Czyli o tym jak z szarej myszki, która bała się spadającego liścia, stałam się kimś komu strach lata koło doopy.

Wpadaj na:

Mówią że pierwsze koty za płoty, jak już człowiek zdecyduje się na ten jeden ruch, to nie będzie już drogi wstecz! Tak też chciałbym aby pozostało w moim wypadku.

Marzy mi się wypuścić pierwszy w Polsce podcast, który rozbroi zaburzenia odżywiania od całkowitej podszewki.

Cześć, tutaj Natalia i jestem dietetyczką, która w swoim życiu przecierpiała niezłe bagno, mam nadzieję żę to wszystko co w życiu spotkało mnie po coś, mianowicie po to abym dzisiaj mogła Wam poradzić jak najlepiej potrafię oraz zrobić wszystko aby edukować oraz przekonywać coraz szersze grono osób do tego, że zaburzenia odżywiania to prawdziwa choroba a nie wymysł, który uszlachetniły sobie młodzi czy nastolatki z kompleksami. Neutralizacja problemu zawsze będzie doprowadzać do jego bagatelizowania, a bagatelizowanie, zawsze doprowadzi do dewastacji tego co kryje się za tą jedyną oraz niezwykłą cienką linią.

Wiem i jestem tego świadoma że nie każdy z nas jest w stanie pozwolić sobie na profesjonalną opiekę medyczną, wiem że aby chorować, trzeba mieć pieniądze. Aczkolwiek właśnie z tego powodu, chcę wam przekazać chociażby namiastkę tego co wiem i co jestem w stanie przekazać większemu gronu. Mam nadzieję że rozniesiemy świadomość dotyczącą odżywiania w świat. Jesteśmy wielcy, chorzy na ED bądź nie.

podcast nie jest skierowany wyłącznie dla osób chorych

media

instagram.com/krupniczeq

https://www.tiktok.com/@krupniczeq

Pamiętam że jeszcze kiedy zachorowałam na anoreksję - obiecałam sobie że nigdy nie zachoruję na bulimię. Bo przecież nasłuchałam się od dziewczyn z ośrodka o tym jak łatwo popaść ze skrajności w skrajność, oraz o tym że przecież na anoreksję będę chorować całe życie i całe życie będę bać się jedzenia. Bo przecież niemożliwym jest wyzdrowieć całkowicie

Jednak powiem Wam szczerze, że jakkolwiek to dziwnie nie zabrzmi - ja nigdy nie szukałam symptomów oraz przewrotnych mojej choroby w Internecie, nigdy nie słuchałam, ani też nie miałam przy sobie psychologa, który by mi wytłumaczył obieg moich myśli bądź zdarzeń. Było ciężko. Jednak tak jak wiele osób twierdzi - kiedy zachorowałam na BED, tak na prawdę nie wiedziałam co mi jest. Ja po prostu odczuwałam w tym momencie WIELKIE pozwolenie na jedzenie. Ogromne  niepohamowanie, przed którym sama siebie nie umiałam ustrzec. Dopiero po jakimś okresie czasu i w sumie - dochodząc do tego po czasie, myślę że pierwszym ,,drygiem" do tego by zacząć odwrotną przygodę z jedzeniem niż ,,niejedzenie" był mój pierwszy chłopak, jego depresja, mój konkurs przedmiotowy i narzucająca się na to wszystko presja moich rodziców, z którymi do dziś mam słaby kontakt. 

Jednak co chcę powiedzieć przez to że wszystko miało kumulację w środowisku w którym się obracałam?

Otóż, ja zawsze będę twierdzić, że przede wszystkim podłoża Waszej choroby powinniście szukać w korzeniach, tam gdzie sytuacje są oczywiste, proste i dla wielu z Was normalne... 

TT: krupniczeq

IG: krupniczeq

DIETA/TRENING: krupskanatalia.com