KRISHAK

மரணத்தை வரவேற்க மனிதனுக்கு உரிமையில்லை. உன்னை மரணம் ஏற்கும் வரையில் நீ மரணமடையத்தகாது. அப்படி மரணத்தை வரவேற்ற உயிர்கள் மேலே போகாமலும், கீழே இறங் காமலும் நடுவே சிக்கிக்கொண்டு வருடக்கணக்கில் அவஸ்தைப் படுகின்றன. கீழே பிறக்கவே மறுபடியும் தவம் செய்கின்றன. பல ஆண்டுகள் அவர்கள் செய்யும் தவத்தை உயிரோடு இருந்து, ஒரு சிலநாட்களில், ஏன் ஒரு சில நாழிகையில் நீ பெற்று விடலாம்.

அந்தக் கட்டிடத்திற்கு அருகே போய் அண்ணாந்து பார்த்து ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பு இதை எப்படிக் கட்டினார்கள். அவர்களெல்லாம் யார். என்ன கணக்கு. என்ன கருவி என்று எவர் வியக்கிறாரோ. நம்முடைய முன்னோர். எத்தனை நேர்த்தியாக இதைச் செய்திருக்கிறார்கள் என்று எவர் பெருமிதப்படுகிறாரோ, இதைச் செய்கின்ற ஆற்றல் இருக்குமென்றால் அவர்களுக்கு இன்னும் என்னென்ன ஆற்றல் இருந்திருக்க வேண்டும். அந்த ஆற்றல் உள்ளவர்கள் எப்படிப்பட்ட வாழ்க்கை வாழ்ந்திருக்க வேண்டும். அவர்கள் எவ்விதமாகக் குடித்தனம் செய்திருக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் தொடர்ந்து யோசிக்கிறார்களோ அப்படி உணர்ச்சிவசப்பட்டவர்களுக்கு உணர்வுபூர்வமாக எழுதப்பட்டது இந்த நாவல்.

சிவன் என்பது ஆத்மா. ஆத்மாவை நீ உயிர் என்றும் கொள்ள லாம். நீ உடம்பல்ல உயிரும் கூட, உன் உயிர் எங்கே இருக்கிறது. இந்த உடலின் நடுமையத்தில் இருக்கிறது. உயிர் மட்டும் இருந்தால் போதுமா.உயிர் இருப்பது எப்படித் தெரியும். உடல் இருந்தால்தான் தெரியும்.உயிர் ஆத்மா. சிவன் என்றால் உடம்பு சக்தி, சக்தி என்பது என்ன. செயல்பாடு. உயிர் எப்படிச் செயல்படும். உடம்பின் மூலம் செயல்படும். ஆக செயல்படும் கருவியின் பெயர் சக்தி. செயல்படு வதற்குப் பெயர் சக்தி. உயிர் இல்லாமல் உடம்பு செயல்படாது. உடம்பில்லாமல் உயிரும் செயல்பட முடியாது. சக்தியில்லையேல் சிவன் இல்லை.

உன்னை வணங்குவதற்காக, உன்னை வாழ்த்துவதற்காக இங்கே ஒரு செயல் ஆரம்பிக்கிறது. இந்தச் செயல் என்னவென்று உனக்குத் தெரியும். இந்தச் செயல் யாருடையதென்று உனக்குத் தெரியும்.

என் சிவனே... என் சிவனே... நான் இறங்குகின்றேன். நான் இறங்கு கின்றேன். நான் போரில் இறங்குகின்றேன். என்னைத் தொடர் வாயாக.

சிவனே... என் சிவனே என்னோடு இரும். உமக்காக செய்கின்ற இந்த வேள்வியில் எத்தனை பூக்களை நான் பொசுக்கப் போகிறேன். தெரியவில்லையே என்று உள்ளுக்குள்ளே அரற்றினார். வெளியே கல்லென இருந்தார்.

அங்குள்ள எல்லோருக்கும் ஒரு பதட்டம் இருந்தது. யுத்த பூமியில் அவ்வித பதட்டங்கள் இருக்கத்தான் செய்யும்.

யார் இவர். இவருக்கு என்ன தெரியும். மிகப் பெரிய மனிதருக்கு அருகே சாதாரணமாக ஆடிக்கொண்டிருக்கிறேனோ.. எல்லாம் தெரிந்ததுபோல அலட்டிக் கொண்டிருக்கிறேனோ... எதிர்காலம் சொல்வது இவருக்கு இவ்வளவு எளிதாக இருக்கிறதே. இவரால் இன்னும் என்ன செய்ய முடியும். இவ்வளவு துல்லியமாக வருங்காலம் சொல்ல முடிபவரால் போர் பற்றிய முடிவும் சொல்ல முடியுமல்லவா?

என் கண்ணில் சூட்சுமமான காட்சிகள் தென்பட்டன. என் காது களில் இடையறாது ரீங்காரம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. சிலசமயம். அந்த ரீங்காரம் பலமாக இருக்கிறது. அப்பொழுது என் மனம் அசையாது ஒரே இடத்திலேயே எந்தவிதச் செய்கையுமில்லாமல் இருக்கிறது. அந்த நிலையில் எனக்கு இறந்த காலமும், நிகழ்கால மும், வருங்காலமும் ஒன்றாகின்றன.

நிசும்பசூதனி கோயிலில் கூட்டம் அதிகரித்தது. போருக்குப் போயிருக்கும் தன்னுடைய கணவன் மார்களும், தமையன் மார்களும், சிற்றப்பன்களும், பெரியப்பன்களும், தகப்பன்களும், மகன்களும் எந்தவித ஊறும் நேராமல் மீண்டு வர வேண்டுமென்று பிரார்த்தனை செய்தபடி, நோன்பு இருந்தபடி பல மறக்குல மங்கையர்கள் கோயிலில் சுற்றிச்சுற்றி வந்தார்கள். மண்டபத்தில் தவமிருந்தார்கள்

உன்னதமான கலைஞர்களுக்குப் பெரிய அதிகாரங்களோ, நிறைய செல்வங்களோ, அயனசயன சுகமோ தேவையில்லை. மாறாய் அவர்களை அவர்கள் பணியில் ஈடுபட விட்டால் போது மானது. அவர்கள் பணிக்கு எந்தவிதமான இடைஞ்சலும் செய்யா மல் ஆதரவாக இருந்தால், அதுவே அவர்களுக்கு மிகப்பெரிய சுகம்.