خوش حالی

چه کج رفتاری ای چرخ

چه بد کرداری ای چرخ

سر کین داری ای چرخ

نه دین داری نه آیین داری ای چرخ

حدود ۲۰ سال پیش دیدمش.

اومده بود کلاسِ من، برای یه دوره‌ی کوتاه.

محکم بود، روی پاهای خودش؛

جوری که اصلاً حس نمی‌کردی

باید بهش کمک کنی.

بیشتر این حس می‌اومد که

می‌تونی باهاش رفیق شی،

کنارش بشینی

و فقط گوش بدی.

از زندگیش می‌گه،

از تلاش‌هایی که هیچ‌وقت ولشون نکرده،

از خوش‌حالی‌هایی که خودش براشون جا باز کرده.

بی‌اغراق، بی‌قهرمان‌بازی.

یه گفت‌وگوی صمیمی

با دختری که ایستادن رو بلد نیست،

اما بلدِه خوب زندگی کنه.

🎧 با دل گوش بدین

@khoshhalipodcast

فرنوش وکیله،

ولی بزرگ‌ترین دفاعش از خنده‌ست.

می‌گه خوش‌حالی اون‌قدرا هم چیز کوچیکی نیست

که بشه راحت ازش گذشت.

خودِ فرنوش همیشه می‌خنده؛

نه از سرِ بی‌خیالی،

از این‌جا که باور داره

حتی تو بدترین شرایط هم

می‌شه یه گوشه‌ی کوچیکِ خوش‌حالی پیدا کرد.

می‌گه سؤال این نیست که «چرا می‌خندی؟»

سؤال اینه که

اصلاً چرا نباید خوش‌حال بود؟

این اپیزود یه گفت‌وگوی خودمونیه

درباره‌ی خنده،

حالِ خوب

و پیدا کردن خوش‌حالی

وسطِ شلوغی‌های زندگی.

این اپیزود رو با لبخند گوش بدین 🙂🎧

ظاهرش آروم و کودکانه بود، ولی از اون آرومی‌ها که آدمو گول می‌زنه…

یه هیجانِ بازیگوش زیر پوستش داشت؛

جوری که تو بازی‌ها، حریفِ همه می‌شد.

بلد بود ظرافتش رو کِی و کجا خرج کنه،

زرنگی‌ش هم همیشه دمِ دستش بود.

همین دو تا ویژگی، بزرگ که شد، افتادن دستِ نخ و سوزن

و نقش‌هایی ساختن؛ خوش‌حال، خوش‌رنگ، ظریف.

اون بچه‌ای که یه روز سبک‌سرانه از ستون بالا می‌رفت،

حالا انگار از ستونِ هنر بالا رفته، سبک‌بال…

و برای خودش یه جایگاه ساخته.

‏

این‌بار با سیامک ارفع حرف زدیم؛

آدمی که طنز توی کلامش زندگی می‌کنه،

ولی پشتِ این خنده‌ها، قصه‌های جدی هم هست.

سیامک از مهاجرتش می‌گه،

از برگشتن،

و از اینکه چطور وطن براش بزرگ‌ترین خوش‌حالیه.

توی این گفت‌وگو هم می‌خندیم…

هم از لحظه‌های سخت و واقعیِ زندگی رد می‌شیم.

اپیزودیه برای وقت‌هایی که دلت می‌خواد

خوش‌حالی رو نه فقط تو خنده،

که تو ریشه‌هات، تو برگشتن، تو دوام آوردن پیدا کنی.

گوشش بده💛

«راستش خودم هم نمی‌دونم چرا این‌همه طول کشید تا مهسا بیاد خوش‌حالی و یه چای کنار هم بنوشیم.

داستان من و مهسا از یه روز دویدن کنار هم گره خورد…

و بعد، از کنار من بودن تو همهٔ مراحل این پادکست، رسید به روزی که نشست روبه‌روم و شد مهمونِ خونهٔ خودش.

شاید واقعاً وقتش باید می‌رسید.

