برای همین همیشه ازش ممنونم.

✨ این اپیزود تقدیم به شیما؛ مربی‌ای که فقط تمرین نمی‌ده، سلامت می‌سازه و خوش‌حالی‌های عمیق و موندگار به جا می‌ذاره.

خیلی از خاطره‌های بچگی‌هامون با چند نسل مشترکه؛

هر کسی از یه زاویه دیده،

اما یه چیز همیشه مشترکه:

هر وقت یادش می‌افتیم، با خنده تعریفش می‌کنیم.

🎬 این اپیزود قصه‌ی دورهمی‌های خانوادگیه…

فیلم دیدن، ساندویچ با نوشابه زرد،

تخمه شکستن پای تلویزیون، فیلم «شعله»

و خنده‌های از ته دل.

بهش می‌گن نوستالژی…

اما من می‌گم خوش‌حالی.

💛 بشنویدش تو پادکست خوش‌حالی.

@khoshhalipodcast

نگار رو وقتی دیدم، داشت عکاسی می‌کرد. شماره‌شو گرفتم، به اسم «نگار عکس» سیو کردم و زنگ زدم که با هم کار کنیم.

روز اول که اومد، با تمام فروتنی شروع کرد و تمام مدت از من نظر می‌خواست.

یه عکاس باسواد و متواضع بود که حتی سخت‌گیری‌هام هم باعث نشد کنار بکشه و موندگار شد.

راستی ادیت ویدیو و کار با اپلیکیشن‌های مختلف رو هم اولین بار نگار به من یاد داد… و هنوزم توی لیست کانتکت‌هام «نگار عکس» هست، اما برای من خیلی فرق کرده.

رفاقتم باهاش یه جنس خاصه؛ نیازی به پر کردن فاصله نداره… زمان می‌ایسته و دوباره که می‌بینمش، همون‌جا ادامه پیدا می‌کنه.

این برای من نشونه‌ی صمیمیت و عمق نگاره؛ از معدود آدمای دلخواهم توی معاشرت، حتی با همه‌ی فاصله‌سنی و شکل همکاری هست.

@khoshhalipodcast

سعید از اون آدماییه که مسیر ساخته شدنش پرماجرا و سخت بوده. اما بجای اینکه خشک و خشن بشه، شیرین و مهربون شده.

هم دونده‌ست، هم بیزنس‌من موفق، و سال‌هاست که «مرد آهنی»ـه. فقط چند ماه پیش تونست مسابقه‌شو شرکت کنه. ولی در زندگیش سال‌هاست بر اثر تمرین و پشتکار، خودش دلش می‌خواد هرجا جایی خالی تو جعبه‌ابزار کسی هست، بره بشینه و کارشو راه بندازه. خوش‌حالیاش اون‌قدر زیاده که حتی اگه کسی هم متوجه نشه، براش مهم نیست.

این اپیزود قصه‌ی رفیقیه که جدی‌ترین چیزای زندگیش رو با طنز می‌گه، و همین شنیدنش رو دلنشین‌تر می‌کنه.

این نسخه بدون موسیقیه تا بتونه روی همه‌ی پلتفرم‌ها منتشر بشه.

اما نسخه‌ی اصلی سعید، همون‌طور که ضبط شده و با موسیقی 🎶

از این لینک قابل شنیدنه 👇

https://www.dropbox.com/scl/fi/79bicz1553ae4cjo7insb/.mp3?rlkey=x7hh17dlm2v1hbgysxt0bp55c&st=ljbgtwa3&dl=0

📍 آدرس اینستاگرام:

@khoshhalipodcast