Wraz z innymi podkasterami postanowiliśmy zachęcić naszych słuchaczy do czytania. Będziemy nagrywać fragmenty naszych ulubionych książek wraz z opinią i być może paroma informacjami o autorze. Dziś pierwszy odcinek, w którym przeczytam wam fragment ulubionej książki oraz powiem kilka słów dlaczego warto ją przeczytać w całości.
Antoine de Saint-Exupery jest chyba głównie znany ze swojej książki pt. “Mały książę”, ale może warto przypomnieć, że był on także konstruktorem. Opatentował kilkanaście usprawnień i rozwiązań technicznych dotyczących budowy silników samolotowych i pilotażu. Niektóre z nich wykorzystywane są do dziś. Był oczywiście także pilotem, a w “Małym księciu” narratorem jest właśnie sam autor, który awaryjnie wylądował na pustyni. Autor zginął w 1944 roku prawdopodobnie zestrzelony przez Niemców gdzieś nad Morzem Śródziemnym.
Może teraz fragment książki. Jest to dedykacja na początku oraz fragment pierwszego rozdziału.
"LEONOWI WERTH Przepraszam wszystkie dzieci (...) Mój rysunek numer 2 wyglądał następująco:"
https://www.odaha.com/antoine-de-saint-exupery/maly-princ/maly-ksiaze
Oczywiście w książce są te obrazki i jeżeli nigdy nie czytaliście książki to warto po nią sięgnąć i czytając oglądać też obrazki autora.
W dalszej części czytamy o awaryjnym lądowaniu na pustyni i pojawieniu się tytułowego Małego Księcia. Oto fragment drugiego rozdziału:
"W ten sposób, nie znajdując z nikim wspólnego języka (...) zobaczyłem niezwykłego małego człowieka, który bacznie mi się przyglądał."
https://www.odaha.com/antoine-de-saint-exupery/maly-princ/maly-ksiaze
Teraz może kilka słów o tym, dlaczego warto tą książkę przeczytać. Jest to oczywiście książka dla dzieci, ale stawiająca ważne pytania. Jednym z najważniejszych jest to czy dorośli nie tracą ciekawości, którą mają dzieci. Jednak tą książkę warto przeczytać także będąc dorosłym. Inaczej odbiera się wtedy np. wątek miłosny Małego Księcia i Róży, albo umowy ze Żmiją i tego co ona przyniosła. Dorośli mogą sobie wręcz zadawać pytanie czy autor nie opisywał swoich halucynacji - był sam na pustyni mając małą ilość wody. Czy naprawdę spotkał Małego Księcia, a jeżeli tak to czy powrócił on na swoją planetę do Róży? Na te pytania każdy czytelnik musi odpowiedzieć sobie sam, a odpowiedzi będą się zmieniać wraz z dorastaniem oraz kolejnymi doświadczeniami życiowymi. Mały Książę to książka, którą można czytać wielokrotnie samemu oraz wraz z dziećmi i za każdym razem odkrywać w niej coś nowego. Zachęcam wam więc do przeczytania w całości “Małego Księcia” Antoine de Saint-Exupery.
Do 30 września jest jeszcze czas. Zapraszam wszystkich chętnych do nagrania swoich audycji w których opowiecie o książce, którą polecacie. Przy okazji chciałbym szczególnie podziękować Rafałowi Jasińskiemu z podkastu Reader's Initiative za pomoc w organizowaniu tej inicjatywy czyli “Czytelniczego MDP”.
https://www.facebook.com/groups/CzytelniczyMDP