مهسا از همون روز اول تو حیاط خوش‌حالی بوده…

وقتی لوگوی خوش‌حالی فقط یه خطِ دست‌نویسِ عجولانه روی یه تیکه کاغذ بود،

این مهسا بود که گرفتش، درستش کرد، شکل داد و تبدیلش کرد به نشونه‌ای که خیلیا با دیدنش لبخند می‌زنن.

هر وقت کارم گیر می‌کرد،

هرجا لازم بود یکی بیاد کمک کنه،

مهسا سریع خودش رو می‌رسوند…

بی‌سروصدا، بی‌ادعا.

تو پست‌ها، پشت‌صحنه، تو حال‌وهوای خود خوش‌حالی…

همیشه بود.

خلاصه…

کِرَم نمود و فرود آمد،

که این خونه، از اول هم خونهٔ خودش بود.»

پی‌نوشت:

مهسا خودش پادکستر و کتاب‌خونِ حرفه‌ایه.

اگه دوست دارین صداش رو تو پادکست خودش هم بشنوین،

اینم آدرسش 👇

https://castbox.fm/vc/6313437»

همون اول که پرسیدم «بزرگ‌ترین خوش‌حالیت چیه؟»

بی‌درنگ گفت: «دِلا.»

بزرگ‌ترین خوش‌حالیِ بهداد، دِلاست.

تا آخر گفت‌وگو هم هرجا حرف از خوش‌حالی بود، دِلا اون‌جا بود… حدیث هم بود.

نتونستم جداشون کنم.

همه‌چی به‌هم گره خورده بود؛ پدر بودن، دویدن، رویا و امید.

بهداد از اون آدم‌هاست که امید رو زندگی می‌کنن،

نه فقط درباره‌ش حرف می‌زنن.

@khoshhalipodcast

آدم وقتی شعار می‌سازه،

یعنی خودش بارها رسیده…

به رویاهاش، به ته مسیر، و حتی ازش رد شده.

برای همین دیگه مرزی نمی‌بینه که نشه ازش گذشت.

حدیث کم‌نیارترین آدم دنیاست،

و همین کم نیاوردن، خوش‌حالَش می‌کنه.

خوش‌حالیِ حدیث، با چالشه. 💛

و حالا تصور کن این شعار، بشه شعار مشترکِ حدیث و بهداد.

دونفری اجراش کنن…

چقدر متفاوت می‌شه وقتی تیمی کار می‌کنی.

اپیزود هفته‌ی بعد رو هم بشنوید تا کامل متوجه بشید که تیم

«رویاهای بی‌مرز (برای دخترم دلا)»

چطور به رویاهاشون می‌رسن

@khoshhalipodcast

رفاقتم با مسیح همیشه از جنس هنر بوده،

گاهی هم هنرِ زندگی و روزمره…

تقریباً از اولین آدم‌هایی‌ست

که دلم می‌خواد سالِ تحویل بهش زنگ بزنم.

در این گفت‌وگو، مسیح فرق داره…

یه گفت‌وگوی آروم و پر از خوش‌حالی‌های سال‌ها مسیر و تلاش.

از زمین و زمان گفتیم، از ساز و زندگی

البته مثل همیشه.

پادکست خوش‌حالی را در اینستاگرام دنبال کنید:

@khoshhalipodcast 💛

من یه دونده‌ام،

با پیسِ متوسط.

اما برای خوش‌حال بودن،

کم و زیاد و متوسط نداره.

می‌دونم شاید تو دلت بگی:

«بابا پیسِ ۶:۱۴، ده کیلومتر دویدن،

و نفر دوم رده‌سنی شدن با اختلاف زیاد از نفر اول،

که این حرفا رو نداره!»

ولی داشت…

مسیر خوش‌حالیش حرف داشت، که تعریف کردم.

فقط نتونستم همه‌شو بگم،

چون مزه بود.

و خیلی، خیلی خوش‌مزه 💛

امیدوارم شما هم

لحظه‌های خوش‌حالیِ عمیق و ماندگار رو بچشید.