குந்தவை கீழிறங்கினாள். தள்ளாடி நடந்தாள். தொலைவிலிருந்து தன் தகப்பனைப் பார்த்து இரண்டு கைகளையும் விரித்தாள். தடுமாறி ஓடி வந்தாள்.

கோயில் யானை எட்டு வயதுப் பிள்ளையிடம் மண்டியிட்டு அமர்ந்து எழுந்து நின்றது. மறுபடியும் மண்டியிட்டது. அந்தப் பிள்ளை ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டான். யானை எழ மறுத்தது. அவன் பிரம்பினால் சுள்ளென்று அடித்தான். யானை நிதானமாய் மேலே எழுந்தது. கண்களை உயர்த்தி அந்தப் பிள்ளையைப் பார்த்தது.

Episode 151(1)

"யானைகளை ஏன் தெருவில் கொண்டு வருகிறீர்கள்." என்று மாட்டு வண்டிக்காரர்கள் சீறிய போது, "யானைகளுக்கு இறக்கை இல்லை" என்று சொல்லி பெரிதாகச் சிரித்தார்கள். "வானத்தில் கொண்டு போக முடியாது" என்று வம்பு பண்ணினார்கள்.

அவருக்கு இந்த அரசியல் வெறுப்பாக இருந்தது. ஆனாலும் வேறு வழியில்லை. இறங்கியாகிவிட்டது. இனி தொடர்ந்து பயணப்பட்டேயாக வேண்டும் என்ற திடமும் ஏற்பட்டது.

இவர்கள் பேசியது இதுவல்ல என்பதை அவன் உள்மனம் நன்றாக கணித்துவிட்டது. ஆனால், என்ன செய்ய...இவர் சக்ரவர்த்தி, இவர் இளவரசர். இவர்களுக்குக் கீழ் பணிபுரியும் சாதாரண ஊழியன் நான்.

பிரிந்து தான் ஆக வேண்டும். வாழை மரத்திலிருந்து கன்றுகள் பிரிந்து வளர வேண்டும். ஒரு மரத்தின் கிளைகள் நன்றாகத் தள்ளி, பிரிந்து தான் வளர வேண்டும். ஒட்டியே வளர்ந்தால் வளர்ச்சி தடைப்படும். அது கிளைக்கும் நல்லதல்ல, மரமும் பாழ்படும். நீ பிரிந்திருப்பது என்பது வேறு, பிளவு என்பது வேறு. நீ பிரிவது பற்றிப் பேசுவதை இங்கு சிலர் பிளவுபடுத்த நினைப்பார்கள். எச்சரிக்கையாக இரு.

'முள்ளு முனையில் மூன்று குளம் வெட்டினேன். இரண்டு குளம் பாழ்; ஒன்றில் தண்ணீரே இல்லை' என்று இராஜராஜர் சொல்ல, 'என்ன? நான் தண்ணீர் இல்லாத குளம் என்று சொல்கிறீர்களா?!', ராஜேந்திரர் கேட்டார்.

இன்னொருமுறை என்னுடைய படை, உன்னுடைய படை என்று பேசினால் நடவடிக்கைகள் மிகக் கடுமையாக இருக்கும். உன்னை இளவரசர் என்று நான் அங்கீகரித்தால் போதாது. மக்கள் அங்கீகரிக்க வேண்டும். அதற்கு நீ மரியாதையாகவும், மிருதுவாகவும், முன்யோசனையுடனும் நடந்து கொள்ள வேண்டும்.

அப்படி ஒரு படையெடுப்பு நடப்பின் அது சோழ சரித்திரத்தில் ஒரு கருப்பு நாளாக அமையும்

பாம்பு இன்னும் வெளியே வந்தது. கிட்டத்தட்ட இரண்டு முழங்கை உயரத்திற்கு மஞ்சள் மார்பைக் காட்டியபடி, கருநீல முதுகைத் திருப்பியபடி, நாக்கு நீட்டியபடி, கூர்மையாகப் பார்த்தபடி வெளியே வந்தது.