Marcin Ciszewski, autor serii WWW napisał kolejną książkę prezentującą historię alternatywną. Autor postanowił odpowiedzieć na pytanie, co by się stało, gdyby Piłsudskiemu nie udał się tz. “Cud nad Wisłą” czyli Bitwa Warszawska oraz kontruderzenie znad Wieprza.
Ciszewski w swojej książce opisuje świat, w którym Armia Czerwona zdobyła Polskę, później przeszła przez Niemcy, Francję, a nawet zdobyła Wyspy Brytyjskie. Teraz jest 1941 rok, ale II wojna światowa nigdy nie wybuchła. Za to Ameryka jest pod groźbą inwazji, a flotę inwazyjną może pokonać tylko ogromny pancernik. Kto jednak pokieruje obroną? Głównego bohatera poznajemy gdy jest w ogromnej depresji.
Tyle może krótkiego wstępu. Ja nazywam się Piotr Borowski, a do rozmowy zaprosiłem Arkadiusza Trędowskiego z podkastu Book Busters. Zapraszam was do wysłuchania naszej dyskusji, na temat historii alternatywnej, budowy pancerników, fabuły książki, jej bohaterów itd.

Arkadiusz Trędowski:
podkast Book Busters
https://bookbusters.audio

Audycja o czytaniu dzieciom wraz z Arkiem:
https://www.spreaker.com/user/bilberry/km04-czytanie-dzieciom

Wisława Szymborska dostała nagrodę nobla za swoją poezję. Wraz z Rafałem długo się zastanawialiśmy czy mamy kwalifikacje do omówienia poezji. Ostatecznie zgodziliśmy się, że skupimy się na naszym osobistym odbiorze 8 wierszy poetki.
Szymborska miała około 20 letni epizod pisania wierszy dla PRL. Można spróbować ją porównać do Jacka Kaczmarskiego, Pawła Jasienicy (autora książki “Rozważania o wojnie domowej”) czy Jerzego Andrzejewskiego (autora książki “Popiół i diament”).
W audycji recytujemy i omawiamy 8 wierszy, których tekst możecie znaleźć poniżej.

1
Niektórzy lubią poezję

Niektórzy -
czyli nie wszyscy.
Nawet nie większość wszystkich ale mniejszość.
Nie licząc szkół, gdzie się musi,
i samych poetów,
będzie tych osób chyba dwie na tysiąc.

Lubią -
ale lubi się także rosół z makaronem,
lubi się komplementy i kolor niebieski,
lubi się stary szalik,
lubi się stawiać na swoim,
lubi się głaskać psa.

Poezję -
Tylko co to takiego poezja.
Niejedna chwiejna odpowiedź
na to pytanie już padła.
A ja nie wiem i nie wiem i trzymam się tego
Jak zbawiennej poręczy.

2
Trzy słowa najdziwniejsze

Kie­dy wy­ma­wiam sło­wo Przy­szłość,
pierw­sza sy­la­ba od­cho­dzi już do prze­szło­ści.
Kie­dy wy­ma­wiam sło­wo Ci­sza,
nisz­czę ją.
Kie­dy wy­ma­wiam sło­wo Nic,
stwa­rzam co, co nie mie­ści się w żad­nym nie­by­cie

3
Koniec i początek

Po każdej wojnie
ktoś musi posprzątać.
Jaki taki porządek
sam się przecież nie zrobi.
Ktoś musi zepchnąć gruzy
na pobocza dróg,
żeby mogły przejechać
wozy pełne trupów.

Ktoś musi grzęznąć
w szlamie i popiele,
sprężynach kanap,
drzazgach szkła
i krwawych szmatach.

Ktoś musi przywlec belkę
do podparcia ściany,
ktoś oszklić okno
i osadzić drzwi na zawiasach.

Fotogeniczne to nie jest
i wymaga lat.
Wszystkie kamery wyjechały już
na inną wojnę.

Mosty trzeba z powrotem
i dworce na nowo.
W strzępach będą rękawy
od zakasywania.

Ktoś z miotłą w rękach
wspomina jeszcze jak było.
Ktoś słucha
przytakując nie urwaną głową
Ale już w ich pobliżu
zaczną kręcić się tacy,
których to będzie nudzić.

Ktoś czasem jeszcze
Wykopie spod krzaka
przeżarte rdzą argumenty
i poprzenosi je na stos odpadków.

Ci, co wiedzieli
o co tutaj szło,
muszą ustąpić miejsca tym,
co wiedzą mało.
I mniej niż mało.
I wreszcie tyle co nic.

