Za nami cztery dni wypełnione rozmaitymi historiami opowiadanymi za pomocą słów, muzyki i efektów dźwiękowych. Festiwal Słuchowisk (25-28.09.2025 r.) wrócił po kilku latach z mocnym programem konkursowym, klasycznym teatrem wyobraźni i formami eksperymentalnymi z całej Polski. 

W programie festiwalu znalazło się 7 słuchowisk, które zostały wyłonione w wyniku dwóch konkursów: Open Call’a Na Nową Produkcję oraz Konkursu Na Najlepsze Słuchowisko 2024 roku, w którym jury przyznało Nagrodę Małżowiny i wyróżnienia.

Interaktywnym spotkaniem ze słuchowiskami była instalacja „Lunatic Forest” stworzona przez osoby studenckie kierunku Wiedza o Teatrze i dra Patryka Lichotę. Profesjonaliści w zakresie nagrań studyjnych mogli wziąć udział w warsztatach, podczas których poznali świat dźwięku binauralnego. Co to takiego? Wyjaśniamy w podcaście.

Ostatnim akcentem Festiwalu Słuchowisk było słuchowisko improwizowane w wykonaniu grupy Fonorama, organizatorów festiwalu. 

Zapraszamy do wysłuchania rozmowy z Anną Szamotułą, Marią Marcinkiewicz Górną i Patrykiem Lichotą!

Przedszkolaki z Mieściska rozmawiają o czytaniu w oparciu o książkę „Nie lubię książek. Koniec kropka” Emmy Perry. 

Michalinka - bohaterka tej książki nie lubiła książek. Sytuacja była dla niej o tyle niekomfortowa, że wciąż je dostawała: jako prezent na urodziny albo jako nagrody. Aż w końcu wydarzyło się coś, co sprawiło, że Michasia polubiła czytanie.

Kto czyta mieściskom przedszkolakom? Mama i tata.

Fajnie jest, gdy podczas czytania jesteśmy blisko. Czujemy wtedy ciepło i wesołość.

Lubimy , gdy ktoś nam czyta, ale lubimy także gry komputerowe. Gdy gramy za dużo, wówczas mamy jest zła. Bo granie na komputerze nie rozwija tak bardzo naszej wyobraźni jak czytanie książek!

Licealiści z Wronek rozmawiają o szkolnych lekturach, literaturze młodzieżowej i poezji. I o sanah!

Aby przyjemnie czytało się lekturę, należy pozbyć się presji,którą narzuca szkoła. Niektórzy czytają utwory w całości, ale nie skupiają się przy tym na szczegółach. I często  po takiejlekturze trudno jest im  odpowiedzieć na jakiekolwiek pytanie podczas sprawdzianu. A inni czytają głównie opracowania i wychodzą na tym o wiele lepiej. To bardzo zniechęca do czytania…

Każdy może znaleźć książkę dla siebie!

Ulubione lektury szkolne? „Mały Książę”, „Baśniobór”, „Balladyna”, „Opowieści z Narnii”.

Mickiewicz jest raczej odpychający…

Co zrobić, by odświeżyć kanon szkolnych lektur? Pytanie jesttrudne. Może warto dać uczniom więcej swobody w samodzielnym doborze pozycji do czytania? Może warto byłoby uczniów zapytać o ich potrzeby?

Czym jest literatura młodzieżowa? Na pewno czymś więcej, niż tylko romansem. Dziś półki z tą literaturą wypełnione są powieściami typu „Rodzina Monet”.

 Poezję czytamy najczęściej wtedy, gdy trzeba coś wyrecytować na szkolnym apelu. Ale ze wszech miardoceniamy to, co zrobiła sanah, nagrywając płytę z utworami najbardziej znaczących polskich poetów. Nawet jeśli nie lubimy jej muzyki, podoba nam się to, co zrobiła dla poezji.

To rozmowa o tym, jak praca naukowa przeplata się z rodzinnymi historiami. Etnolożka dr hab. Anna Weronika Brzezińska postanowiła uszyć dla siebie wiejski strój poznański. To ubranie, w którym chodziły dziewczyny przyjeżdżające ze wsi do Poznania w poszukiwaniu pracy i lepszego życia od lat 20. XX wieku. Podczas prac nad rekonstrukcją stroju naukowczyni odkryła, że wiejski strój poznański nosiła jej prababka, Marianna. Czym dokładnie jest ten strój? Jakie były losy kobiet, które służyły w zamożnych poznańskich rodzinach? Zapraszamy do wysłuchania rozmowy! 

Dr hab. Anna Weronika Brzezińska – etnolożka, rękodzielniczka, krawcowa. Prezeska Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego. Wykłada na Wydziale Antropologii i Kulturoznawstwa UAM. Zajmuje się niematerialnym dziedzictwem kulturowym, edukacją regionalną i strojami ludowymi.

