Episode 149(1)

சிலை செய்வது ஒரு உயிர் கொடுக்கும் வேலை. சல்லியக்கிரியை செய்யும் மருத்துவர்கள் எப்படி கையை அறுத்து கட்டியை எடுத்துவிட்டு உள்ளுக்குள் மருந்து வைத்து தோலைத் தைப்பார்களோ, மயக்கமுற்றவர் கண்விழிக்கும் வரை எப்படி பதறிப்பதறி அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்களோ, அது போன்ற நிலைமை தான் உலோக ஆச்சாரிக்கும் இருக்கும்.

நம்மை போன்றவருக்கு உற்றார், உறவினர் என்று யாருமில்லை. எல்லாம் இறைவனே. வாழ்கையின் கஷ்டம் தெரியாமல் குழந்தைகளை வளர்க்க வேண்டும் என்று நாம் ஆசைப்படுகிறோம். அதுவே நமக்கு பிரச்சினையாகப் போய் விடுகிறது. வாழ்க்கை என்பது என்ன, அதை எப்படி எதிர் கொள்வது என்று அவர்களுக்கு இறைவன் தெரிவிக்கட்டும்.

அவன் தெளிவானான். இவளை விடக்கூடாது. இவளை மயக்கி நம் பக்கம் சுற்றும்படி வைத்துவிட வேண்டும். கொஞ்சிக் குலாவி, கட்டித்தழுவி, பல்வேறு சாகசங்கள் செய்து புருஷன் எங்கே புருஷன் எங்கே என்று ஏங்கும்படி வைத்துவிட வேண்டும்.

அசுரர்கள் என்பவர்கள் யார்? தனித்த ஒரு ஜாதியா? ஒரு கூட்டமா? இல்லை, மனிதருடைய கேவலமான எண்ணங்கள் வளர வளர முகம் நசுங்க துவங்கும். நசுங்கிய முகத்தில் பயத்தை காட்டு. இறைவன் வந்து விட்டால் அந்தக் கேவலமானவர்கள் பயந்து நடுங்குவர்கள்.

கடவுளே, கடவுளே என் சிவனே. தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி. எந்நாட்டவர்க்கும் இறைவா போற்றி. பிளிறினான். முன்னும் பின்னும் அலைந்தான். தொலைவில் நின்று பார்த்தான். அருகில் வந்து பார்த்தான்.

சிவன் கோபமாக பார்த்தார். நெற்றிக்கண் திறந்தார். அதாவது கோபத்தின் உச்சியில் இருந்தார். ஆனால் ஏளனமாக சிரித்தார் அல்லவா?! அதாவது சிரிப்பும், கோபமும் ஒரே முகத்தில் ஒரே நேரத்தில் வெளிப்பட்டன.

மனம் ஒரு நிலைப்படுத்தி அந்த வேலையின் மீது முழுமையாக ஈடுபட்டால் எந்த வேலையையும் சிறப்பாக செய்ய முடியும்.

The Legend 147(3)

பார்வதி தேவியின் உடல் பாகங்கள் பல பகுதிகளில் விழுந்ததாகவும், யோனி விழுந்த இடம் காம ரூபத்தில் உள்ள காமாக்யா என்றும் சொல்கிறார்கள்

The Legend 147(2)

சக்ரவர்த்தி, சக்ரவர்த்தி, சக்ரவர்த்தி என்று இடையறாது உழைத்து கொண்டிருந்தவள் பஞ்சவன்மாதேவியா, இப்போது இடிந்து போய் எது வாழ்க்கை என்று நினைப்பவள் பஞ்சவன்மாதேவியா?!

The Legend 147(1)

பிரச்சினைகளிலிருந்து தப்பித்துப் போகாமல் பிரச்சினையை நேரடியாக எதிர் கொள்வதுதான் நல்லது என்று விளங்கி விட்டது.