W trawie, która porosła
przyczyny i skutki,
musi ktoś sobie leżeć
z kłosem w zębach
i gapić się na chmury.

4
Kot w pustym mieszkaniu

Umrzeć - tego nie robi się kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.
Wdrapywać się na ściany.
Ocierać między meblami.
Nic niby tu nie zmienione,
a jednak pozamieniane.
Niby nie przesunięte,
a jednak porozsuwane.
I wieczorami lampa już nie świeci.
Słychać kroki na schodach,
ale to nie te.
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk,
także nie ta, co kładła.

Coś się tu nie zaczyna
w swojej zwykłej porze.
Coś się tu nie odbywa
jak powinno.
Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął
i uporczywie go nie ma.

Do wszystkich szaf się zajrzało.
Przez półki przebiegło.
Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.
Nawet złamało zakaz
i rozrzuciło papiery.
Co więcej jest do zrobienia.
Spać i czekać.

Niech no on tylko wróci,
niech no się pokaże.
Już on się dowie,
że tak z kotem nie można.
Będzie się szło w jego stronę
jakby się wcale nie...

Forsyth napisał nową książkę "Fox". Jest to historia młodego hackera i bytyjskiego wywiadu.
Autor był dziennikarzem i swoje trzy pierwsze książki oparł właśnie na swojej dziennikarskiej wiedzy. Były to “Dzień Szakala”, “Akta Odessy” oraz “Psy wojny”.
Jego zbiór opowiadań “Czysta robota” zawiera prawie same opowiadania z zaskakującym zakończeniem. Frederick Forsyth był znany jako mistrz suspnsu. W najnowszej książce jest tego niewiele.
Najbardziej osławioną książką były “Psy wojny”. Chodziły pogłoski, że autor brał udział w zorganizowaniu zamachu stanu w pewnym afrykańskim państwie, a potem opisał to w swojej książce.
Książki Forsytha często są umiejscowione w Anglii. Np. “Czwarty protokół” mówi o rosyjskim wpływie na wybory w UK tak, aby wygrała Partia Pracy.
Frederick Forsyth wypada bardzo dobrze w porównaniu do Dana Browna i Remigiusza Mroza. Fakty w książkach Forsytha są zawsze sprawdzone.

W nagraniu uczestniczył też Sebastian Rulik z podkastu Bookbusters:
https://bookbusters.audio/

Rafał namówił mnie do posłuchania tej książki twierdząc, że to w pewnym sensie klasyczny kryminał, ale jednak napisany w zupełnie nowatorski sposób. Siedem śmierci Evelyn Hardcastle.
Na samym początku możemy znaleźć listę gospodarzy czyli rodziny Hardcastle a także listę gości.
Rodzina Hardcastle to Peter i Helena oraz ich dorosłe dzieci Michael oraz tytułowa Evelyn. Pierwsza osoba to doktor Sebastian Bell.
Główny bohater będzie przeżywał ten sam dzień przechodząc od postaci do postaci. Przypomina to trochę dzień świstaka. Różnica jest taka, że za każdym razem dzień jest przeżywany w ciele innej osoby, a więc także zaczyna się w innym miejscu. Co jakiś czas pojawia się tajemnicza postać, która wyjaśnia pewne reguły gry. Pierwszy raz mówi tylko o przeciwniku zwanym Lokajem.
Pierwsze wskazówki to zapoznać się z posiadłością oraz strzec się przed Lokajem. Później doktor Dżuma pojawia się wielokrotnie zawsze podając kolejne wskazówki albo inaczej mówiąc zasady gry. Bo to jest gra, a nagrodą jest wyjście z tej pułapki jaką jest posiadłość Hardcastle’ów oraz ten dzień kiedy ginie Evelyn Hardcastle.
Głównym bohaterem jest Aiden Bishop, ale w zasadzie nie pamięta on swojego życia. Nawet to imię i nazwisko musieli mu inni przypomnieć. Wciela się kolejno w 8 postaci
Na początku rozważaliśmy czy tytuł i opis na okładce nie zdradza za dużo. Autor jest dziennikarzem i to jest jego debiutancka powieść. Angielska książka zawiera mapę posiadłości, w której odbywa się akcja powieści. Na początku książki jest zaproszenie z listą gości. Główny bohater Aiden Bishop wciela się w niektóre z nich i stara rozwiązać zagadkę kryminalną. Aiden wchodzi w te postacie, ale one tam dalej pozostają.
Gdy dochodzimy do części spojlerowej ostrzegamy.
Już po rozmowie z Rafałem myślałem o fabule tej książki jako o pewnym modelu rzeczywistości. Modelu oczywiście uproszczonym, ale jednak. Można fabułę tej książki potraktować jako swego rodzaju alegorię. O co mi chodzi? Bohater pojawia się bez pamięci w pewnym miejscu i dowiaduje się od obecnych jakie są reguły gry. Tak samo my pojawiamy się w tym świecie, a inni ludzie mówią nam jak się trzeba zachowywać i jakie są konsekwencje łamania reguł. Nie wiemy czy podawane reguły są prawdziwe, podobnie z konsekwencjami. Tylko próba pozwala nam to stwierdzić. Bohater stosował się do reguł, ale też je naginał. Co my zrobimy z naszym życiem?