Organizują warsztaty kreatywne z tworzenia biżuterii z koralików, toreb ze sznurka czy podstawek gipsowych. Jednak dla Chuliganek Poznanianek ważniejsze od rękodzieła jest zapewnienie bezpiecznej i przyjaznej przestrzeni dla budowania wspólnoty. Nie przez przypadek określają swoje spotkania jako „koło gospodyń miejskich”. Chuliganki tworzą Eliza, psycholożka i Nikola, architektka wnętrz. Skąd się znają? Czego chciały uniknąć na swoich warsztatach? Jak się do nich przygotowują? Zapraszamy do wysłuchania rozmowy!  

Przez ponad 20 lat jej życie kręciło się wokół tańca. Do początku tego roku była zawodową tancerką baletową. Na deskach Teatru Wielkiego w Poznaniu wykreowała takie role jak: Kopciuszek, Anna Karenina, Wróżka cukrowa czy Russian Girl. Codziennie trenując ciało, przekraczała własne granice. „Teraz najbardziej zależy mi na tym, by ruch dawał radość i pomagał odnaleźć harmonię między ciałem a umysłem” – deklaruje Marika Kucza. Co robi tancerka po zakończeniu kariery na scenie? Jak wspomina etap edukacji i co powiedziałaby sobie małej? Zapraszamy do wysłuchania rozmowy! 

Przedszkolaki z Krzyża Wielkopolskiego rozmawiają o emocjach. Pomaga im w tym książka „Tak wiele we mnie uczuć”.

Czy wszyscy czujemy emocje? Tak!

Smutek też jest nam potrzebny. Bo dzięki temu wiemy, że na czymś albo na kimś nam zależy.

Czy często się złościmy?

Czasem tak. Wtedy na przykład, gdy jesteśmy z rodzicami na zakupach i zobaczymy fajną zabawkę, a rodzice nie chcą nam jej kupić.

A radość po czym poznajemy?

Po uśmiechu!

Czasem jesteśmy smutni, ale każdy ma jakieś woje sposoby na przeganianie smutku. Na przykład poprzez rozmowę lub zabawę.

Te zdjęcia zachwycają subtelnością i wyjątkowością. W Galerii Piekary trwa wystawa „‬Ewa Rubinstein. Śladami istnienia. Fotografie z lat 1970-1990”. Choć kameralna, to największa prezentacja prac artystki w Poznaniu.

Ewa Rubinstein urodziła się w 1933 roku w Buenos Aires. Do wybuchu II wojny światowej mieszkała z rodzicami w Paryżu, obecnie żyje w Nowym Jorku. Jej matką była baletnica Nela Młynarska, ojcem – pianista Artur Rubinstein, a dziadkiem polski dyrygent, Emil Młynarski. „Fotografie Rubinstein określa się niekiedy jako po prostu ważne, potrzebne – bo pokazują, że codzienność może mieć poetyckie obramowanie” – czytamy w tekście kuratorskim wystawy.

Zapraszamy do wysłuchania rozmowy z Cezarym Pieczyńskim z Galerii Piekary i Fundacji 9/11 Art Space.

Kartoteka Procesów o Czary — zbiór nazistowskich dokumentów przechowywany w Archiwum Państwowym w Poznaniu stał się inspiracją do stworzenia wystawy „Niemała bieda zdarzyła się była”. Ekspozycja była magisterskim projektem dyplomowym Zosi Sałasińskiej, studentki Kuratorstwa i Teorii Sztuki na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. 

Czym była Kartoteka Procesów o Czary i jak trafiła do Poznania? W jaki sposób kuratorka oraz zaproszeni przez nią artyści i artystki podeszli do tej historycznej materii?

Zapraszamy do wysłuchania rozmowy z Zosią Sałasińską oraz dr. Julią Wesołowską z Archiwum Państwowego w Poznaniu.

Przedszkolaki z Kępna rozmawiają o emocjach. Rozmowa oparta jest na treści książki „Z nami się nie boisz”. Bohaterowie książki - dzieci Basia i Jaś bały się cienia, burzy, dentysty i ciemności. A czego boją się przedszkolaki z Kępna?

Domowych pająków, jednego konia. I kota. Czy strach odczuwają tylko dzieci?

Oczywiście, ze nie. Mogą go odczuwać dorośli: mama i tata, babcia i dziadek, wujek i ciocia.

Czego mogą bać się dorośli?

Na przykład bać się o dzieci. Że będą niegrzeczne i sobie coś zrobią.

Strach jest normalna emocją. Jest jedna z wielu emocji.

Ze strachu można się trząść, krzyczeć w poduszkę. Można też krzyczeć na głos!

Co robimy żeby zwalczyć strach? Przytulamy pluszaki. Przytulamy się do innych. Możemy poprosić też innych, aby nas rozśmieszyli.