Rafał Jasiński - podkasty:
Strefa Mroku (z Jackiem Rokoszem)
strefamrokupodcast.pl
Readers Initiative (z Michałem Sobieszkiem)
readersinitiative.podbean.com

Obstacle is the way to po polsku “Przeszkoda czy wyzwanie”. Tytuł brzmi trochę inaczej, ale o tym będę później w audycji rozmawiał z Piotrem Kantorowskim. Zanim do tego przejdę chciałbym wspomnieć chwilkę o strukturze książki. Jest ona podzielona na trzy główne części.
Pierwsza część jest poświęcona postrzeganiu. Autor pisze: “Czym jest postrzeganie? Dotyczy ono tego, jak widzimy i rozumiemy to, co się dzieje wokół nas — i jakie znaczenie nadajemy tym wydarzeniom”. Jest to główny temat książki, który widać już w tytule. Czy przeszkoda na drodze to problem czy może po prostu wyzwanie? Dużo zależy od postrzegania.
Druga część jest poświęcona działaniu. Autor pisze: “Czym jest działanie? Samo podejmowanie działania jest czymś powszechnym, ale podejmowanie właściwych działań już nie. Nie chodzi bowiem o to, aby zrobić cokolwiek, lecz o to, by podjąć ukierunkowane działania. Wszystkim Twoim posunięciom musi przyświecać jeden, ogólny cel.” Tak więc nie chodzi o to aby być zajętym. Na drodze jest przeszkoda i tylko celowe działanie może ją usunąć.
Trzecia część jest poświęcona woli. Autor pisze: “Czym jest wola? To nasza wewnętrzna siła, na którą nie są w stanie wpłynąć żadne czynniki zewnętrzne. To nasza karta atutowa. Jeśli działanie jest tym, co robimy, gdy wciąż mamy jakąś władzę nad sytuacją, to wola jest tym, na czym polegamy, gdy tej władzy już nie mamy.” Wola jest nam potrzebna gdy przeszkoda pozostaje na drodze mimo naszych wysiłków. Czy się zniechęcimy po kilku próbach? To zależy właśnie od siły woli.
Te trzy części, czyli Postrzeganie, Działanie oraz Wola są podzielona na rozdziały, a każdy z nich jest oparty na jednym lub wielu przykładach z życia bądź historii. Jest to tz. storytelling. Więcej na ten temat będzie w naszej dyskusji na temat książki. Zapraszam was więc do wysłuchania mojej rozmowy z Piotrem Kantorowskim, rozmowy na temat książki “Przeszkoda czy wyzwanie”.

Jest różnica pomiędzy angielskim i polskim tytułem “Obstacle is the way” - “Przeszkoda czy wyzwanie” oraz podtytułami: “The Timeless Art of Turning Trials into Triumph” - “Stoicka sztuka przekuwania problemów w sukcesy”. Dlaczego polski i angielski tytuł się różnią? Dlaczego tylko w polskiej wersji na okładce pojawia się słowo “stoicyzm”?
Podobną do tytułu tej książki myśl zawiera Pismo Święte.
7 Wam zatem, którzy wierzycie, cześć! Dla tych zaś, co nie wierzą, właśnie ten kamień, który odrzucili budowniczowie, stał się głowicą węgła - 8 i kamieniem upadku, i skałą zgorszenia. Ci, nieposłuszni słowu7, upadają, do czego zresztą są przeznaczeni.
1 Piotra 2:7, 8
http://biblia.deon.pl/rozdzial.php?id=1050
Radek Budnicki w swoim ostatnim odcinku podkastu “Lepiej Teraz” wspominał, że działa stoików przetrwały ponieważ pasowały do chrześcijaństwa.
https://lepiejteraz.pl/142/
Autor wymienia trzy kroki: postrzeganie, działanie oraz wolę. Czy wystarczy ten pierwszy krok? Tz. czy wystarczy zmienić sposób patrzenia i widzenia przeszkód jako wyzwań?
Postrzeganie problemów jako wyzwań jest pewną umiejętnością. Czy jest to umiejętność, której nie mamy i musimy się jej nauczyć, a może to umiejętność, którą mieliśmy jako dzieci, ale straciliśmy stając się dorośli?
Dzisiaj powszechna jest mentalność ofiary. Jest to stanowisko przeciwne temu opisywanemu w książce. Mamy w niej dwa przykłady dyskryminacji: czarnoskórego tenisisty Arthura Ashe (rozdział 21 Ukierunkuj swoją energię) oraz pierwszej kobiety pilota Amelii Earhart (rozdział 13 Przejdź do działania).
Rozdział 20 “Użyj przeszkody przeciwko niej samej” opisuje jak Gandhi wykorzystał siłę imperium brytyjskiego przeciwko jemu samemu.
Książka zawiera wiele przykładów, które łatwo zapamiętać. Np. historia Edisona, któremu spłonęła fabryka. Autor cytuje w książce słowa Tesli: “Nikola Tesla, który przez rok pracował w laboratorium...

Postanowiliśmy wziąć na warsztat polskich noblistów. Zaczynamy od “Chłopów” Reymonta. Niestety tytuł tej powieści może kogoś zniechęcić tak jak to się stało w moim przypadku.
Sama powieść “Chłopi” porusza kwestię gustów czytelniczych w rozmowie Jagny z Jaśkiem. Np. Rocho opowiada wymyślone historie religijne i fantastyczne. Są nawet opowieści grozy. Są także przemyślenia wręcz filozoficzne, np. gdy Antek po powrocie z więzienia siada i ogląda swoje pola. Autor stosował mitologizację postaci. Przykładem jest opis Hanki wracającej z chrustem z lasu czy moment śmierci Boryny siejącego na polu. Już na samym początku autor maluje nam piękny pejzaż w scenie gdy Agata opuszcza wieś i po drodze rozmawia z księdzem.

Być może w powieści są wątki biograficzne. Np. sam autor był synem organisty. Później pracował na kolei właśnie we wsi Lipce. W pewnym sensie powieść “Chłopi” to reportaż z tego co naprawdę się działo na wsi. Mówi się też o oszustwie Reymonta, który wyłudził od ubezpieczalni pieniądze, za które później mógł żyć. Podobno też autor spalił pierwszą wersję tej powieści. Sam Reymont mieszkał na wsi zarówno jako syn organisty jak i później gdy pracował na kolei. Był pośród tych ludzi, a jednocześnie był kimś innym. Autor opisuje prawdziwe życie ludzi ze wszystkimi problemami, np. dużą śmiertelnością dzieci.

Bohaterowie często nawiązują do powstania styczniowego. Brał w nim udział Kuba Socha oraz sam Boryna. Nie pada wprawdzie nazwa, ale to chyba wynik cenzury. W 1863 wybuchło powstanie styczniowe. Wtedy car uwłaszczył chłopów, aby nie wspierali szlachty. Chłopi wraz z ziemią dostali dostęp do pastwisk oraz lasu. Dziedzic się temu sprzeciwia. Występuje przeciwko nakazom cara, ale jednocześnie także przeciwko chłopom, którzy z tego prawa korzystają. Pod koniec powieści jest rozmowa Antka z dziedzicem. Ustami Antka autor zarzucił szlachcie, że nie zajęła się sytuacja chłopów. Zamiast walczyć z chłopami mogli się zjednoczyć przeciwko carowi. Niestety do dzisiaj mamy w naszej naturze tą kłótliwość. Widać go w stosunkach pomiędzy członkami społeczności, ale także w konflikcie o bór czy tym konflikcie z Niemcami. Najsmutniejsza jest jednak sprawa wycugu czyli opieki nad rodzicami, którzy przekazali majątek dzieciom.

Postać Hanki jest chyba najbardziej pozytywną postacią, która przy okazji przechodzi największą przemianę w tej powieści. Była cichutka, a potem zmieniła się w osobę kłótliwą. Hanka stała się bardzo asertywna. Gdy Antek jej mówi, że chce wyjechać do Ameryki ona się nie zgadza. Początkowo wydaje się, że także Antek przeszedł gruntowną przemianę, ale w zasadzie on się zmienił niewiele.

Ciekawe jest porównanie Agaty i Jagustynki. Obie zostały źle potraktowane. Jednak Agata starała się patrzeć pozytywnie i chyba mimo wszystko była szczęśliwa podczas gdy Jagustynka zgorzkniała. Jagustynka nie przebierała w słowach, np. gdy mówiła do Jagny, aby poszła powąchać spodni. Gdy Rocho opowiadał bajki o Jezusie Jagustynka jako jedyna była sceptyczna.

Ludzie w przeszłości ryzykowali swoim życiem, ale często nie mieli innego wyjścia. Dzisiaj np. alpiniści ryzykują swoim życiem bez żadnego ważnego celu. W książce Hanka ryzykuje życie idąc zimą po chrust do lasu, za co prawie płaci życiem. Inną postacią, która dosłownie traci życie jest Kuba, który sam dokonał amputacji nogi. Ludzie w tamtym okresie walczyli o rzeczy, które my uważamy za coś oczywistego.

Jagna nie pasowała do swoich czasów i środowiska. Chciała wolności, którą dziś każdy posiada, a wtedy było to coś poza jej zasięgiem. Chyba również dzisiaj kobiety dalej są traktowane inaczej niż mężczyźni gdy pozwalają sobie na więcej. Moja polonistka stwierdziła kiedyś, że Jagna była nimfomanką. Raczej nie była ona stała w swoich uczuciach. Czy można twierdzić, że była wykorzystana przez wójta? Raczej nie, bo przecież wracała do niego. Poza tym Jagna zrzucała winę na innych. Np. czekała aż Boryna umrze. Nie przyjęła...

Jutro wraz z Rafałem Jasińskim rozpoczynamy nagrywanie serii podkastów o polskich noblistach. Pierwsza audycja będzie poświęcona Reymontowi i jego powieści “Chłopi”, za którą właśnie dostał nagrodę nobla. Przygotowując się do podkastu zebrałem trochę materiałów, a także fragmentów audiobooka i kawałków ścieżki dźwiękowej serialu. Postanowiłem więc jeszcze przed dyskusją z Rafałem nagrać krótki podkast przedstawiający treść książki, a ilustrowany fragmentami audiobooka.
Przed naszą rozmową postanowiłem ponownie posłuchać “Chłopów” i szukałem dobrego lektora. Trafiłem wtedy na lektorkę - Joannę Domańską. Jej nagranie można znaleźć na stronie wolnelektury.pl. Niestety nagrała tylko pierwszy tom. Posłuchajcie jak czyta.
Na samym początku książki poznajemy księdza i Agatę. Na pierwszy plan wysuwa się też jeden z głównych problemów w powieści. Chodzi o traktowanie starszych krewnych. Starsi ludzie oddawali dzieciom swoją ziemię i zostawali u nich pod opieką, którą nazywano wycugiem. Niestety wielu zostało później wyrzuconych z własnej ziemi przez własne dzieci. Do takich należała np. Jagustyka. Posłuchajcie jej opinii o wycugu.
Z definicji wycug to dożywotnie utrzymanie zapewnione rodzicom przez dzieci po przekazaniu im majątku. Niestety wydaje się, że wielu nie dotrzymywało tej umowy i pozbywało się starszych rodziców po przekazaniu im roli.
Tak więc głównym problemem pomiędzy Boryną, a jego synem Antkiem i zięciem Kowalem jest kwestia przekazania majątku. Boryna boi się, że skończy jak Jagustynka pracując na cudzym, albo jak Agata idąc na żebry, z kolei Antek już dorosły człowiek posiadający własną rodzinę nie może zacząć samodzielnego życia.
To pierwsza kwestia, która przewija się przez całą powieść. Drugą jest spór z dworem o las. Oba te problemy wychodzą na wierzch, gdy Borynie umiera krowa.
Śmierć krowy była tym co popchnęło wszystkie dalsze wydarzenia. Boryna uświadomił sobie, że potrzebuje żony, która jako gospodyni troszczyłaby się o jego rzeczy, bo Antek myśli tylko o swoim. Konflikt z dworem też się zaostrza, aby ostatecznie skończyć się konfrontacją w lesie.
--------
W Lipcach mało kto kieruje się miłością przy wyborze przyszłego męża czy żony. Widać to wyraźnie w rozmowie Dominikowej i Boryny.
Zarówno mężczyźni jak i kobiety szukają przyszłego partnera z ziemią. Jedynie ktoś tak bogaty jak Boryna może sobie pozwolić na zapisanie przyszłej żonie aż 6 morgów. Jednak Jagnie wpadł w oko Antek, syn Boryny. Spotkała go przy zworzeniu kapusty gdy pomógł jej wtoczyć wóz na górę po błotnistej drodze.
Jagna nie planowała swoich podbojów. To nie była kokietka. Różniła się od otaczających ją ludzi właśnie tym, że nie dbała o zapisy, pieniądze i zawsze kierowała się sercem, choć to prowadziło ją w tarapaty. Winna temu była chyba jej matka, która ją rozpieszczała. Oczywiście rozpieszczała jak na możliwości bogatej chłopki. Ocenić jej moralność można tylko porównując ją z innymi ludźmi wśród których żyła. Inni robili to jednak w ukryciu, udając przed wszystkimi, że są moralni. Ona nie udawała. Tym czego nie mogła jej wybaczyć wieś była miłość do przyszłego księdza.
--------
Tym razem ja słuchałem wersji nagranej przez Michała Białeckiego. Są to 43,5 godziny nagrania. Można tego słuchać w Storytel. W audiotece jest większy wybór bo można posłuchać aż czterech wersji: Ksawerego Jasieńskiego, Szymona Sędrowskiego Tomasza Czarneckiego oraz właśnie Michała Białeckiego. Ponieważ ja go słuchałem i polecam posłuchajcie kawałka w jego wykonaniu.
Fragment dotyczy młodego pomocnika u Borynów. Witek, którego Boryna winił za śmierć krowy okazał się być bardzo zdolny.
I to jest właśnie zaskakujące w tej książce. Takie postacie jak Witek z pozoru są nijakie. Po prostu sierota, który pasie krowy w zamian za możliwość spania w stajni. Jednak okazuje się być zdolnym chłopcem, który tak jak Antek z noweli Bolesława Prusa nie ma możliwości kształcenia. Bardzo przejmująca jest scena...

Książkę "Ego is the enemy" najpierw przesłuchałem po angielsku, a potem przeczytałem ebooka "Ego to Twój wróg" po polsku. Fajnym dodatkiem w audiobooku jest fakt, że autor sam czyta nam swoją książkę. W podkaście jest kilka fragmentów z audiobooka.
Autor napisał tą książkę, nie dlatego, że nie ma problemów z ego, ale właśnie dlatego, że je miał. Jest on w dość niekomfortowej pozycji. Napisał nam książkę o tym aby nie być egocentrykiem, ale czy nie jest hipokrytą? Czy ma swobodę mowy, aby pouczać innych na ten temat. Ryan Holiday przyznaje, że ma problem ze swoim ego i właśnie dlatego wytatuował sobie na prawym przedramieniu napis “Ego to twój wróg”. W ten sposób każdego dnia przypomina sobie o tym problemie. Autor nie staje więc na piedestale nad nami aby nas pouczać o czymś, z czym sam już nie ma problemu. Autor pokazuje siebie jako kogoś takiego jak my. Kogoś kto jak my musi każdego dnia zmagać się ze swoim ego.
Największe wrażenie w książce zrobił chyba na nas przykład Kirka Hammetta. Jego chęć ciągłego doskonalenia się jest świetnym przykładem niezależnie od tego czy się słucha takiej muzyki czy też nie. Warto też wspomnieć o wywiadzie na koniec audiobooka. Przypuszczam, że rozmówcą jest to producent tej książki, czyli Tim Ferris. W audycji załączam także fragment tej rozmowy.

Moim rozmówcą jest Piotr Kantorowski. Prowadzi on Kancelarię Prawną Kantorowski, Głąb i Wspólnicy oraz podkast "Prawo dla biznesu". Poniżej link do kontaktu z Piotrem:
Blog: https://prawodlabiznesu.eu/blog/
Podcast: Spreaker https://www.spreaker.com/show/prawo-dla-biznesu iTunes https://itunes.apple.com/pl/podcast/prawo-dla-biznesu/id1347738000?l=pl&mt=2
Facebook: https://www.facebook.com/piotr.kantorowski.507
LinkedIn: https://www.linkedin.com/in/piotr-kantorowski-3290669b/
Facebook Prawo dla Biznesu: https://www.facebook.com/prawodlabiznesu/

Linki do książki i audiobooka:
https://ebookpoint.pl/ksiazki/ego-to-twoj-wrog-ryan-holiday,egottw.htm
https://www.audible.co.uk/pd/Ego-Is-the-Enemy-Audiobook/B01GSIP3TK

Dziś ponownie spotykam się z Rafałem, aby omówić dość nietypową dla naszego duetu książkę. Chodzi o poradnik walki z prokrastynacją. Jest to nietypowa książka dla Rafała, bo ja lubię poradniki i wiele z nich omówiłem już w tej audycji. Rafał podchodzi do poradników dość ostrożnie i powiedziałbym, że dość krytycznie. Z tego względu myślę, że nasza dyskusja może być dla was ciekawa. Ja oceniam tę pozycję raczej pozytywnie, Rafał wręcz przeciwnie. Nie chodzi tutaj o to, że krytykuje podane w niej metody. Chodzi raczej o sposób podania i ich świerzość, ale o tym za chwilę w audycji. Najpierw powiedzmy o jaką pozycję chodzi: Nawyk nieodwlekania. Proste sposoby pokonania prokrastynacji. Zapraszam do naszej dyskusji opartej na tej książce, jej metodach oraz stylu pisania.
Jak wspomniałem w dyskusji Rafał jest bardzo zajętym człowiekiem. Jest członkiem projektu: “Inicjatywa Lokomotywa - Stacja Northampton”. W notatkach załączę link do tego projektu oraz podkastów Rafała.
Inicjatywa Lokomotywa - Stacja Northampton:
https://www.lokomotywa.co.uk/
Rafał Jasiński - podkasty:
Strefa Mroku (z Jackiem Rokoszem)
http://www.strefamrokupodcast.pl/
Readers Initiative (z Michałem Sobieszkiem)
https://readersinitiative.podbean.com/
Rafał zarzucał też tej książce właśnie wtórność i to słychać także w przypadku perfekcjonizmu. Autor powołuje się na książkę innej autorki i streszcza to co ona na ten temat napisała. Można to potraktować jako wadę - wtórność, albo jako zaletę - krótszy czas zapoznania się z treścią.
Jakby na to nie patrzeć doszliśmy oboje do tego samego zdania. Warto zapoznać się z tą pozycją i obaj ją polecamy.